H Xριστίνα αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη νέα χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

 Απρίλιος 2025.

Με αυτές τις λέξεις ξεκινά, ένα κείμενο που δεν περίμενα να γράφω. Όπως και αντίστοιχα, το να σκηνοθετώ είναι κάτι που δεν περίμενα να έχω το προνόμιο να κάνω.

Για αυτό και η διαδικασία του να πηγαίνω σε μια πρόβα ,συνήθως, συνοδεύεται από έναν συνδυασμό συγκίνησης και αμφισβήτησης.

Συνήθως, η τελετουργία ξεκινάει από το σπίτι με έναν ζεστό καφέ, ένα τσιγάρο και τα ακουστικά μου. Στην τσάντα μου , θα υπάρχουν πάντα: 1) το τετραδιάκι μου 2) τα ακουστικά μου και 3) ένα τυχαίο και πιθανόν επικίνδυνο αντικείμενο. Θα εξηγήσω. Καταρχάς: Το τετραδιάκι μου είναι τετραδιάκι και όχι τετράδιο. Είναι πραγματικά μικρό, ώστε να χωράει παντού. Σε αυτό γράφω/ ζωγραφίζω/ οργανώνω/θυμάμαι.

Στη συνέχεια, τα ακουστικά. Νομίζω, πως οι περισσότεροι καταλαβαίνουν, γιατί. Είναι πάντα πιο εύκολο να φορτίσεις μια διαδρομή με το συναίσθημα που χρειάζεσαι μέσω της μουσικής, παρά μέσω του ηχοτοπίου της πόλης (που, πολλές φορές, μπορεί να μου προκαλέσει αρκετό άγχος).

Τέλος, ένα περίεργο πιθανόν επικίνδυνο αντικείμενο- συνήθως, υπάρχει- λόγω της πρόβας στην οποία πηγαίνω. Πέρυσι κυκλοφορούσα με έναν σουγιά στην τσάντα μου, επειδή τον είχα ξεχάσει από μια παρουσίαση που είχαμε στην σχολή. Και αυτές τις μέρες, είχα πάντα μαζί μου ένα σφυρί και πρόκες -είχαμε μαστρορέματα κάθε μέρα, γιατί εμείς δουλεύαμε και η τύχη μας κοιμόταν…

Επιστρέφοντας στα ακουστικά, είχα διαβάσει ότι όταν χάνεις τα ακουστικά σου, νιώθεις σαν να έχεις χάσει ένα μέρος του σώματος σου. Λίγο υπερβολικό, αλλά ταυτίζομαι.

Στα ακουστικά μου, όπως πηγαίνω στην πρόβα, συνήθως θα παίζει κάτι που- είτε μου δίνει κουράγιο, είτε ενέργεια.

Αυτή τη περίοδο, ακούω συχνά το “Grandma’s Hands” του Bill Withers γιατί με κάνει να σκέφτομαι την γιαγιά μου και μου δίνει δύναμη, το “Sing των Four Τet”, γιατί με κάνει να αισθάνομαι σαν το περπάτημα μου από μόνο του να είναι μια χορογραφία, και το “Skit” της Aeon το οποίο μου υπενθυμίζει κάτι πολύ σημαντικό.(Αν το ακούσετε θα καταλάβετε).

Θέλω εδώ να αναφέρω -ακόμα και αν αυτή τη στιγμή δεν ακούω τόσο- ότι για αρκετά χρόνια στα ακουστικά μου θα έπαιζε το άλμπουμ “Μόνο με Χρώμα” του Ταφ Λάθος, και στο οποίο στηρίχθηκα και με βοήθησε σαν να ήταν φίλος και όχι μουσική, οπότε οφείλω και να το αναφέρω.

Αυτή τη χρονιά μάλλον, έχω αποφασίσει πολλά, αλλά όλα όταν τα σκέφτομαι ακούγονται γραφικά.

Ένα μικρό είναι, να προσπαθώ να μην ανοίγω το κινητό μου όταν ξυπνάω, και ένα μεγαλύτερο, να εστιάζω περισσότερο στην παρατήρηση του χώρου γύρω μου, αντί για την παρατήρηση των σκέψεων μου.

Αυτό το εμπνεύστηκα από το βιβλίο “Χωρείες Χώρων” του Ζωρζ Περέκ, το οποίο και με οδηγεί σε μια λίγο πιο πρακτική απόφαση, που είναι η Διπλωματική μου.

Ας ελπίσουμε, αυτές οι αποφάσεις να ολοκληρωθουν χωρίς απρόοπτες δυσκολίες και να μην προλάβει η ματαιοδοξία να μας νικήσει.

Τέλος πάντων, γενικά προσπαθώ να το πηγαίνω μέρα με τη μέρα. Είναι δύσκολο να κάνεις αλλιώς, με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που μας απαλύνουν τους πόνους και την κούραση, όπως οι άνθρωπο που συναντάμε σε μια πρόβα ή στον δρόμο, η μουσική , αυτοί που αγαπάμε και πολλά πολλά ακόμη, για τον καθένα διαφορετικά.

* Η Χριστίνα Κοσκινά σκηνοθετεί την θεατρική παράσταση “Λιμερεντία”, από τη θεατρική ομάδα «Lumen» που θα παρουσιαστεί στην Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης 2025, στο Θέατρο Άνετον της Θεσσαλονίκης, 3 και 4 Μαΐου 2025.