O Τάσος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει φέτος. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Εντάξει rejected, ας ξεκινήσουμε τη μέρα μας μαζί.

Αρχικά, τοποθετούμε τη μέρα αυτή στην όμορφη Θεσσαλονίκη, που αυτό τον καιρό έχω την τύχη να βρίσκομαι για την παράσταση “Ας περιμένουν οι γυναίκες” στο θέατρο Αrtbox Fargani.

Ξεκινάμε, λίγο πριν πάμε στο θέατρο, για χάρη της ιστορίας.

Ας ετοιμάσουμε την τσάντα μου παρέα, που για χάρη σας, θα βάλω μέσα μόνο τρία πράγματα. Ποια είναι αυτά και γιατί.

Πρώτον, power bank για το κινητό. Γιατί, η μέρα θα είναι μεγάλη και πλέον με το κινητό κάνουμε τα πάντα, ευτυχώς ή δυστυχώς (ευτυχώς για μένα), πληρώνουμε, ακούμε μουσική (κρατήστε το αυτό), το χρησιμοποιούμε σαν GPS, απαθανατίζουμε στιγμές (κρατήστε το και αυτό), σκοτώνουμε την ώρα μας παίζοντας παιχνίδια και scrollάροντας δίχως αύριο κι ενίοτε παίρνουμε και κάνα τηλέφωνο. Με όλα αυτά, η μπαταρία δε βγάζει μέρα, οπότε το power bank είναι είδος πρώτης ανάγκης για μένα.

Δεύτερον, αποσμητικό. Δεν έχει γιατί εδώ. Σας παρακαλώ να παίρνετε κι εσείς.

Τρίτον, τα ακουστικά μου. Γιατί, χωρίς μουσική δεν πάω πουθενά. Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας να περπατήσετε τη Θεσσαλονίκη ακούγοντας την αγαπημένη σας μουσική. Όσοι το έχετε κάνει ή το κάνετε, ξέρετε. Όσοι δεν το έχετε κάνει, ακούστε με και με ευχαριστείτε αργότερα.

Photo_1: Το πρώτο πράγμα που βλέπω και φωτογραφίζω είναι το σαντουιτσάδικο του Γιάννη, στο οποίο μπορεί να δείτε και τον Λεξ να τρώει. Είναι από τα πρώτα πράγματα που έκαναν τα μάτια μου να λάμψουν στην πόλη αυτή, γιατί για μένα ΟΛΑ πρώτα περνάνε από το στομάχι. Τρώμε κάτι και συνεχίζουμε.

Βγαίνω, λοιπόν, από το σπίτι φορώντας τα ακουστικά μου και ξεκινάω το δρόμο προς το θέατρο. Εννοείται το μεταφορικό μέσο, θα είναι τα πόδια μου. Τρελαίνομαι να περπατάω γενικά. Πόσο μάλλον, στη Θεσσαλονίκη. Το πρώτο κομμάτι που παίζει είναι η “Μωβ βροχή” του Λεξ.

Photo _2: Συνεχίζοντας στα ακουστικά μου παίζει το “Εvery Wall” από Free Radicals και συναντώ το δεύτερο πράγμα που με έκανε να χαμογελάσω στην πόλη αυτή. Ένα υπέροχο mini graffiti για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη, σε μια πλατεία στον Βαρδάρη.

Τρια πράγματα που σκοπεύω να κάνω φέτος Ε;! Ο.Κ.!

Ένα- που κάνει για τρία (μη σου πω και δεκατρία):  Φέτος σκοπεύω να δώσω χώρο και χρόνο σε πράγματα, ανθρώπους και στιγμές που αξίζουν να με πάρουν μαζί τους, αδιαφορώντας για το αν δεν έχω και συνέχεια τον έλεγχο, θυμωμένος με χαμόγελο κ πιστεύοντας σε αυτό που μου είπε ο πατέρας μου πριν φύγει. “Όλα θα πάνε καλά”.

Photo_3: Και τέλος φτάνοντας στο θέατρο, στα αυτιά μου παίζουν οι Rage against the machine και το “Renegades of Funk” και η τρίτη φωτογραφία που με έκανε να χαμογελάσω…. Είναι η πρόσοψη του θεάτρου μας, που -μόλις- ανέβηκε η αφίσα και το banner μας.

Σας περιμένω και μέσα στο θέατρο, μιας και ήρθατε ως εδώ.

Φιλιά!

* Ο Τάσος Τζιβίσκος συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “Ας περιμένουν οι γυναίκες” του Σταύρου Τσιώλη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, στο Artbox Fargani, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Μαζί του, Πέτρος Λαγούτης, Νικόλας Βασιλειάδης, Νικίτα Ηλιοπούλου, Μαγδαληνή Μπεκρή. Μαέστρος επί σκηνής: Μιχάλης Χατζηαναστασίου. Τραγούδι: Αλεξάνδρα Μάγκου