“Tα social media είναι ο κώδικας, δεν καταπιάνεται με αυτό το έργο μας, αλλά στη διαδρομή του έργου γίνεται μία συζήτηση, για το πόση δύναμη έχει το social και τί σημαίνει να κάνεις podcast. Πως μπορείς να μιλήσεις για πράγματα που σε απασχολούν ή βιώματα που έχεις.

Προσωπικά, επειδή με ρωτάς, δεν κολλάω σκρολάροντας στα social, δεν καταναλώνω παραπάνω χρόνο σε αυτά. Ξοδεύω χρόνο διαδικτυακά, παίρνοντας πληροφορίες. Η πληροφορία είναι ότι πιο ενδιαφέρον. Με αφορά πολύ, η πληροφορία, η συγκέντρωσή της και η ανάλυσή της. Βέβαια, υπάρχει και η παραπληροφόρηση, μέσα στη τόση πληροφορία. Γι αυτό και πρέπει να αυξήσεις τη κριτική σου σκέψη, να ξέρεις τί διαβάζεις, να διασταυρώνεις τις πληροφορίες σου, για να αποφύγεις την παραπληροφόρηση”.

“Το “αγαπητέ, μαλάκα” καταπιάνεται και με την φιλία. Με ρωτάς, αν η φιλία είναι και πάνω από τον έρωτα, σαν αξία ζωής….Η φιλία είναι πιο πάνω από τον έρωτα. Ο έρωτας περιέχει και κάτι “πολεμικό” μέσα του.

Ο έρωτας έχει και πράγματα που μπορεί να θολώσουν το πεδίο, σε σύγκριση με τη φιλία. Η φιλία μπορεί να βελτιώσει τον εαυτό σου.

Φίλος είναι αυτός που θα μου ασκήσει σκληρή κριτική, θα με σκίσει λέγοντας μου τις πιο πικρές αλήθειες που δεν θέλω να σκεφτώ, “θα με γαμήσει”, λέγοντας μου, τα λάθη που έχω κάνει και πάλι θα παραμένει φίλος, by default.

Αν ο φίλος μου, δεν είναι ειλικρινής απέναντί μου και δεν ασκεί κριτική ή και αντίστροφα- για μένα, δεν είναι φίλος μου.

Οι φίλοι στα χρόνια χτίζονται, και όσο πιο παλιοί, τόσο πιο δυνατοί φίλοι, είναι. Αλλά, πιστεύω και στις φιλίες της ενήλικης ζωής. Δεν μου είναι τόσο εύκολο να κάνω φίλους τώρα, από ότι ανθρώπους που έχω από παλιά. Θέλω και παίρνω το χρόνο μου, για να αισθανθώ κάποιον- πραγματικά- φίλο μου.

“Με ρωτάς, αν στο καλλιτεχνικό χώρο δημιουργούνται εύκολα στιβαρές φιλίες….Εξαρτάται από το ίδιο άτομο. Ας πούμε, εγώ δεν είμαι ο τύπος “γεια σου, τί κάνεις, ματς μουτς”. Όπου συνάπτω παραπάνω σχέσεις έχουν ουσία, αλλιώς δεν συνάπτω, δίχως να σημαίνει πως είμαι αγενής ή απόμακρος. Απλά κρατάω τη σχέση στα πλαίσια του επαγγελματισμού ή το πλαίσιο του “είμαστε γνωστοί”. Έχω μια τυπική “φιλική”  διάθεση”.

“Ναι, ήταν ωραίος ο θεατρικός χειμώνας, γιατί παράλληλα, στην Αθήνα, έπαιξα για δεύτερη σεζόν τον “Ριχάρδο ΙΙΙ*”…όπως αναφέρεις πήρα βραβείο, γράφτηκαν ωραία πράγματα….τώρα με ρωτάς, αν όλα αυτά έχουν αντίκρισμα στο επόμενο βήμα….Ναι, πολύ. Ο κόσμος γνωρίζει, παρακολουθεί, δεν ξεχνά και ακολουθεί εκεί που τον ενδιαφέρει.

