at a glance
Top

Κυριακή πρωί

κείμενο | δώρα βέτσου */* φωτογραφίες | δώρα βέτσου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου

μυστήρια πλάσματα

Πάλι τσακώθηκαν Κυριακή πρωί. Πάλι για τον ίδιο λόγο. Πάλι εκείνη κέρδισε. Πάλι είναι η σειρά του να φτιάξει καφέ.  Κι όσο εκείνος μετράει τις δόσεις του καφέ, αυτή χουζουρεύει στην πλευρά του, μυρίζει το μαξιλάρι του και προσπαθεί να μετρήσει την ευτυχία.

Ήταν τόσο απλό τελικά, μα συνάμα και τόσο δύσκολο. Γιατί στη ζωή μας αυτό είναι το δύσκολο, να αγαπήσουμε τα απλά. Και αυτή, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, τα κατάφερε. Λατρεύει πλέον την ηρεμία, απολαμβάνει την ησυχία, εξυμνεί τη ρουτίνα. Πρώτη φορά ζει κάτι απλό, χωρίς θεωρίες συνωμοσίας, άλυτα ψυχολογικά, φωτιές, καταστροφές και δράματα.  Χωρίς τελειωμένα μπαρ, τελειωμένα τραγούδια, τελειωμένους έρωτες πριν καλά- καλά αρχίσουν. Τον γνώρισε, της χαμογέλασε, κοιμούνται μαζί κάθε βράδυ, ξυπνούν το πρωί μαζί και με ένα φιλί στα πεταχτά φεύγουν για τη δουλειά. Κι ας τα κορόιδευε αυτά, κι ας τα έλεγε ξενέρωτα, κι ας μην το περίμενε ότι θα το ζήσει ποτέ, κι ας μην την απασχόλησε ποτέ ως τώρα, χτες ήταν ένα όμορφο Σαββατόβραδο. Είδαν αγκαλιασμένοι ταινία, αυτή βαρέθηκε στα μισά και κοιμήθηκε δίπλα του. Βλέπεις, τα βαριέται τα πολεμικά…

Όλα πια είναι τόσο απλά:

-Θέλεις;

-Θέλω.

-Μπορείς;

-Μπορώ.

-Πάμε;

-Πάμε…κι αν χαθώ;

-Δε θα χαθείς. Θα σε κρατάω εγώ.

-Κι αν χαθείς εσύ;

-Θα χαθούμε μαζί.

Δεν ξέρει αν ήταν όπως τον ονειρεύτηκε. Δεν ξέρει πώς έγινε όλο αυτό. Δεν ξέρει πόσο εύκολο ή δύσκολο θα είναι. Ούτε ξέρει τι έφταιξε μέχρι τώρα και χανόταν διαρκώς σε σαββατόβραδους έρωτες που μετάνιωναν πριν ξημερώσει. Σε δεύτερες σκέψεις που δεν οδηγούσαν πουθενά. Σε αναπάντητες καλημέρες μετά από ιδρωμένες καληνύχτες. Σε ιστορίες -αμαρτίες, λάθη- πάθη, φαντάσματα και αερικά. Σε περαστικούς «έρωτες», σε υποθετικούς συνδέσμους και ερωτηματικά. Ίσως κι αυτό το παρελθόν την κάνει να εκτιμά τώρα την ομορφιά του απλού, του αμοιβαίου έρωτα. Γιατί ο έρωτας έτσι πρέπει να είναι, όμορφος. Όλα τα άλλα είναι σενάρια για καθημερινές σειρές απογευματινής ζώνης.

Δεν τη νοιάζουν όσα δεν ξέρει. Αυτό που τη νοιάζει πια, είναι όσα ξέρει. Και ξέρει πως αυτός ήρθε και θα μείνει. Θα κοιμούνται μαζί κάθε βράδυ, θα τσακώνονται κάθε Κυριακή πρωί για το ποιός θα σηκωθεί να φτιάξει καφέ, θα κερδίζει συνήθως αυτή και θα τον περιμένει να γυρίσει στο κρεβάτι. Τώρα ξέρει ότι ευτυχία είναι η μυρωδιά του καφέ και το άρωμά του στο σεντόνι, Κυριακή πρωί.