Φέτος ο Χριστός αναστήθηκε δύο φορές γιατί είναι λες και ζούμε δύο (και βάλε) χρόνια. Η χρονολογίες πάνε 2018, 2019, 2020,2020, 2020, 2020 και ποιος ξέρει πότε και αν θα φτάσουμε ποτέ στο 21. Σε ένα 21, όπου τα πάντα φαίνεται να πάνε μαθηματικά κατά διαόλου. Η ζωή μας μετατρέπεται σε American History X.

Που είναι τα λόγια των μεγάλων ποιητών; Που πήγε η κουλτούρα μας; Μερικές φορές δεν θέλω να ζω άλλο εδώ. Ούτε το καλοκαίρι δεν μας καταδέχτηκε. Ήρθε, μας είδε, είπε «ευχαριστώ δε θα πάρω» κι έφυγε.

Δεδομένα η κατάσταση υποβιβάζει οικτρά τους καλλιτέχνες και την ίδια ώρα που άνθρωποι πεθαίνουν αγωνιζόμενοι για ανάσα, βγαίνουν «καλλιτεχνικά» σκουπίδια με εκδορές ζώων και ωμοφαγίες. Το στομάχι μου ανακατεύεται και κάτι θείες ρωτάνε πότε θα παντρευτώ. «Η γυναίκα το κρατάει το σπίτι. Οι άντρες δεν ξέρουν»

Τι στο καλό;

Ζούμε για να λέμε «η δουλειά πάει καλά. Ευτυχώς». Για να ξαπλώνουμε και να ονειρευόμαστε την ζωή που θα θέλαμε κι όταν ξυπνήσουμε θυμόμαστε τους εφιάλτες που χανόμαστε στο κενό.

Ρομαντισμός; Λογοτεχνία; Που;

Οι μισοί ζούμε σε ταινία του Αλμοδοβάρ και οι άλλοι μισοί σε Παζολίνι. Μαύρη κωμωδία, εκχυδαϊσμός. Κι όπως θα έλεγε και η Γώγου «κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες. Έχω χάσει την φαντασία μου. Και κάθε φορά που ακούω Κατερίνα, τρομάζω. Νομίζω πως θα πρέπει να καταδώσω κάποιον.»

Σωτήρια σανίδα τα ένστικτα. Η ανάγκη για επιβίωση, το σεξ, το φαγητό. Δεν ξέρεις πώς να γίνεις άνθρωπος αν δεν αγκαλιάσεις την ζωική σου φύση. Γιατί το ισχύς εν τη ενώση να ισχύει μόνο σε στιγμές πόλωσης; Και πάνω που λεγα πως θα σταματήσω πια τις ερωτήσεις….

Δεν ξέρω ποιόν αγώνα πολεμάω. Τα μέτωπα πληθαίνουν. Τα γεγονότα μας προλαβαίνουν. Οι μάρτυρες της σύγχρονης εποχής είναι οι ιδεολόγοι. Ευτυχώς ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί την δύναμή του. Δεν είμαστε μέσα στο σύστημα. Αλλά, το υποκινούμε. Με αγώνες όπως το #supportartworkers, το κίνημα για τον Βασίλη Δημάκη, το can’t breath. Ακόμη και οι πιο αδαείς και αγνώμονες, ενημερώνονται, αποκτούν υπόσταση. Είμαστε κομμάτι της αντίστασης και έχουμε φωνή. Έχουμε το μυαλό να γελάμε στον λαϊκισμό. Έχουμε το μυαλό να μην λειτουργούμε ατομικά αλλά αλληλέγγυα (και χρησιμοποιώ την λέξη χωρίς ίχνος πολιτικού υπόβαθρου). Δεν είμαστε πολιτικοποιημένοι. Είμαστε αποφασισμένοι. Να αντισταθούμε στον ρατσισμό, την πατριαρχία, την βία της καθημερινότητας, την τρομοκρατία της τηλεόρασης, την γραφικότητα της καταπίεσης του φασισμού.

Δεν είμαι πολιτικά υποκινούμενη γιατί δεν πιστεύω πως υπάρχει σωστή έκφραση πολιτικού λόγου στα έδρανα των ημερών μας. Τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η ταλαιπώρια μας; Με συγχωρείτε για τον στόμφο, ίσως αρκετοί τον συμμερίζεστε.

Γιατί το πρόσωπο του τέρατος δεν είναι ένα και αρνούμαι να συνηθίσω στην φρίκη του.

Σκεφτείτε πως θέλετε να μας βρει το 2021.