Ο χώρος στηρίζει τις καλλιτεχνικές επιτυχίες, σίγουρα και τις πιο εμπορικές, στους πιο εμπορικούς χώρους, όπου σημασία έχουν τα εισιτήρια. Φυσικά, θα μου πεις, “ποιός δεν θέλει να κάνει εισιτήρια”;….Όλες οι παραστάσεις έχουν εμπορικό σκοπό, με την έννοια ότι μεταφράζεται σε επιτυχία.

Όταν κάνεις μια παράσταση, άσχετα πως την ονομάζεις, “κουλτουριάρικη”, εμπορική ή οτιδήποτε, σίγουρα θέλεις να έχεις εισιτήρια. Είτε γιατί θέλεις να το δει ο κόσμος και να το “καταξιώσει”, είτε γιατί θέλεις να κάνεις την επόμενη παραγωγή σου και να έχεις χρήματα.

Φυσικά και κάνουμε Τέχνη, γιατί θέλουμε να πούμε πράγματα μέσα από αυτήν, αλλά ταυτόχρονα, σε καπιταλιστικό σύστημα ζούμε, θέλουμε να αποφέρει και ένα κέρδος, για να επιβιώσουμε και να κάνουμε την επόμενη δουλειά μας”.

“Ναι, έπαιξα το “Parking” ένα μονόλογο που φτιάξαμε πριν λίγα χρόνια, για δύο νύχτες στη Μυτιλήνη, το περασμένο Φλεβάρη. Ήταν πολύ ωραία, ήρθε πολύς κόσμος, υπήρχε και μια παρακαταθήκη της παράστασης από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, είχαν γραφτεί ωραία πράγματα σε καλλιτεχνικό επίπεδο, και αυτό λειτούργησε. Πήγαμε καλά και αν σκεφτείς τον χαμό που γίνεται γύρω μας, πρέπει να κάνεις δυναμικό promo στο θέατρο, για να πας εμπορικά καλά. Ευτυχώς, ήταν μια υπέροχη εμπειρία αυτή στη Μυτιλήνη, με μεγάλη προσέλευση κοινού και αρκετά αγνού κοινού. Οφείλω, βέβαια, να πω, πως όσο ευχάριστο είναι να γίνονται πολλές δουλειές στο θέατρο στην Αθήνα, είναι και λίγο δυσάρεστο, γιατί δεν μπορούν όλες οι καλές δουλειές να βρίσκουν πάντα τον αποδέκτη τους. Δεν προλαβαίνει καν, ο κόσμος να μάθει τί γίνεται κάπου, πόσο θα παίζεται και αν αξίζει”.

“Στο “Όσα παίρνει ο άνεμος” που τώρα ετοιμάζουμε, με πρεμιέρα στις 25 Απριλίου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, είμαι χαρούμενος για τη παρέα συναδέλφων μου μαζευτήκαμε. Είμαι με τη Λένα Παπαληγούρα, τον Όμηρο Πουλάκη, το Γεράσιμο Γεννατά, την Ιφιγένεια Καραμήτρου, την Idra Kayne, το Θάνο Κονιάρη, την Ελευθερία Πάλλα και τη Δάφνη Καμμένου. Πληροφορήθηκα ότι η ταινία έχει πάρει πολύ αρνητική κριτική, στη σύγχρονη πραγματικότητα, όσο αφορά το πως χειρίζεται το θέμα της δουλείας στη Νότια Αμερική, πριν το πόλεμο. Ότι λίγο δεν επενδύει στο να σχολιάσει το κατάπτυστο φαινόμενο της δουλειάς, ότι το πάει “απαλά- απαλά”…αυτό που με ευχαριστεί, αφού με ρωτάς, είναι πως η παράσταση μας, υπερτονίζει το άσχημο της δουλείας, έχοντας και μία παράβαση ως κείμενο, κάνοντας μια αναγωγή στο ρατσισμό, διαχρονικά. Το κείμενο είναι σε διασκευή του Άρη Ασπρούλη και της Ιόλης Ανδρεάδη, ενώ το σκηνοθετεί η Ιόλη”.

