at a glance
Top

Γιώργος Χρανιώτης

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

το διαβολάκι της καλοσύνης

«Είναι ωραίο να χορταίνεις αποδοχή. Πώς είναι ένας άντρας που λέει «πω πω, γύρισε και με κοίταξε αυτό το κορίτσι». «Γύρισαν και με κοίταξαν δύο κορίτσια», «γύρισε και με κοίταξε αυτό το μοντέλο», «κοιμήθηκα με αυτό το μοντέλο», «παντρεύτηκα και έκανα παιδιά με αυτό το μοντέλο», «αισθάνομαι κι ολοκληρωμένος κάνοντας μια παρτούζα στη ζωή μου, τώρα δεν θέλω άλλο την επιβεβαίωση». Εγώ έχω ανάγκη από επιβεβαίωση, ακόμη, καλλιτεχνικά. Ακόμη δεν την έχω χορτάσει τόσο.» Ο Γιώργος Χρανιώτης στο rejected…

Μακάρι να εργαζόμασταν ασκητικά και να παίζαμε επιλεκτικά

rejected: Είναι ωραίο να είσαι επιλεκτικός- στο θέατρο-που κάνεις…

Γ.Χ.: Διάβαζα μια συνέντευξη του Παπαβασιλείου που έλεγε πόσο λείπει από την δουλειά μας, μια ασκητική διαδικασία. Να είχαμε την πολυτέλεια να είμαστε σε ένα δωμάτιο να διαβάζουμε, να γυμναζόμαστε-πιστεύω στην άσκηση και του σώματος-να ασχολούμαστε με την ζωγραφική. Μακάρι να εργαζόμασταν ασκητικά και να παίζαμε επιλεκτικά. Σημασία έχει να κάνεις κάτι όταν το θες. Να μην σε «καίει» ο βιοπορισμός, για το νοίκι και τη ΔΕΗ να πληρωθούν. Πάντως, δεν θέλω να πεθάνω στο σανίδι. Εγώ θέλω αλλού να πεθάνω, όχι στο σανίδι.

Προσεύχομαι να μην παραιτηθώ από την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου

rejected: Ποια είναι η τελευταία σκέψη που σε έβαλε «Η ώρα του διαβόλου»;

Γ.Χ.: Ο διάβολος με κάνει να προσεύχομαι. Τις τελευταίες μέρες καθημερινά προσεύχομαι. Επειδή δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω, όπως και ο Πεσσόα, τον διάβολο από το Θεό, λέω επί σκηνής πράγματα και με ακούω έτσι, ώστε να μην θέλω να είμαι κουρασμένος και ανήμπορος να ασχοληθώ με την ανθρωπότητα. Είμαι τόσο ανήσυχος που θέλω να ασχολούμαι με τον άνθρωπο. Με έχει τρομάξει ο ήρωάς μου. «Δεν είμαστε τίποτα άλλο, από ένα κομματάκι της απρόσιτης αλήθειας». Αν θέλω να είμαι τίμιος με τον εαυτό μου, είμαι απαισιόδοξος για τον κόσμο που ζούμε. Τουλάχιστον, αυτές τις μέρες που βρίσκομαι Θεσσαλονίκη, είμαι λιγότερο. Βλέπεις, η Θεσσαλονίκη είναι μια ηδονιστική πόλη γεμάτη χαμόγελα, χορούς, ποτά, νύχτα έντονη, φαγητά… απολαύσεις! Η Αθήνα πλέον είναι θλιβερή. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια, ολοένα και περισσότεροι δεν κοιτάνε ψηλά. Προσεύχομαι να μην παραιτηθώ από την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου.

rejected: Όσοι βλέπουν τους άλλους να ψάχνουν στα σκουπίδια, αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να βρεθούν εκείνοι στην ίδια θέση;

Γ.Χ.: Ο σύγχρονος άνθρωπος επενδύει στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Ίσως να χρειαστεί να σπαταλήσει όλη του τη ζωή, για να καταλάβει ότι τέλειωσε μια πορεία κάνοντας μια δουλειά που δεν αγαπούσε, κυνηγώντας όχι το τώρα, αλλά το αύριο. Χωρίς να ζει την στιγμή, επενδύοντας σε κάτι άγνωστο και μελλοντικό. Ο σύγχρονος άνθρωπος σαν να ξέχασε πώς είναι «να είσαι ερωτευμένος». Ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να μπει σε μια «φυλακή», ένα σπίτι με ασφάλεια και ευτυχία.

