“Όταν διάβαζα στο Λύκειο, κατάλαβα ότι μου αρέσουν τα Μαθηματικά και η Χημεία. Και κάπως διάβαζα. Δεν είχα στο μυαλό μου, να γίνω ηθοποιός, επέλεξα και πέρασα στη Σχολή Χημικών Μηχανικών στη Πάτρα. Βέβαια, μου έλεγαν “Ζυγούρη, χαχα, είσαι αστείος, πήγαινε και γίνε ηθοποιός”. Νόμιζα και νόμιζαν, πως αυτό είναι το θέατρο- να κάνεις χαβαλέ στη παρέα. Μπαίνοντας στη Δραματική Σχολή, αυτό ανατράπηκε πλήρως.Θεωρώ κιόλας, πως η αγάπη μου για τα Μαθηματικά και τη Χημεία, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στο θέατρο. Γιατί υπάρχουν κανόνες στη θεατρική πράξη και δημιουργία, που περνάνε μέσα από τη δική σου οντότητα, και αυτός ο περιορισμός, με κάποιο τρόπο σε απελευθερώνει.

Στο σχολείο, ήμουν μαζί με το Πύρο Θεοφανόπουλο, συνομίληκο ηθοποιό που στη πορεία συνεργάστηκε με το Θεόδωρο Τερζόπουλο και βλέπαμε πολλές ταινίες, σινεμά, παραστάσεις. Και έτσι, “βαφτίστηκα” πρωτοετής φοιτητής στη Πάτρα, Χημικός Μηχανικός. Είχα πάντα στο μυαλό μου, μήπως και γυρίσω στη Αθήνα, για Δραματική Σχολή. Δεν είχα δει τα όρια ηλικίας, δεν ήξερα τί σημαίνει προετοιμασία για Δραματική και στο δεύτερο έτος στη Πάτρα κάνω μια αίτηση να φύγω Αθήνα, γιατί “έκλαιγα” στη Πάτρα- δεν ήθελα με τίποτα να κάτσω. Μου έλειπαν οι φίλοι μου.Μου έφταιγαν όλα. Έκανα αίτηση με το 10%, δεν μπόρεσα να έρθω Αθήνα. Και είπα, αφού θα μείνω Πάτρα, ας κάνω εκεί ότι μπορώ. Πήγα σε μια θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου και εκεί μια φίλη μου είπε ότι άνοιξε Δραματική Σχολή στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας- για πρώτη χρονιά, “θες να έρθεις”; Και ανοίγει -τώρα- Σχολή για πρώτη φορά, με το καλύτερο επίπεδο καθηγητών, με φοβερή οργάνωση! Και από σερνόμενος “τουρίστας”, δεν κοιμήθηκα όλα το βράδυ, έμαθα το μονόλογο- το κομμάτι που έπρεπε και το ξημέρωμα, πήγα στη Δραματική, σαν “ξένος”. Μου είπαν, να ξαναπάω την επόμενη μέρα, να με δει ο διευθυντής, που ήταν ο Θοδωρής Αμπαζής. Δέκα μέρες μετά, μπήκα, και….ξαφνικά ομόρφυνε η Πάτρα. Ξεκίνησα σπουδές και στα δυο, Χημικών και Δραματική, αλλά αυτά, στο τελευταίο έτος της Σχολής, “κοπήκαν””…