“Το καλοκαίρι θα συμμετάσχω στη θεατρική παράσταση “Χάσαμε τη θεία, στοπ”, σε σκηνοθεσία Χρήστου Τριπόδη, θα παίζουμε στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ, στον ανοιχτό χώρο. Θα είμαι με τη Βίβιαν Κοντομάρη, το Γιώργο Σουξέ, τη Τζόυς Ευείδη, το Χάρη Χιώτη, τη Νατάσα Κοτσοβού και τη Τζένη Διαγούπη…..

Με ρωτάς, ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στο ελληνικό θέατρο, κατά τη γνώμη μου…Θα έλεγα, η μη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού. Και αν πρέπει να απαντήσω, στο μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει η κοινωνία μας, αυτό το διάστημα, θα σου έλεγα, με τη μία,  το διαχρονικό: η έλλειψη παιδείας. Η έλλειψη παιδείας δημιουργεί χιλιάδες προβλήματα”.

“Πώς φαντάζομαι την “επόμενη μέρα”;

Υποψιάζομαι ανατροπές σε παγκόσμιο επίπεδο, τα επόμενα χρόνια. Σίγουρα, το ανθρώπινο γένος δεν θα μείνει αλώβητο. Δυστυχώς, θα την πληρώσουμε οι πιο μικροί, οι μεσαίοι, όλοι εκτός από τους “μεγάλους”, που όχι απλά δεν τους ακουμπάει όλο αυτό, άλλα βγάζουν και χρήματα στους χαλεπούς καιρούς. Με όλη τη δυστυχία που βγαίνει στην ανθρωπότητα, υπάρχουν κάποιοι που σίγουρα κερδοφορούν. Τα “μεγάλα κεφάλια”…..

Η ακροδεξιά δεν πιστεύω ότι “θα μας πάρει φαλάγγι”, λόγω της έλλειψης παιδείας. Τουλάχιστον, αυτό δεν νομίζω ότι θα αφήσουμε να συμβεί. Έχουμε παραδείγματα του φρέσκου παρελθόντος και του παλαιότερου, με παγκόσμιους πολέμους, με ναζί, με Χρυσή Αυγή…..έχουμε δει τι μπορεί να κάνει η ακροδεξιά και ο φασισμός, δεν νομίζω, ότι θα το επιτρέψουμε να συμβεί. Θα παλέψουμε να μη συμβεί”….

“Η Θεσσαλονίκη είναι η πατρίδα μου. Όταν τελειώνουν οι υποχρεώσεις και οι παραστάσεις, μπορώ να σου πω ότι δεν είμαι πολύ “του έξω”. Σίγουρα, μια βόλτα από το “Residents” θα την κάνω. Αυτό θα το κάνω. Κατά τα άλλα, θα είμαι “του σπιτιού”. Η Θεσσαλονίκη, για μένα, είναι οι άνθρωποι που την αντιπροσωπεύουν. Με τί συγκινήθηκα, τελευταία; Είδα μια ταινία, το “Marriage Story” με τον Άνταμ Ντράιβερ και τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Eίναι συγκινητικό που μπορεί να φτάσει μια ανθρώπινη σχέση….Ένα ζευγάρι που ήταν πολύ ερωτευμένο και κατέληξε να μιλάει άσχημα ο ένας στον άλλον….Να πηγαίνει περίπατο το συναίσθημα, και να βλέπεις το στενάχωρο του θέματος. Συμβαίνει γύρω μας; Ω,ρε συμβαίνει κάτα κόρον, μα δεν παύει να είναι στενάχωρο όταν το παρατηρείς. Τί έζησαν, τί ένιωσαν και που κατέληξαν, τί να νιώθουν”…