Ζούμε σε μια χώρα που δεν σκοτώνει τα παιδιά της, αλλά τα όνειρα

rejected: Τα δικά σου «διαόλια», μέσα σου;

Γ.Χ.: Φοβάμαι να μην μείνω μόνος μου. Φοβάμαι να μην απογοητεύω όλους όσους εκτιμώ κι αγαπάω. Μεγαλώνοντας συμβιβάζομαι στην ιδέα ότι θα χάσω ανθρώπους που αγαπάω. Η μεγαλύτερη μου φοβία είναι να μην γίνω αναίσθητος. Συχνά, βλέπω παρούσες στιγμές δυστυχίας των άλλων και η δική μου δουλειά είναι να βελτιώνομαι σαν ηθοποιός παρατηρώντας ασυνείδητα τον κόσμο. Χθες, είδα μια υπέροχη γιαγιά 70 χρονών να χορεύει μέσα στο Eightball. Παρατηρώ την ανέχεια των ανθρώπων. Δεν έχουν να φάνε. Νέα παιδιά 20 χρονών, που δεν έχουν μάτια με σπινθήρες όπως είχαμε εμείς. Εμείς γουστάραμε το άγνωστο της ζωής και οι σημερινοί δεκαοχτάρηδες έχουν το στόμα ανοιχτό απορώντας για τη ζωή που έρχεται. Και είναι δικαιολογημένο! Ζούμε σε μια χώρα που δεν σκοτώνει τα παιδιά της, αλλά τα όνειρα. «Πεθαίνουμε, ίσως γιατί δεν ονειρευόμαστε αρκετά»…

rejected: Ο έρωτας σε απογειώνει;

Γ.Χ.: Ξέρεις εσύ, με τη ζωή που ήδη έχεις κάνει, κάτι καλύτερο από τον έρωτα; Η αγάπη ίσως, Γιώργο, που δεν είναι μόνο έρωτας. Ο έρωτας αν μείνει λίγο πίσω και δώσει προβάδισμα στην αγάπη, είναι η υπέρτατη απογείωση στη ζωή. Η ερωτική συναλλαγή, μεγαλώνοντας, με δυσκολεύει στον ορισμό της. Έχω νοσήσει από έρωτα. Όταν νοσώ από έρωτα το παθαίνω κανονικά. Χάνω κιλά, δεν μπορώ να φύγω από το δωμάτιό μου, κοιτάζω το ταβάνι, δεν μπορώ να κοιμηθώ. Όταν κοιμάμαι έρχεται στον ύπνο μου εκείνη και αυτομάτως ξυπνάω. Δεν θέλω πλέον Γιώργο, να αρρωσταίνω από έρωτα. Κουράστηκα να αρρωσταίνω και ευτυχώς υπάρχει εκδοχή έρωτα που δεν έχει να κάνει με νόσο. Μικρός πίστευα τον μύθο ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι καταραμένος. Να πίνει, να κοιμάται με άλλο πρόσωπο τα βράδια, να αυτοκαταστρέφεται, να είναι εκκεντρικός, να είναι αγενής, να είναι λίγο Ρεμπώ, γιατί είναι καλλιτέχνης. Ακριβώς το αντίθετο. Ο καλλιτέχνης πρέπει να προσέχει το σώμα του, το συκώτι του, την ακοή του, τη στάση του στη ζωή, να είναι ευγενής, να μπαίνει σε ένα χώρο και να πλημμυρίζει από αγάπη για να λειτουργεί κι ο άλλος μαζί του.

rejected: Τα πιο μεγάλα σου ταξίδια, τα κάνεις με το ποδήλατο;

Γ.Χ.: Όχι. Επειδή είμαι ονειροπόλος και το χαίρομαι αυτό, έχω την ικανότητα να κλείνω τα μάτια μου και να ταξιδεύω. Είμαι αρκετά ράθυμος, έτσι ώστε να επενδύω στην τεμπελιά, να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι ακατάσχετα. Τα μεγαλύτερα ταξίδια δεν τα κάνω με το μυαλό μου, αλλά σίγουρα τα κάνω με τα μάτια μου, όταν τα κλείνω. «Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει», ως στίχος, από την άλλη, εμένα δεν μου φτάνει. Δεν μου αρκεί η καρδιά να ταξιδεύει-θέλω και το σώμα. Στην φάση δε, που βρίσκομαι αναζητώ πια την εστία. Όχι ένα road trip που κάποιος θα μου πρότεινε.

