at a glance
Top

Βασίλης Ντάρμας

ήθελε να φεύγει, για να μείνει

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

«Ήμουν το παιδί της γειτονιάς, παιχνίδι, φίλοι, απόγευμα να παίξουμε μπάλα. Έτσι μεγάλωσα στη Πάτρα. Πολύ παιχνίδι! Ωστόσο, πάντα ένιωθα διαφορετικός. Ότι μερικές φορές, σκεφτόμουνα διαφορετικά από τους άλλους. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Έμενα στα πράγματα, ενώ άλλοι δεν έμεναν. Και στο σχολείο, από τότε που ξεκίνησα το θέατρο, με θυμάμαι στη τάξη. Ήμουν ήρεμος, δεν προκαλούσα αναστάτωση, φασαρίες, όχι γιατί ήμουν το καλό παιδάκι που πρόσεχε στο μάθημα, αλλά ήμουν μια άλλη περίπτωση». O Bασίλης Ντάρμας στο rejected…

«Στο Εργαστήρι Θεάτρου, ξεκίνησα 15 χρονών… η πρώτη μου σεμιναριακή ομάδα, άρχισα να διαβάζω κείμενα, να παίζω, να ανακαλύπτω τον εαυτό μου. Σιγά- σιγά με ανακάλυπτα. Δεν ήξερα τίποτα απολύτως για τον εαυτό μου. Εκεί συνειδητοποίησα πόσο απέχω από το σχολείο. Γιατί, παράλληλα, άρχισε το θέατρο να γίνεται το δικό μου σχολείο. Στο θέατρο ήθελα να επενδύσω. Στο πως θα μιλάω, θα περπατάω, θα σκέφτομαι, να διαβάζω…προέρχομαι από μία λαϊκή οικογένεια, έβλεπα θέατρο, αλλά περισσότερο αθηναϊκές παραστάσεις που έρχονταν περιοδεία, όπως ο «Μπακαλόγατος» με το Πέτρο Φιλιππίδη ή παραστάσεις του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πατρών, που τότε ήταν διευθυντής ο Γιάννης Βόγλης. Μετά γυρνούσα στο σπίτι και έλεγα «εγώ θα γίνω ηθοποιός».

«Οι γονείς μου το πήραν καλά…»αν σου αρέσει…σου αρέσει; σου αρέσει σίγουρα; να το δοκιμάσουμε». Υπήρχε μια σκέψη από πίσω ότι «μικρός είναι, μπορεί να αλλάξει γνώμη», αλλά έβλεπαν ότι μου αρέσει, οπότε σου λένε «ας το δοκιμάσει». Εκείνο το διάστημα έπαιζα και μπάλα, όπως και πήγαινα σε πολεμικές τέχνες, πήγαινα κολυμβητήριο, έπαιζα κιθάρα. Μου έδωσαν την ευκαιρία οι γονείς μου. Οφείλω να πω ότι οι γονείς μου, από μικροί, έχουν φάει πολλά χαστούκια στη ζωή τους. Και από τους δικούς τους, σε χρόνια που ήταν πιο αυστηρά. Η μάνα μου και ο πατέρας μου ήθελαν τα παιδιά τους να τα αφήσουν να κάνουν αυτά που θέλουν. Αφού εκείνοι δεν την είχαν τη τόση ελευθερία επιλογών, ας την έχουν τα παιδιά. Έχω έναν μεγαλύτερο αδερφό στα 29 χρόνια, εγώ είμαι πέντε χρόνια μικρότερος του, αλλά αν εκείνος ξυριστεί, θα μοιάζει-στάνταρ-μικρότερός μου. Ο Γιώργος δουλεύει σε αντιπροσωπεία του ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥ στη Πάτρα, έχει ανοίξει και ένα μαγαζί-κρεπάδικο με τη γυναίκα του, έγινα και θείος, ο Νικόλας το πρώτο μου ανήψι, το όνομα του πατέρα μου, που είναι ενός χρονών και τεσσάρων μηνών».

Ο αδερφός μου ήταν είδωλο για μένα, όταν είμασταν μικροί. Ότι έκανε, το έκανα κι εγώ. Και συνεχίζει να είναι για μένα πρότυπο. Ο Γιώργος προσπαθεί πολύ στη ζωή του, έχει κάνει πολλές δουλειές, και το μεροκάματο να βγαίνει, και χαμαλοδουλειές και καλές δουλειές και από όλα. Ακόμη και τώρα, ξυπνάει στις 6 το πρωί, πάει στη δουλειά του, τελειώνει πέντε το απόγευμα, πάει στο καπάκι να βοηθήσει τη γυναίκα του και πέφτει για ύπνο στη μία το βράδυ. Βλέπεις έναν άνθρωπο πιο λεπτό από μένα, που έχει μια δύναμη που πηγάζει από μέσα του και λες «εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Εγώ τον θαυμάζω…

