at a glance
Top

Λόγοι Θεάτρου [ 7- 13 Ιανουαρίου 2019 ]

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Ο Γιώργος Κιμούλης συνεχίζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τις παραστάσεις του «Θείου Βάνια» του Τσέχωφ, και από 1η Φεβρουαρίου έρχεται στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ της Θεσσαλονίκης, για λίγες παραστάσεις. Στον ίδιο χώρο της Θεσσαλονίκης, και το «Τίμημα» του Άρθρουρ Μίλερ, με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο, τη Ρένια Λουιζίδου, το Γεράσιμο Σκιαδαρέση και το Χρήστο Σαπουντζή, από 13 Μάρτη, μετά τη δίχρονη αθηναϊκή επιτυχία στο ΙΛΙΣΙΑ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ. Τέλος, ο Άρης Σερβετάλης «Δον Κιχώτης» σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα, θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής, 14 με 17 Φεβρουαρίου.

…και ποιος σου είπε ότι στο θέατρο δεν υπάρχει ψυχαναγκασμός;

Ξεκίνησε «μουδιασμένα» και απογειώθηκε στη συνέχεια. «TOC TOC»-ενεργός για δύο ακόμη Σαββατοκύριακα στη Θεσσαλονίκη. Ο Κώστας Σπυρόπουλος μαζί με το Δημήτρη Σταρόβα, το Νίκο Πολυδερόπουλο και ένα θίασο με ρόλους-καθένας κι από ένα «θεματάκι», σε μια κωμωδία γεμάτη ΠΑΟΚ, τικ και Πάνο Κιάμο, μετά την πολύχρονη επιτυχία της Αθήνα (που συνεχίζει από σήμερα στο θέατρο ΗΒΗ κάθε Δευτερότριτο),  θα βρίσκεται στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ της Θεσσαλονίκης κάθε ΣΚ. Για όποιον επιλέγει το «δύο ώρες είναι, θέλω έτσι να περάσουν».

…και ποιός σου είπε ότι στο θέατρο δεν υπάρχουν εθνικές συμπράξεις;

Ο Κροάτης «Ρωμαίος» ερωτεύεται την Ελληνίδα «Ιουλιέτα», κι όλα αυτά «υπό τη σκεπή» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης, που έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση και σκηνοθέτησε το γνωστό έργο του Σαίξπηρ, ο Λευτέρης Γιοβανίδης. «Romeo και Ιουλιέτα» στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Έρωτας αγνός, σκηνική πάλη με την υπογραφή του Κρις Ραντάνοφ, Γιώργος Μπλάνας στην ελληνική διασκευή, υπότιτλοι για την ώρα που οι ήρωες μιλάνε Κροατικά και «παραμάνα» η Χρύσα Ρώπα. Μια μίξη στον απόλυτο έρωτα που -μάλλον- δεν έχει γλώσσα…

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

«Φιλονικία» του Μαριβώ, με την υπογραφή του Πάνου Δεληνικόπουλου. Μια ώρα κρατάει το πείραμα. Μια ώρα αρκετή για να σε πείσει πως ο τόπος της Θεσσαλονίκης έχει ταλαντούχα πλάσματα. Το «καλωσόρισμα» του Χρήστου Κραγιόπουλου στη παράσταση του θεάτρου Τ, όπως και το δίλεπτο φινάλε του, αποτελούν μεγάλο ατού της παράστασης. Η Μαρία Χριστοφίδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, βρίσκεται στην καλύτερη ερμηνευτική στιγμή της και φαίνεται πόσο το απολαμβάνει. Από δίπλα, ο Νίκος Μήλιας-μόλις πέρυσι αποφοίτησε από τη Σχολή του Κρατικού και δεν βλέπω να παραμένει για πολύ στη Θεσσαλονίκη- αλλά και ο Κωνσταντίνος Λιάρος, με εξαιρετική κινησιολογία «δένουν» απόλυτα δίπλα στη Μαρία και το «πάρτυ» της ερωτικής απιστίας  ξεκινά.

Τελειώνοντας, ρώτησα τη Χρύσα Ρώπα, πώς αποφάσισε να κάνει κάτι σαν «αγροτικό» πρωταγωνιστώντας στη παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης «Romeo και Ιουλιέτα» -αν είναι το κοινό της Κοζάνης «πρώτη ύλη» ως αποδέκτης παραστάσεων, πώς ήταν η εμπειρία της επαρχιακής πόλης και τι απολαμβάνει με την επιστροφή της στη Θεσσαλονίκη….