rejected: Καθαροί άνθρωποι υπάρχουν στις μέρες μας;

Γ.Χ.: Ευτυχώς υπάρχουν καθαροί άνθρωποι. Μου είναι παρήγορο να μιλάμε οι δυο μας- ο ένας πάντα αυτό δεν λέει στον άλλον; Το χειρότερο είναι να χάσουμε την εμπιστοσύνη στον άνθρωπο. Εκεί θα πέσει και το τελευταίο οχυρό. Αυτή η περίοδος προσφέρεται για υστερόβουλα βλέμματα, για ανθρώπους που σκέφτονται με μη αλτρουιστικό τρόπο. Προσφέρεται αυτή η περίοδος να είσαι εγωπαθής κι όχι αλτρουιστής. Ευτυχώς, ακόμη και στα social media, υπάρχει κινητοποίηση, όταν για παράδειγμα, ένα κοριτσάκι χρειάζεται αίμα.

Ποίηση στη ζωή είναι να πάρεις τρία βιβλία, να πας σε μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα και να κάτσεις όσο θες

rejected: Και κάτι εικοσάρηδες, ακόμη και τριαντάρηδες που σκρολάρουν το κινητό συνέχεια;

Γ.Χ.: Ενέδωσα κι εγώ και πήρα ένα γαμημένο smartphone. Δεν έβαλα τα social media μέσα, ευτυχώς, γιατί δεν μπορείς να είσαι στο τώρα. Με το κινητό δεν ζεις το επί τόπου. Όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε το κινητό για να μπούμε στο facebook, στο Instagram, ενώ ταυτόχρονα συνομιλούμε με το διπλανό μας και ψάχνουμε να βρούμε πού θα φάμε σούσι, ξαφνικά τόσο εκπαιδευόμαστε σε τρία «τώρα» ταυτόχρονα-ε, δεν γίνεται! Είναι έλλειψη σεβασμού, για τη ζωή την ίδια! Ποίηση στη ζωή, είναι να πάρεις τρία βιβλία, να πας σε μια σκηνή δίπλα στη θάλασσα και να κάτσεις όσο θες. Δώσε επένδυση στην μοναξιά σου. Έμαθα το flightmode και «χραπ» όλα τελειώνουν πατώντας το, για να ζήσω τη στιγμή. Αγαπώ και με αγαπάνε άνθρωποι και το βίτσιο μου που ξέρουν όλοι είναι το «αφήστε με, τώρα, μην με ενοχλείτε». Μόνος, με ταινίες, με βιβλία, μην με ενοχλείτε. Αφήστε με δύο ώρες ή δέκα μέρες μόνο μου.

rejected: Ετοιμάζεις live με την μπάντα σου, τους «Imitate your mother»;

Γ.Χ.: Ναι. Με το που γύρισα από το παιχνίδι, βρέθηκε ο καινούργιος μας ντράμερ και θα κάνουμε εμφανίσεις 18 του Νοέμβρη στο «Hollywood» της Αθήνας, 6 Δεκέμβρη στο Faust. Aλλά, το δυνατό μας πρώτο live είναι Κυριακή 22 Οκτώβρη, Θεσσαλονίκη στο «Eightball». Αγαπώ από μικρός τη μουσική, πριν από το θέατρο. Έχω πάει στο νοσοκομείο από τη μουσική, ανοίγοντας το κεφάλι μου, κάνοντας headbanging νηφάλιος-στάλα μπύρα δεν είχα πιει. Από μικρός πήγαινα σε live και ήταν η πιο μυσταγωγική μου πράξη. Κι είναι ακόμα… ευτυχώς…

rejected: Πού αντίκρισαν τελευταία τα μάτια σου «υγεία»;

Γ.Χ.: Υπάρχει ένα βλέμμα που αντικρίζω συχνά στη ζωή μου και με κάνει -ευτυχώς- μερικές φορές να κλαίω…