Τελικά, «οι άνθρωποι όλα τα μπορούν», αλλά μόνο αν τα βάλουν στόχο. Στη πράξη φαίνονται όλα. Ο αδερφός μου είναι το παράδειγμα του «αν κουραστείς, χύσεις ιδρώτα, θα σου συμβεί ρε φίλε, κι ας αποτύχεις, αλλά θα δοκιμάσεις». Και εγώ έφαγα «σκάλωμα» με το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα». Ο δάσκαλος μου, ο Αργύρης Ξάφης, μου πρότεινε να πάω στην οντισιόν που πέρυσι έκανε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, πήγα, με είδε, μαθαίνω ότι δεν θα με πάρει. Λίγες μέρες μετά, μαθαίνω ότι θα έχει το Κρατικό ακρόαση για το ίδιο έργο. Και από την Αθήνα έφυγα για Θεσσαλονίκη. Είπα «δεν έχω τίποτα να χάσω». Έχω κοινά στοιχεία με τον «Κρίστοφερ» και ήθελα να γνωρίσω το ρόλο αυτό, καλύτερα. Μιλάς με έναν άνθρωπο που δεν έφευγε εύκολα από τη Πάτρα. Πήγα στην Αθήνα πρώτη φορά, σχεδόν ενήλικας, αντίκρυσα το Μετρό και έλαμπαν τα μάτια μου. Ήμουν αθώο παιδί. Αθήνα πρωτοπήγα να δώσω εξετάσεις σε Δραματική Σχολή. Με τον πατέρα μου ήρθα και Θεσσαλονίκη. Κάνω την οντισιόν με την Ελεάνα Τσίχλη, και την επόμενη εβδομάδα με παίρνει τηλέφωνο ο διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε, Γιάννης Αναστασάκης και μου λέει «σε θέλει η Ελεάνα για το ρόλο».

6 Σεπτέμβρη ξανάρθα Θεσσαλονίκη, όπου ξεκίνησα πρόβες την επόμενη μέρα. Ήξερα τη Θεσσαλονίκη, μοναχά από τη πενταήμερη που είχαμε έρθει. Ο ρόλος, λόγω αυτισμού, ήθελε μεγάλη προσοχή και ακρίβεια. Με τη βοήθεια της Ελεάνας, ευτυχώς, βγήκε ωραίο…όταν τελειώνω παραστάσεις μου αρέσει να περπατάω στη θάλασσα. «Τα πετάω» όλα εκεί. Αράζω στα γρασίδια δίπλα από το Βασιλικό Θέατρο και μου αρέσει. Η Θεσσαλονίκη έχει περισσότερη ανθρωπιά από την Αθήνα. Εδώ προσαρμόστηκα γρηγορότερα, εδώ ακόμη σου χαμογελάνε και σου λένε «καλημέρα». Πόσες ρακές μπορώ να πιω μέσα σε μια μέρα; Σε παρακαλώ, Γιώργο! Εγώ δεν είμαι παιδί που πίνει. Στη Θεσσαλονίκη, με κατέστρεψε με τις ρακές η Ελεάνα Τσίχλη. Έχει την απόλυτη ευθύνη! Όχι ότι δεν ήθελα…τα ήθελε κι ο κώλος μου. Άρχισα να μπαίνω στο κόσμο της ρακής. Εγώ δεν μπορούσα να πιω ρακή. Χαριτολογώντας, αν πιω ένα καραφάκι έχω φτιάξει κεφάλι, στα δύο «έχω φύγει»…Έκανα στομάχι πάντως! Στη σχολή, στο πρώτο έτος, πήγαμε στη Σχολή της Δήμητρας Χατούπη, για μια αντίστοιχη εξεταστική με αυτή που είχαμε, πάνω σε μια θεματική των μπουλουκιών. Στην είσοδο του θεάτρου, μας κερνούσαν κρασί ή ρακί-εγώ δεν είχα πιει ποτέ ρακί-18 χρονών!-ήπια ένα μικρό ποτηράκι, δεν μου αρέσει, κάθομαι σε θέση στο φουαγιέ, έρχεται η υπεύθυνη και μας λέει «μπορείτε να περάσετε στην αίθουσα». Σηκώνομαι και «τέλος», όλα γύρω μου γυρίζουν. Μπαίνω στη πλατεία, κάθομαι, όλος ο κόσμος έχει το βλέμμα του στη σκηνή κι εγώ στο ταβάνι. Η μισή παράσταση πήγε έτσι-γέλαγα μόνος μου, σε δραματικές σκηνές του έργου. Άστα βράστα…

