Οι Mary’s flower Superhead δημιουργήθηκαν το 2003 από τον Ηλία Σμήλιο, τον Θάνο Καζαντζή και τον Νίκο Δημακίδη στη Θεσσαλονίκη. Το 2006 κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο και το 2007 άνοιξαν τη συναυλία των Placebo αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές. Μετά από λίγα χρόνια κυκλοφόρησαν το δεύτερο δίσκο τους Sway (Archangel rec,2010) το οποίο τους έδωσε το εισιτήριο για το πρώτο τους live στο εξωτερικό , στο Europavox Fest της Γαλλίας . Στη συνέχεια ακολουθήσαν περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό, μέχρι που το 2012 κυκλοφόρησαν το mini album Digesting the Animal. H επόμενη και πιο πρόσφατη κυκλοφορία ήρθε το 2018 με το album Wealth μέσω της Inner Ear διατηρώντας τον Post Punk ήχο τους και μετά από μια μεγάλη παύση των εμφανίσεων της μπάντας οι MfS επανήλθαν το 2023 με μια σειρά συναυλιών για να γιορτάσουν τα 20 χρόνια του συγκροτήματος. Οι Mary’s flower Superhead συνεχίζουν πλέον με την προσθήκη της Εύας Ντούρου στα synths και ετοιμάζουν καινούριο υλικό για την πέμπτη σε σειρά κυκλοφορία τους. Aυτό το Σάββατο, 12 Απριλίου θα είναι στο WE, σε ένα μεγάλο live και βρήκαμε αφορμή και ευκαιρία στο rejected, να τα πούμε με τον Ηλία Σμηλιο…

Στα είκοσι χρόνια, αν ήταν παιδί λογικά θα ήταν τριτοετής και θα πήγαινε φανταρικό. Εσείς, αυτό το “παιδί”, το συγκρότημα των 20 plus, πως το φαντάζεστε;

Συνεχίζει να είναι ένα παιδί που ενθουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο που ενθουσιαζόταν όταν ήταν 4-5. Του αρέσει να παίζει με άλλα “παιδιά” και συνεχίζει να κάνει τα “λάθη” που έκανε σαν παιδί οπότε μάλλον δεν μαθαίνει απ’ αυτά. Μάλλον, του αρέσει να κάνει “λάθη”.

Έχετε καταφέρει όσα θα θέλατε; 

‘Εχουμε κάνει πολλά από αυτά που θα θέλαμε, αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα, χωρίς όμως, να δημιουργούν την αναγκαία συνθήκη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Νομίζω πως και μόνο το κομμάτι της δημιουργίας είναι ανεξάντλητο και πλέον, είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που μας κρατάει εδώ μαζί.

Είστε τύποι που γουστάρετε τη πρόβα στο στούντιο περισσότερο από ένα λάιβ ή όχι;

Και τα δύο έχουν τη χάρη τους. Νομίζω όμως, πως ένα ωραίο live σίγουρα θα κέρδιζε.

Η Θεσσαλονίκη ποιο είναι το πιο μεγάλο στραβό που έχει και τί είναι πιο καυλιάρικο σε αυτή την πόλη, για εσάς;

Το πιο μεγάλο στραβό που έχει είναι ότι σέρνεται και το πιο καυλιάρικο είναι η υγρασία της.  Αυτά.

Σε λίγες μέρες θα βρεθείτε στο We, με δύο επίσης μπάντες με γέννα τη Θεσσαλονίκη…  Τελικά η δημιουργία είναι περισσότερο η ομαδικότητα, παρά η ανάγκη για έκφραση; Τί ζυγίζει παραπάνω για εσάς; 

Δεν μπορεί να ζυγίζει κάτι παραπάνω στην προκειμένη περίπτωση. Είναι η μεμονωμένη ανάγκη για έκφραση, η οποία γίνεται κοινή- εν τέλει- μέσα από την ομαδικότητα.

Ποιό είναι είναι το καλό, το γαμάτο, το σωστό live, για εσάς;

Σε ένα live υπάρχουν δύο μέρη. Ένας πομπός και ένας δέκτης. Το σημαντικότερο είναι να λάβει το κοινό αυτό που εκμπέμπεις και να το εισπράξεις ξανά πίσω. Αν, λοιπόν, εμείς μπορέσουμε να μεταδώσουμε την ενέργεια μας και τη χαρά μας να βρισκόμαστε εκεί πάνω, τότε το live είναι σωστό.

Αντέχουν εύκολα οι μπάντες ή θέλει ανοχή η ομαδικότητα της δημιουργίας; 

Λίγες είναι οι μπάντες που αντέχουν και οι λόγοι που μια μπάντα- ίσως- δεν αντέξει είναι πολλοί και διαφορετικοί.  Η ανοχή της δημιουργίας, όπως το αναφέρεις είναι καθοριστικός- ίσως- παράγοντας, αλλά μαζί με την ανοχή χρειάζεται και η αντοχή.

Για άλλους, αυτή η πορεία είναι αγώνας ταχύτητας και για άλλους αγώνας αντοχής και μαραθώνιος. Για μένα, πάντως, νικητής θα βγεις όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχει κανένας αγώνας, παρά μόνο ένα ακόμα ταξίδι που πρέπει να ζήσεις και να απολαύσεις.

Ποιά αισθάνεστε πως είναι η μεγαλύτερη αδικία που ζούμε κοινωνικά, αυτό το διάστημα και γιατί;

Δεν θέλω να αρχίσω να αναλύω το θέμα της κοινωνικής αδικίας, γιατί είναι μια τεράστια συζήτηση, αλλά σίγουρα πολύ επίκαιρη.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην τραγωδία των Τεμπών, η οποία ανέδειξε και μας έφερε όλους αντιμέτωπους με το κομμάτι της κοινωνικής αδικίας, την έλλειψη του κράτους δικαίου και την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, απέναντι στην εξουσία και το πολιτικό κατεστημένο.

Ένα, λοιπόν, από τα πολλά που φαίνονται από την υπόθεση αυτή, είναι ότι οι αδικίες είναι πολλές και παντού, κοινωνικές και μη.

Από πού αντλείται έμπνευση συνήθως; Τί σας “κινητοποιεί”; 

Κυρίως οι εσωτερικές αναζητήσεις και προβληματισμοί.

Με τί συγκινηθήκατε τελευταία;  

Με ένα παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο.