Μία πανέμορφη συνεργασία μόλις έχει τελειώσει (ή και αρχίσει θέλω να ελπίζω) και οι καλύτερες αναμνήσεις μου έχουν μείνει. Γλυκερία, Σοφία, Άννα Μαρία, Γρηγόρη, Μαρία, Γιώργο σας ευχαριστώ γι αυτό. Συγχωρέστε με που αναφέρω τα ονόματά σας παρόλο που ξέρω ότι θέλετε να παραμείνετε Incognito (Ωωωωππ, είδατε τι έκανα εκεί!!).

Και τώρα, επιστροφή στο «σπίτι» με τους καλύτερους συγκατοίκους Στέλιο, Θανάση και Ιωάννα, σε  ένα χωριό στα περίχωρα της Ιρλανδίας, το Κέρι.

Ωραία είναι εδώ.

Φώτα, κάμερες, ηθοποιοί, σκηνοθέτες και στη μέση κάπου ο Τζέικ και ο Τσάρλι. Δύο φαινομενικά αντίθετοι χαρακτήρες, που όμως μέσα τους μοιάζουν τόσο πολύ. Μόνοι, αποτυχημένοι, απογοητευμένοι αλλά χωρίς να σταματούν να ελπίζουν. Και γιατί να σταματήσουν; Δεν πρέπει να σταματήσουν. Όταν σταματάς να ελπίζεις, σταματάς να ζεις και απλώς επιβιώνεις. Τί είναι αυτό που τους κρατάει μαζί; Μάλλον η ελπίδα. Και τί είναι αυτό που μας κρατάει μαζί; Ίσως το ότι ξέρω ότι ο,τι και να γίνει θα το γυρίσει την πλάκα. Όχι για να μένει στον κόσμο του, όχι για να αλλάξει θέμα, αλλά για να με κρατήσει μακριά από την λίμνη (μπορεί να μην βγαίνει νόημα από αυτά που «σημειώνω», αλλά πρώτον «σημειώσεις» μου είναι, ο,τι θέλω κάνω και δεύτερον δείτε την παράσταση και να είστε σίγουροι, θα βγει νόημα).

Γιατί, πάλι, αυτή η παράσταση; Γιατί, πάλι , «Πέτρες»; Το σκέφτηκα πολύ. Και το σκεφτόμουν, μέχρι και χθες. Σήμερα, κατέληξα. Γιατί, έχουμε να πάμε ακόμα πιο βαθιά. Δεν αρκεί να μπεις στο νερό, πρέπει να φτάσεις πάτο. Να τον δεις, να τον νιώσεις και από εκεί να πάρεις μία βαθιά ανάσα και να ανέβεις πάλι. Δεν νομίζω ότι μπορώ με λέξεις, να εκφράσω, το τι νιώθω γι’ αυτήν την παράσταση. Ούτε, με πράξεις. Γενικά, νομίζω ότι αντιμετωπίζω μία δυσκολία να εκφράζω τα συναισθήματά μου, εκτός σκηνής (ο Στέλιος μου το λέει, συνέχεια). Φοβάμαι μην πω κάτι, λάθος. Βασικά, κάτι λίγο. Αυτό είναι. Δεν θέλω να «σημειώσω» κάτι λίγο. Γι’ αυτό θα σταματήσω. Βασικά, άκυρο, θα «σημειώσω» κάτι ακόμα. Ελάτε να μας δείτε!

Αυτά. Πάω να βάλω στον Σοφοκλή να φάει.

*Ο Εμμανουήλ Δραμηλαράκης πρωταγωνιστεί μαζί με το Στέλιο Ράμμο, στο “Πέτρες στις τσέπες του”, σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μήτσικα, που παρουσιάζεται κάθε Δευτερότριτο- για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων- στο ολοκαίνουργιο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως. Μαζί τους, και ο μουσικός Θανάσης Παναγιωτόπουλος.