at a glance
Top

Λόγοι Θεάτρου [4-11 Μαρτίου 2019]

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Παράταση μετά τη μεγάλη επιτυχία που έκανε ο «Αρίστος» στη Θεσσαλονίκη. Και το ερχόμενο ΠΣΚ, στο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο -υπέροχος-Γιώργος Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Οικονόμου. Μια παράσταση που σκηνοθέτησε υποδειγματικά ο Γιώργος Παπαγεωργίου. Ξανά και ξανά και ξανά. Να τα λέμε αυτά.

10 και 11 Απρίλη, «Η κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Σαίξπηρ, που ανέβασε εξαιρετικά η Κατερίνα Ευαγγελάτου, με τον Ορφέα Αυγουστίδη, το Νίκο Κουρή και ένα καλοκουρδισμένο θίασο, έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάρτη, το «Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα που σκηνοθέτησε στην Αθήνα ο Πέτρος Φιλιππίδης και παίζει ο Αντίνοος Αλμπάνης, έρχεται στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Ενώ, απόψε όπως κι αύριο, ο Στέλιος Μάινας με τη γυναίκα του, σε ένα έργο για την αγάπη, στον ίδιο χώρο, παρουσιάζουν τον «Κήπο». Τέλος, στα μισά του Μάρτη και για 4 νύχτες, «Ο ήχος του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, με πρωταγωνίστρια τη Πέγκυ Σταθακοπούλου, από την Αθήνα, ανεβαίνει Θεσσαλονίκη. Στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ. Το καλαίσθητο, αγαπημένο θέατρο υπό τη διεύθυνση του Παύλου Παλάκα έχει προτάσεις ουσίας.

…και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει πάντα ένας μονόλογος μόνο για σένα;

«Η ζωή μου ήταν ένα έγκλημα, αληθινό έγκλημα ενάντια στο Θεό, γιατί…ξέχασα να τη ζήσω. Άφησα τον εαυτό μου να ζήσει αυτή τη μίζερη ζωή, όταν μέσα μου είχα τόσα πολλά. Τόσα εφόδια να ζήσω μια καλύτερη ζωή. Να ζήσω σαν άνεμος. Σαν φωτιά. Κι εγώ τη σπατάλησα. Αχρησιμοποίητη. Και τώρα δεν ξαναγυρίζει πίσω. Μα γιατί παίρνεις αυτή τη ζωή όλη, και την αφήνεις αχρησιμοποίητη; Γιατί, γιατί παίρνεις όλα αυτά τα αισθήματα, τα όνειρα, τις ελπίδες, αν είναι να σου μείνουν τα αξόδευτα;» Η Μπέσυ Μάλφα ως «Σίρλει Βαλεντάιν» χάθηκε σε μια ζωή όπου σαν αντίκρυσε τη θάλασσα, την πήρανε τα δάκρυα. Ο Αλέξανδρος Ρήγας διασκευάζει, σκηνοθετεί και έχει τη παραγωγή, στην παράσταση που επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη. Για τρεις νύχτες. Γιατί; Γιατί «τα όνειρα βρίσκονται εκεί που δεν τα περιμένουμε».

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση για αυτή την εβδομάδα;

Την «Ορέστ3ΙΑ» την είδες, την πρώτη φορά; Αν όχι, τότε τώρα. Αν ναι, μπορείς να την απολαύσεις. Ξανά. 8,9, KAI 10 Mάρτη. Μια περσόνα χιούμορ, ο Στάθης Μαυρόπουλος, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μια τριλογία -που ξέρεις, χειροκρότησες στα μεγάλα αρχαία θέατρα- μα τώρα θες να τη δεις αλλιώς. Για τρεις ηθοποιούς, πολύ-πολύ (πάρα πολύ) διαφορετική από αυτή που φαντάζεσαι. Μα ούτε στάλα βλάσφημη. «Τράβα» στο «ΑΥΛΑΙΑ» να ακούσεις την ιστορία, ξεκάθαρα και ουσιαστικά, να spoilάρεις με τρέλα, να πάρεις αυτό που τα «καθωσπρέπει» ανεβάσματα, μπορεί και να μη σου έδωσαν ποτέ. Ιωάννα Λάμνη και Διονύσης Καραθανάσης, μαζί με το Στάθη Μαυρόπουλο. Κόκκινο πανί για τρεις νύχτες η πόλη, που σου δίνει κάτι άλλο. Όρμα.

Τελειώνοντας, ρώτησα την Ειρήνη Μακρή και το Παύλο Παυλίδη,  ηθοποιούς και μέλη της σπουδαίας θεατρικής ομάδας C.for Circus, «μετά το «Δαχτυλίδι της Μάνας» που παίχτηκε για δύο σεζόν με τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία, γιατί επέλεξαν  ως επόμενο έργο, να ανεβάσουν και να σκηνοθετήσουν τις «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου, στο Φεστιβάλ Αθηνών, όπως ανακοινώθηκε τη περασμένη Τρίτη». Και εκείνοι απάντησαν…

«Πριν δύο καλοκαίρια, στις διακοπές μας στους Παξούς, βρεθήκαμε σε μια παραλία, με τις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου στα χέρια. Η Ειρήνη το είχε κλέψει απ’ τον Παναγιώτη (Γαβρέλα)  λίγο καιρό πριν. Καθόμασταν λοιπόν και διαβάζαμε φωναχτά, πάνω σε κάτι βράχια. Την ιστορία της «Δάφνης» και του «Απόλλωνα», της «Πρόκνης» και του «Τηρέα». Βρεθήκαμε να συζητάμε ώρες ολόκληρες για το τι είναι μεταμόρφωση, πώς περιγράφει την μεταμόρφωση ο ίδιος ο Οβίδιος, για κάτι γλυπτά που είχε δει η Ειρήνη. Τελείωσε το καλοκαίρι, αποφασίστηκε η επόμενη μας παραγωγή να είναι «Το δαχτυλίδι της μάνας». Μέσα στον επόμενο χρόνο, πολύ συχνά μιλούσαμε με την Ειρήνη για τις «‘Μεταμορφώσεις». Οι εικόνες μας για αυτό το έργο μεγεθύνονταν αντί να ξεχνιούνται. Έμενε να βρεθεί η σωστή στιγμή. Όταν λοιπόν συζητήσαμε με την ομάδα με τι μας ενδιαφέρει να ασχοληθούμε μετά το «Δαχτυλίδι», ρίξαμε αυτήν την πρόταση. Τα παιδιά την έπιασαν. Κι οι δυο ως σκηνοθέτες και ηθοποιοί ταυτόχρονα. Δεν το έχουμε ξανακάνει αυτό, θα δούμε πώς θα πάει.. Δεν υπήρξε συνειδητή επιλογή. Οι μεταμορφώσεις μετά το δαχτυλίδι. Ήταν ενστικτώδης η επιλογή. Τώρα που αρχίσαμε να δουλεύουμε, καταλάβαμε ότι υπάρχει ένας κοινός τόπος σ’ αυτά τα έργα. Η ποίηση, η φύση, ακραίες στιγμές κι εικόνες. Το πώς με τη φαντασία αντιμετωπίζεις τις στιγμές της ζωής που δεν έχουν ποίηση. Το περιγράφουν με πολύ διαφορετικό τρόπο και ο Καμπύσης και ο Οβίδιος αυτό, παρότι απέχουν περίπου δύο χιλιετίες.Με έκπληξη λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι μάλλον ακόμα μας κινεί η ίδια ανάγκη, την οποία και εμπιστευόμαστε».