Το βράδυ σε «δείπνο» και το πρωί περιτριγυρισμένος από παιδικές φωνές, χαμόγελα και χειροκροτήματα. Άλλος ο κόσμος των παιδιών, πιο αθώος, πιο μαγικός, πιο ειλικρινής. Ευτυχής και γι’ αυτή τη συνθήκη, για το ότι είμαι μέλος της Παιδικής Σκηνής Θεσσαλονίκης και μαζί με τους συναδέλφους μου επικοινωνούμε στα παιδιά ουσιαστικές παραστάσεις που με βάση και τα λεγόμενα των ίδιων των παιδιών, τους αφήνουν αποτύπωμα.

Πάντα μου άρεσε να επιστρέφω στους ανθρώπους. Δεν είμαι απ’ αυτούς που περνούν και μόνοι τους καλά, όπως λέει και το άσμα (αυτό ίσως είναι κάτι που πρέπει να το δουλέψω). Έτσι, τον ελεύθερο χρόνο μου επιλέγω να τον γεμίζω με ανθρώπους που αγαπώ πολύ, εκτιμώ και νοιάζομαι. Γυρίζω σπίτι και από τα ακουστικά μου παρελαύνει όλη η ελληνική μουσική σκηνή, από τον «Τρελό» του Μίλτου Πασχαλίδη μέχρι τις «Στιγμές» του Αντώνη Ρέμου. Στο κομοδίνο μου αυτήν την περίοδο θέση έχει το βιβλίο «Χίλιες και μία λέξεις» του Πάνου Δημάκη, το οποίο ικανοποιεί τρομερά τον φιλόλογο μέσα μου.

Ποτέ μου δεν κρατούσα ημερολόγιο αλλά, τελικά, είναι ανακουφιστικό ν’ αποτυπώνεις τις σκέψεις σου στο χαρτί αφιλτράριστα και απενοχοποιημένα. Ευχαριστώ από καρδιάς το rejected που με βοήθησε να το ανακαλύψω…

*ο Βασίλης Βακάλης πρωταγωνιστεί στο “Δείπνο Ηλιθίων” σε σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή, που παρουσιάζεται στο Metropolitan Urban Theater, έως και τις 25 Ιανουαρίου.