Οι σημερινές πλημμύρες δείχνουν τις χθεσινές πυρκαγιές που δείχνουν μια προχθεσινή αμέλεια ή μια προχθεσινή άγνοια ή ένα προχθεσινό «δε βαριέσαι» ή ένα προχθεσινό έγκλημα. Δεν μπορώ εδώ να μην πεταχτώ στον κλαδικό κλονισμό του τελευταίου χρόνου, στο σκασμένο ηφαίστειο αποκαλύψεων εργασιακής βίας κάθε μορφής. Και σε όλες αυτες τις ταραχές, κλιματικές και εργασιακές και τελικά πολιτικές,  ένα χέρι δείχνει όλο και πίσω σε μια μέρα που ένα ανώδυνο «έλα μωρέ» αγκάλιασε το επόμενο «άλλο λίγο». Και αν αντέξαμε τον τελευταίο χρόνο να τολμήσουμε την ενδοσκόπηση, και αν αντέξαμε να πούμε ότι εμείς φταίμε και όχι το σύστημα ή οι δέκα κακοί της γης, δεν αρκεί: πρέπει, σκέφτομαι, να αντέξω να μιλήσω με «εγώ» και όχι με «εμείς».

Και ταυτόχρονα η ελπίδα. Παράλογη, αβάσιμη και εντελώς πραγματική. Τα θέατρα θα λειτουργήσουν, οι άνθρωποι θα προσέλθουν γιατί τα νέα δεδομένα που μας κατακλυζουν καθημερινά δεν είναι μια ολιγόμηνη παρένθεση στην κανονικότητα, αλλά η νέα κανονικότητα ή -αν θέλω να είμαι ακόμη πιο αισιόδοξη- η απτή απόδειξη ότι δεν υπάρχει κανονικότητα παρά μόνο η καθημερινότητα που δομούμε με κόπο και  επιλογές και κανέναν λόγο δεν έχουμε να μην είμαστε ελεύθεροι, μέσα σε όλη την υπευθυνότητα που απαιτεί η εποχή.

Περιμένω, λοιπόν, αύριο να επιστρέψω στο θέατρο Θησείο και τις τελικές πρόβες της «Ανταλλαγής», να προσπαθήσουμε για το καλύτερο με την ομάδα εργασίας που σχημάτισε ο Βαλάντης Φράγκος και να ευχηθούμε εμπράκτως για μια αληθινή ζωή. Και περιμένω αύριο να βρω και την πολυπληθή ομάδα του synthesis υπό την καθοδήγηση της Τζένης Αργυρίου για να δοκιμαστούμε σε μια επανάσταση. Διπλές πρόβες ύστερα από καιρό απραξίας. Μάθημα της εποχής και αυτή η απότομη μετάβαση.

• Η Ελίνα Ρίζου πρωταγωνιστεί στην “Ανταλλαγή” του Κλωντέλ, σε σκηνοθεσία Βαλάντη Φράγκου. Κάθε Δευτερότριτο στο θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ, στο κέντρο της Αθήνας.