«Ήταν μια μοναδική εμπειρία, αυτό το «αγροτικό» όπως είπες – μια εμπειρία που συμβαίνει μια φορά στα εκατό χρόνια. Εγώ είμαι εξήντα χρονών, ε… μου συνέβη πριν φτάσω τα 100. Είμαι πολύ ικανοποιημένη από τη συνεργασία αυτή και λυπάμαι που οι παραστάσεις κρατάνε μόνο δύο μήνες. Το τελευταίο μεγάλο χρονικό διάστημα προβών, το πέρασα στην Κοζάνη – εκεί δεν ίσχυαν τα ωράρια. Κάναμε πρόβα 11 ώρες… ακόμα και όταν δεν είχα να κάνω κάτι, κατέληγα στο θέατρο, γιατί η πόλη μου ήταν άγνωστη – οπότε έβρισκα καταφύγιο στο θέατρο, είχα – δεν είχα πρόβα. Το θέατρο ανακαινίσθηκε από το Λευτέρη Γιοβανίδη, τον καλλιτεχνικό διευθυντή και σκηνοθέτη του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Στην Κοζάνη υπάρχει τηλεθέρμανση – μια παραμυθένια θερμοκρασία που έχουν όλα τα σπίτια, τα μαγαζιά, το θέατρο. Οι βόλτες μου ήταν από το ξενοδοχείο στο θέατρο κι ανάποδα, την Κοζάνη την ανακάλυψα μετά την πρεμιέρα. 

Το κοινό της Κοζάνης δεν είναι πρώτη ύλη. Το θέατρο είναι θέμα παιδείας, είναι ψυχαγωγία, όχι διασκέδαση. Η ψυχαγωγία θέλει κάποιον να σου τη μάθει. Δεν ξεκινάς από το σπίτι σου, άντε έτσι να πας να δεις Σαίξπηρ. Ο Λευτέρης ανέβασε τον πήχη. Ο στόχος του με το «Ρωμαίο και την Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ ήταν να το κάνει πολύ, μα πάρα πολύ, προσιτό ως έργο. Βαλκάνια. Με τα χάλκινα και με τη σχεδόν «σχιζοφρένεια» που έχουμε, ότι ο ξένος είναι ο μπαμπούλας. Εμείς, αλήθεια, σε ποιους είμαστε «ξένοι»; Οι ξένοι, άραγε, είναι «ξένοι»; Ακόμη κι αυτή η «σύγχυση» περνάει μέσα από την παράσταση.

Το κακό είναι πάρα πολύ εύκολο. Το καλό είναι δύσκολο. Γι αυτό και επέλεξα παρά τις αντίξοες συνθήκες, να φύγω από το σπίτι μου, από τη πόλη μου – δεν το φοβήθηκα. Ετοίμασα το βαλιτσάκι μου κι έφυγα για πρόβες σε μια άγνωστη πόλη. Μπορεί η ταυτότητα να γράφει εξήντα χρονών, αλλά δεν αισθάνομαι εξήντα. Δεν καταλαβαίνω γιατί η ηλικία μου μπορεί να με σταματήσει από το να κάνω στο θέατρο αυτό που θέλω. Θέλω να πηγαίνω περιοδείες και μάλιστα με άτομα στο θίασο, που ο μεγαλύτερος σε ηλικία είναι 40 χρονών και είναι από ένα «άλλο» θέατρο. Εγώ είμαι του εμπορικού θεάτρου – δεν μου χαρίστηκε τίποτα ποτέ – και πρώτη φορά είμαι εξασφαλισμένη βρέχει – χιονίσει. 

Σα να κάνω master με αυτό το έργο. Μετά από πολλές παραστάσεις, πολλά θέατρα, πολύ κόσμο και ξαφνικά στην πορεία μου ανακάλυψα – με περηφάνια το λέω, δίχως μετριοφροσύνη – ότι είτε έχω κάτω από τη σκηνή 800 άτομα, είτε 10 άτομα, είμαι η ίδια ηθοποιός. Αυτά τα αστέρια πήρα. Τα δίνω μόνη μου στον εαυτό μου. Όμως συνέβη και είμαι ευτυχής. 

4 χρόνια μετά τις «Φόνισσες της Παπαδιαμάντη» επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια πόλη που μαζί της είμαι ερωτοχτυπημένη. Καλέ, φωτογραφίζω μόνη μου με το κινητό, σαν τη χαζή, τα πεζοδρόμια, τις στάσεις, τα δέντρα, το χιόνι που πέφτει, τους γλάρους. Η χαρά να βλέπω τους συγγενείς μου – όσοι δεν έφυγαν από τη ζωή – τους εναπομείναντες. Έχω έρωτα με τη θάλασσα της Θεσσαλονίκης, την ομίχλη της, με την ελάχιστή της ορατότητα…αχ…και δεν έχω παίξει ποτέ στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Το περιμένω πως και πως»….