Συχνάζω στο «Ηλιοτρόπιο» στη Θεσσαλονίκη. Μου αρέσει να αράζω είτε έξω, είτε σπίτι, φτάνει να υπάρχει καλή παρέα. Μου αρέσουν τα ήρεμα πράγματα. Τί μουσικές βάζω στο «Hλιοτρόπιο»; Tην πρώτη φορά που πήρα τα decks έβαλα ρεμπέτικα. Μου αρέσουν τα ρεμπέτικα-δεν τα ακούω και κάθε πρωί ξυπνώντας-αλλά τα ακούω. Όπως ακούω τα πάντα. Την επόμενη φορά θα βάλω rock ‘n’ roll. Μεγάλωσα με ροκ, λόγω του πατέρα μου που ατέλειωτες ώρες έβαζε ροκ στο σαλόνι να παίζει. Κλασσική, fox trot, ότι θες σε ροκ. Aυτό το διάστημα ακ’ούω συνέχεια Bloody Hawk. Στο «ζωή ανεργία», δεν έχω λεφτά, είμαι σε φάση λίγο κατάθλα», σε όλα αυτά άρχισα να τον ακούω…ράπερ να γουστάρεις. Τώρα τί ακούω; Ακούω metal, δεν ξεχνάω Guns ‘n’ Roses και τώρα μελετάω νέους καλλιτέχνες στο youtube…street music, μπλουζ, τζαζ, ότι ότι ότι θες…να ΄ναι καινούργιο. Γιώργο, θα σου βάλω να ακούσεις FKG- είναι κόλλημα ο άνθρωπος! Τί με ρωτάς…Τί θα αφιέρωνα στον δάσκαλο μου, τον Αργύρη Ξάφη; Ωωωω…δύσκολη ερώτηση. Θα του έβαζα να ακούσει και θα του αφιέρωνα το «Jungle» από την Tash Sultana. Γιατί είναι σαν να έχω μπροστά μου τον Αργύρη, να μου λέει «καλωσήρθες σε αυτή τη ζούγκλα, μεγάλε». Οπότε, με χίλια! Ο Αργύρης είναι αυτός που συνέχισε το «έργο» για μένα. Ο Αργύρης ποτέ, αλλά ποτέ, δεν με άφησε εκτεθειμένο. Πάντα είχα την αυταρχική στοργή του, τη συμβουλή του, για κάτι που ήρθα να παλέψω, όπως εκείνος να το αγαπάει. Ο Αργύρης, όποτε τον χρειάστηκα είναι εκεί.

Κεφάλαιο Έρωτας. Μπαίνω άνευ όρων. Πια ξέρω τί με περιμένει. Μου συμβαίνουν διάφορα στα άκρα. Ευτυχώς, τα διαχειρίζομαι. Ο πατέρας μου είπε «καλό είναι να προστατεύεις τον εαυτό σου, να μην επενδύεις στο άλλο πρόσωπο τόσο, για να μην πληγωθείς. Από την άλλη, αν δεν το ζήσεις, να πεις ότι πληγώθηκες, ξενέρωσες, έφαγες άκυρο ή χυλόπιτα, έζησες κάτι αληθινό που δεν θα υπάρξει ξανά, δεν έχει και νόημα. Προσπαθώ να έχω τη ψυχραιμία που έχει η δική μου γενιά στον έρωτα, από την άλλη θέλω και να αφήνομαι σε αυτόν. Αυτό που αισθάνομαι θέλω να το δίνω στον άλλον, άσχετα αν δεν μπορώ να το πάρω πίσω ή δεν μπορεί να το διαχειριστεί το πρόσωπο που ερωτεύθηκα. Εγώ το δίνω. Αν δεν το πάρω, είναι δικό μου θέμα να το διαχειριστώ. Κι ας χτυπήσω τοίχο. Ας πέσω και στα πατώματα. Αναλόγως τη περίπτωση, σηκώνομαι λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά….αλλά αυτό είναι η μαγεία. Ο έρωτας θέλει να σε ρίξει, για να δεις αν μπορείς να σηκωθείς. Είναι από τα στοιχήματα στη ζωή.

Στη φιλία επενδύω περισσότερο από τον έρωτα. Τηλέφωνο θα σηκώσω και θα τα πω όλα στον Ηλία. Έχω κι άλλους φίλους, όπως τον Γιώργο στην Αθήνα, αλλά ο Ηλίας είναι στη Πάτρα. Είμαστε από κούνια μαζί. Θα του πω και θα μου πει τα πάντα. Ο Ηλίας είναι λαϊκό παιδί, δεν έχει σχέση με το θέατρο, αλλά μιλώντας μαζί με αυτόν τον κολλητό μου, ηρεμώ. Έχει τον τρόπο του. Είναι η ρίζα που κατάγομαι, ο Ηλίας. Τί μου λείπει από τη Πάτρα; Η θάλασσα που πρωτόμαθα. Μου λείπει το χωριό μου, το Τρίκορφο. Το χωριό μου λείπει περισσότερο από τη Πάτρα. Είναι το σπίτι της γιαγιάς μου. Όλο το χωριό είναι αγάπη μου. Όταν πάω, είναι σαν να ήρθε ο Πήτερ Παν να με προσκαλέσει στη χώρα του Ποτέ! Είναι το μέρος που ξεχνάω τα πάντα, έχω μόνο καλούς φίλους μαζί και τη φύση κοντά μου. Έχω θέα στο χωριό. Φεύγει το μάτι μου. Και φίλους αληθινούς….εκεί είναι η παράδοση, η πλατεία, τα πανηγύρια…είναι το μέρος που με γιατρεύει…κάτσε να σου βάλω ν ακούμε το «Jungle»…