Ώπα ώπα, οδηγεεεε! Μισό!
Σταματήστε την ζωή, να κατέβω.
Ποτέ δεν υπερηφανεύτηκα για τις μαθηματικές μου γνώσεις, αλλά σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, με 24 ώρες δε βγαίνω μάνα μου.
Έχω έναν πίνακα με μια κυρία που ρεμβάζει όλο υπεροψία: «everything you see I owe to spaghetti» σου λέει, κι αν σ’ αρέσει.

Μαλώνω μαζί της για παραδειγματισμό προς τους άλλους πίνακες και συνεχίζει να με αγνοεί ευθαρσώς. Γιατί, δεν γίνεται κυρία μου να ζεις ένα αιώνιο καλοκαίρι ενώ οι υπόλοιποι τρέχουμε να προλάβουμε τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες!
Και με αυτήν την αφορμή θα ήθελα να εξαπολύσω ένα μεγάλο κατηγορώ σε τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες και γραμματείες που δουλεύουν μόνο μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι να ξυπνάμε στις 8 και να τρέχουμε χωρίς έλεος ολόκληρα πρωινά για να σας προλάβουμε! Πρέπει κάποτε να αρχίσετε να δουλεύτε ανθρώπινες ώρες και έχω, μάλιστα, πρόταση προγραμματισμού: Από τις 11 μέχρι τις 7 το απόγευμα με ένα μισάωρο lunch break στις 3, ένα υπέροχο παραγωγικό οχτάωρο να κάνουμε τη δουλειά μας. Επίσης, τα γραφεία συμβάσεων και εγγραφών σε ΙΚΑ και ΤΕΒΕ πρέπει να είναι κολλητά με το πρωτόκο(ω)λλο για να μην κάνουμε πέρα-δώθε πέρα-δώθε στα γραφεία!

Το να είσαι 22 χρονών και να ζεις σε μια ουρά αναμονής δεν είναι πολύ δημιουργικό. Επειδή, όμως, πρέπει να χαιρόμαστε περισσότερο γ ’αυτά που έχουμε και να λυπόμαστε λιγότερο για όσα δεν έχουμε έχω να δηλώσω πως ο καιρός είναι πολύ ωραίος (και ελπίζω να είναι ακόμη όσο διαβάζετε την ταλαιπώρια μου) και έχω έναν τρομερό πονοκέφαλο, αλλά δεν παύει να είναι κάτι που έχω, οπότε ας χαρώ (χαμόγελο παράνοιας).
Και τώρα που τα είπα και ξαλάφρωσα, ο άνθρωπος, θα χορέψω λιγάκι στο σαλόνι μου λομπελίνγκο ντελ μόντο, λοκομόντο.

Το επόμενο ποτηράκι θα το πιώ στην υγειά των αγαπημένων μου αναγνωστών που με νιώθουν αλλά και όλων των δύστυχων ανθρώπων εκεί έξω που τους υποτιμούν οι πίνακες τους και αύριο πρέπει να σηκωθούν να πάνε στην εφορία.