“Όλοι οι καθηγητές στη Δραματική Σχολή της Πάτρας, ήταν εξαιρετικοί. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν. Είμαι πολύ περήφανος για τους καθηγητές που είχα. Και οι περισσότεροι ήταν και σκηνοθέτες, που είναι σπάνιο και πολύ καλό. Όχι ότι είναι κακό να έχεις καθηγητές ηθοποιούς, είχαμε και τον Δημήτρη Ήμελλο. Αλλά, είχαμε και τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, Σίμο Κακάλα, Μποζά, Μπουζούρη…Και όπως τα λες, αγαπητέ, μετά στην ελεύθερη αγορά. Ήρθε και η εποχή του covid, με random αντικαταστάσεις σε παραστάσεις του Δημήτρη Καραντζά, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχα και στο “Σώσε” που σκηνοθέτησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Έχω δοκιμαστεί σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και αυτό μου αρέσει πολύ! Μου αρέσει που ξέρω και μπορώ να υπάρξω σε όλα, με το τρόπο μου. Δεν είναι εύκολο, πάντα. Όπως λες, με ένα τρόπο, κατά διαστήματα με κυνηγά η λέξη “αντικατάσταση” σε διάφορα θεατρικά project. Το να συνεχίζεις κάτι, από εκεί που το άφησε κάποιος άλλος συνάδελφος και να μπεις σε μια ήδη σφιχτή ομάδα, δίχως πολύ χρόνο, δεν είναι και τόσο εύκολο…ναι, πλέον απέκτησα εμπειρία σε αυτό το θέμα”.

“Μαζί με το “Cleansed”, θα είναι τέσσερις οι παραστάσεις που έχω κάνει με το Δημήτρη Καραντζά…”Φαίδρα”, “Γλάρος”, “Λεωφορείο ο Πόθος” στη Θεσσαλονίκη και “Cleansed”. O Δημήτρης είναι πολύ λεπτομερής στη δουλειά του και έρχεται στις πρόβες, με ένα πολύ καλά δομημένο πράγμα στο κεφάλι του. Ξέρει τι θέλει. Και αν του προτείνεις κάτι, θα το συζητήσει και θα το ακούσει. Δεν έχει “τυφλό σύστημα”. Ο Δημήτρης έχει μια ατόφια περιέργεια για τα πράγματα που κάνει. Τον ενδιαφέρει πολύ το θέατρο και δεν θέλει να αφήσει τίποτα αναπάντητο. Και ξέρει, ταυτόχρονα, τί να αφήσει αναπάντητο και σε ποιο στάδιο. Η αισθητική που έχει ο Δημήτρης στα πράγματα και ο τρόπος που σε βάζει σε προσωπική εμπλοκή με όλο αυτό, με συγκινεί. Ο Δημήτρης εμπιστεύεται τους ηθοποιούς του και τους αφήνει “ανοιχτούς”.”

“Μου αρέσει να βλέπω ταινίες, να διαβάζω βιβλία, το έχω ανάγκη να “ξεφεύγω”, από τις πολλές ώρες θεάτρου. Και έτσι μπαίνω ξανά μέσα στο θέατρο, ακόμα πιο “γεμάτος” ενεργειακά. Αν ποντάρω στη “καλοσύνη των ξένων”, όπως η “Μπλανς Ντυμπουά” στο “Λεωφορείο, ο Πόθος”; Ναι! Ποντάρω…θα ήθελα να υπάρχει. Θα ήθελα να ξέρω ότι….καμιά φορά, απογοητεύομαι, κιόλας, αλλά…εντάξει, δεν μπορείς να αλλάξεις τον άλλον…οπότε, κοιτάζω να αλλάζω εγώ, λίγο περισσότερο…Όλοι έχουμε να ανάγκη να πιστεύουμε στη καλοσύνη των ξένων. Αλλιώς, δεν υπάρχει ελπίδα, σε τίποτα”….

“Με ρωτάς, στις “Σέρρες”, αν με ζόρισε το γεγονός της πρώτης πρωταγωνιστικής δουλειάς στη μικρή οθόνη. Όχι…καθόλου δεν με απασχόλησε. Ούτε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ούτε μετά, στη προβολή επεισοδίων. Με ενδιέφερε να μαθαίνω…το πλάνο, τη κάμερα, πως θα βγει καλύτερη η συγκεκριμένη σκηνή. Τέτοια τεχνικά πράγματα με απασχολούσαν….Ναι, οι “Σέρρες” μας έδειξαν πως με την αγάπη και την απλότητα, όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα σε αυτή τη ζωή. Το σύμπαν των “Σερρών” μας έδειξε μια τρισδιάστατη παλέτα χαρακτήρων…υπάρχει η “θεία Σταματίνα” που δεν αντιμετωπίζει ψύχραιμα τη ζωή, υπάρχει ο “μπαμπάς” που είναι πάντα “πιο κάτω”, είμαστε εμείς “κάπου στη μέση”. Η ζωή τα έχει όλα. Απλότητα και πολυπλοκότητα. Δεν υπάρχει απαραίτητα και μοναχά “ένας τρόπος””…

