Για να ανάψει μια λάμπα χρειάζεται ενέργεια και από το θετικό και από τον αρνητικό πόλο μιας μπαταρίας ή μιας πηγής γενικότερα. Φέρνω τη λάμπα ως παράδειγμα συγκεκριμένα, γιατί αυτή μετατρέπει την ενέργεια του ρεύματος σε φως. Και σκέφτομαι∙ ο άνθρωπος εφηύρε έναν τρόπο για να «φτιάξει» φως κι όμως ο ίδιος ξέχασε πως να το κάνει στον εαυτό του, πως να φτιάχνει ο ίδιος φως τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους.

Αυτή η σκέψη με βασανίζει, μετά τη συνάντησή μου με τη Σμαρώ με την οποία είχαμε μια απολαυστική συζήτηση, απ’ αυτές που επιδιώκω συχνά αλλά πολλές φορές πέφτω πάνω σε τοίχους. Η Σμαρώ, λοιπόν, είναι ζωγράφος και αυτές τις μέρες εκθέτει το project της με τίτλο «στο ρεύμα» στη gallerie mikrou στην Αριανού. Είναι απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, έχει ασχοληθεί με τις παραστατικές τέχνες και διαβάζει πάρα πάρα πολύ. Ζει πλέον στο Σιδηρόκαστρο, όπου έχει φτιάξει το καταφύγιό της, το στούντιό της, το χώρο να εκφράζεται και να ξεκουράζεται. Εκπέμπει ηρεμία, βάθος, γαλήνη και ανησυχία για τη ζωή.  Την ενδιαφέρει η φιλοσοφία και η νευρολογία και την ιντριγκάρουν όλα εκείνα γύρω από τον άνθρωπο, το μυαλό του και τα συναισθήματά του. Αυτό φαίνεται καθαρά στα έργα της που είναι το αποτέλεσμα όλων των ανησυχιών της και της ανάγνωσής της. Τα θέματά της είναι ανθρωποκεντρικά με ρεαλιστικά στοιχεία σε συνδυασμό με αφηρημένη τέχνη.

Για «το ρεύμα», όλα ξεκίνησαν στην προσπάθειά της να ερμηνεύσει και να εξηγήσει συμπεριφορές και σκέψεις. Όπως η ίδια γράφει «το project αυτό αποτελεί ένα μέσο έκφρασης (…) πραγματεύονται τα δίπολα του εγκεφάλου, των αισθήσεων, των συναισθημάτων και η άρρηκτη αντιθετική σύζευξη αυτών (…)» . Στο ταξίδι της αυτό συνοδοιπόροι ήταν τα διαβάσματά της μερικά απ’ αυτά: η Ανοιχτή συστηματική του Κώστα Αξελό, η Γκέμμα του Δημήτρη Λιαντίνη και ο Άτλας του εγκεφάλου του Γιώργου Παξινού. Θα δεις λοιπόν, τα πιο όμορφα πράγματα και τα αντίθετά τους: μοναξιά- συντροφικότητα, ταπεινότητα- υπεροψία, θυμός- συμπόνια, ενθουσιασμός- απελπισία, χαρά-μελαγχολία. Θα δεις εσένα, εμένα και τον δίπλα σου στις στιγμές εκείνες που ή δεν ήθελες να σε βλέπει κανείς ή ήθελες να σε δουν όλοι. Τα συναισθήματά μας έχουν μέσα τους απ’ όλα τα χρώματα, εξαρτάται από εσένα ποιο θα επιλέξεις να του δώσεις. Η Σμαρώ επέλεξε και γι’ αυτό την αντίθεση ανάμεσα στο πράσινο της ισορροπίας και στις αποχρώσεις του μαύρου.

Το βίωμα είναι μάθηση και η μάθηση συνείδηση. Η συνείδηση κατά τα λεγόμενα της Σμαρώς, προκύπτει απ’ το ρεύμα, από την ενέργεια μέσα μας. Τα αρνητικά συναισθήματα χρωματίζονται θετικά με έναν μόνο διακόπτη, με μια σου απόφαση να πατήσεις εκείνο το κουμπί. «Η συνείδηση, η αίσθηση, ο νους εξαρτώνται πλήρως από τον εγκέφαλο, από έναν εγκέφαλο γεμάτο ρεύμα. Η ουσία είναι στο ρεύμα. Η αντίθεση των πόλων είναι αυτή που δημιουργεί την τάση, την ζωή»  

Γυρνάω πάλι στη σκέψη μου, εκείνη που ο άνθρωπος ξέχασε πως να δημιουργεί φως. Σκέφτομαι λοιπόν, πως φως μπορείς να «φτιάξεις» μέσα από κάθε τι και κάθε ό,τι σου συμβαίνει αρκεί να είσαι ανοιχτός να το δεις και να το μεταφέρεις.  Συζητήσαμε πολύ με τη Σμαρώ και μου λέει πως βλέπει να χάνεται το όραμα, αυτή η σπίθα, αυτό το φως. Όλη η έκθεση σου γεννάει ερωτήσεις, βλέπεις τον εαυτό σου, βλέπεις καταστάσεις που έχεις βιώσει και η Σμαρώ σε βάζει να αναρωτηθείς, να αναστοχαστείς και πραγματικά να ψάξεις τι έμαθες τελικά από αυτό; Σίγουρα υπάρχει κάτι καλό ακόμα και το πιο μικρό και συμφωνούμε σε αυτό.

Φεύγω από την έκθεση με ένα αίσθημα ικανοποίησης και ολοκλήρωσης. Ευχαριστώ τόσο τη Σμαρώ για τη συζήτησή μας και για το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει εκθέτοντας τη δουλειά της και τις σκέψεις τις όσο και την Άννα Μαργαριτίδου για την πρόσκλησή της που με έβαλε κι εμένα «στο ρεύμα».

Εσύ, αναγνωστόπουλό μου, θα βρεις τη Σμαρώ μέχρι τις 2/1/2023 εκτός από τις 31/1/2022 και 1/1/2023 στη gallerie mikrou στην Αριανού απέναντι από το μπαρ «μικρού μήκους», η είσοδος είναι ελεύθερη, το ποτό σου το παίρνεις από το μπαρ και η Σμαρώ θα είναι εκεί πολύ ανοιχτή για να συζητήσεις ότι θέλεις μαζί της.