“Στο “Παιδί”, τη τηλεοπτική σειρά που συμμετέχω, όταν πρωτοπήγα στο γύρισμα, χαιρέτησα και γνώρισα το σκηνοθέτη της, το Στέφανο Μπλάτσο. Ένιωσα οικεία στο γύρισμα και με έναν πολύ ωραίο άνθρωπο σαν τον Μπλάτσο. Παραδόξως, δύο εβδομάδες πριν με καλέσουν από τη παραγωγή της σειράς για το συγκεκριμένο ρόλο, έβλεπα τη “Παραλία” που έχει ο ίδιος σκηνοθετήσει και έλεγα μέσα μου “τί ωραία εικόνα, γιατί να μην με παίρνουν σε τέτοια δουλειά”. Μικρή παρένθεση! Να σου πω, ότι έβλεπα το “θείο Βάνια”, που θα σκηνοθετούσε ο Καραντζάς την επόμενη χρονιά- γιατί αναβλήθηκε, λόγω covid, και με πήρε στο θίασο! Κλείνω τη παρένθεση. Σε ότι αφορά το ρόλο που ερμηνεύω στο “Παιδί”, με το ανάποδο καπέλο και το γλειφιτζούρι, αφού με ρωτάς, να σου πω ότι ο Μπλάτσος μου είπε να προτείνω ότι σκεφτώ και θέλω, και θα το επεξεργαστούμε. Βλέποντας, τα ρούχα του ενδυματολογικού εκείνη την ώρα και σκεπτόμενος ότι ερμηνεύω το ρόλο ενός μπράβου, μιας πολύ “κακιάς” μαφιόζας, πρότεινα να έχω κάτι παιδικό-παιχνιδιάρικο. Πρότεινα τσίχλα, αντιπρότεινε γλειφιτζούρι και έγινε, ότι βλέπετε τα βράδια στην ΕΡΤ!”

“Πώς με φαντάζομαι σε δέκα χρόνια;…Θα ήθελα να είμαι γονιός. Αισθάνομαι πως η ζωή είναι καλύτερη, όταν τη μοιράζεσαι. Ποντάρω στην αγάπη, στη ζωή μου. Έτσι είμαι με τη κοπέλα μου, έτσι λειτουργώ και με τους φίλους μου. Τί  κάνω και πώς περνάω στη Θεσσαλονίκη, πριν πάω στη παράσταση; Εγώ, κάθε φορά που έρχομαι Θεσσαλονίκη, τρέχω στη προβλήτα του Θερμαϊκού, πέντε χιλιόμετρα- κάθε φορά, το κάνω, όταν έρχομαι στη πόλη. Το έχω λίγο σαν τάμα…το έκανα και όταν ήρθαμε με το “Lemons, Lemons, Lemons”, και στη καλοκαιρινή περιοδεία με τον Αιμίλιο Χειλάκη. Γυμνάζομαι και στο παρκάκι πίσω από το Λευκό Πύργο! Όλα αυτά δεν τα κάνω στην Αθήνα, μόνο Θεσσαλονίκη! (γέλια)….ξέρεις….η Θεσσαλονίκη, μου θυμίζει πάντα τη πρώτη φορά που ανέβηκα ως φοιτητής, το 2015 που παίζαμε την “Αγγέλα”…και μάλιστα, την επόμενη μέρα, ήταν η Κυριακή του δημοψηφίσματος και έφυγα σφαίρα για το χωριό μου, στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας και ήρθε και με μάζεψε ο θείος μου, από το Ρίο- πωπώ…τί μου θύμισες τώρα;”….