at a glance
Top

Οι σημειώσεις της Ρηνιώς Κυριαζή

κείμενο | ρηνιώ κυριαζή */* φωτογραφίες | ελεάννα κοκκίνη + μαρούσα θωμά */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

ενός λεπτού εξομολόγηση

Ξυπνάω το πρωί σα να’ ναι όλα δεδομένα, πολλή δουλειά, πολύ τρέξιμο. Θα’ θελα να τα παρατήσω όλα, να φύγω σ’ ένα νησί, να αλλάξω δουλειά – αλλά δεν το κάνω…Θα’ θελα να σταματήσω το θέατρο, τη διδασκαλία, έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω τίποτα για όλα αυτά. Η μεγαλύτερη δυσκολία μας γίνεται η ελευθερία μας και οι ικανότητές μας η φυλακή μας. Πάσχισα πολύ για να ζω από τη δουλειά μου και τα κατάφερα, κουτσά στραβά, είμαι ευγνώμων – δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο, ούτε να ζω σ’ ένα νησί. Όμως δεν έφτασα στο τέλος (ποιο τέλος;) και ώρες ώρες νιώθω τα περιθώρια να στενεύουν. Δεν προλαβαίνω. Μάλλον είναι αργά. Υπάρχουν υπέροχες στιγμές- οι «Μίμοι» μας, αυτή την εποχή στο θέατρο Σφενδόνη είναι μια ανακούφιση, για την τρέλα τους, για το κόντρα στην κανονικότητα της κάθε εποχής, για την ελευθερία τους. Στο μάθημα που είναι πάρα πάρα πολλές, μαγικές και μέσα στην απόλυτη ευτυχία ένα μαχαίρι στην καρδιά μου λέει -Ε και; Ποιον αφορά παραέξω; ποιον μετακινεί; ποιον αλλάζει; Ο κόσμος ήταν και θα είναι κακός, οι άνθρωποι θα υποφέρουν, έκανες όλον αυτόν τον κόπο για να πεις καλά μια φράση ή να κάνεις κάποιον να την πει; Να ανεβάσεις ένα έργο; Και στα σχολεία που δεν μαθαίνουμε γραφή κι ανάγνωση; Και τα τραγούδια που μένουν σκοτεινά, ατραγούδιστα ενώ η disney κυριαρχεί και μας ξεκουφαίνει; Η μουσική της κάθε ύπαρξης, το κάθε σώμα, η κάθε αναπνοή που υποφέρει από τις χαζές φωνές της μεταγλώττισης; Τα δήθεν καλά παιδικά τραγούδια γεμάτα διδακτισμό; Το παιδί που νομίζει ότι φαλτσάρει γιατί η φωνή του ξεφεύγει από το συνηθισμένο; Ο έφηβος που δεν ξέρει τι να κάνει με τα κοκοράκια της μεταφώνησης, ο κεκές που τραγουδάει υπέροχα αλλά δεν μπορεί να μιλήσει γιατί, ίσως, η γλώσσα μας δεν είναι πια μουσική;;; το μανά /μετούς /εννιά/ σουγιούς/ καιμέ/ τημιά/ σουκό/ ρη που μάθαμε σαν να’ ταν ισόχρονο κατασκεύασμα αποκομμένο, πάντα, από το νόημα; 

Και πιστεύουμε ότι αυτό είναι ο ίαμβος, το μέτρο του περπατήματός μας; Παραπατάμε. Η ροή στη γλώσσα; Τα κομματάκια στη σκέψη, οι σπασμένες αναπνοές; Ποιος νοιάζεται; Ποιος θα γιορτάσει τα 200 χρόνια απελευθέρωσης μ’ έναν Σολωμό ποτισμένο με τον ρυθμό της σχολικής εορτής; Διδάσκετε ασκήσεις διαφραγματικής αναπνοής;;; Η μεγάλη αναπνοή θέλει μεγάλα κείμενα να την χωρέσουν, τραγούδια, δεν είναι άσκηση γεμίσματος, αδειάσματος ενός ασκού. Ήχοι που δεν κάθονται στους χώρους τους. Ήχοι ρηχοί, σκέψη ρηχή… Και ο φυσικός ήχος στα ντουλάπια με τις κασέτες. Καταγεγραμμένος. Καληνύχτα με τηλεόραση. Σ’ αυτήν αφήσαμε την ευθύνη του μεγαλώματός μας και των παιδιών μας. Αυτή διαχειρίζεται τους μόνους ζωντανούς μύθους. Καληνύχτα μας. Ο Tειρεσίας έχει γίνει η καρικατούρα του, η μαϊμού του Lion King. Όχι, η αναπνοή δεν διδάσκεται, είναι το θαύμα της φύσης, η μουσική της ψυχής όταν σωπαίνει κι όταν δεν σωπαίνει… Το τραγούδισμά μας είναι παλιό, πολύ παλιό κι εκφράζει παλιά πλάσματα, μεγάλα, οικεία και ανοίκεια, βαθιά πηγάδια. Αυτά σκέφτομαι, μετά ακούω ένα παιδάκι να λέει… Και χαμογελάω, ίσως να μην είναι όλα χαμένα.

* Η Ρηνιώ Κυριαζή πρωταγωνιστεί στη θεατρική παράσταση «Οι Μίμοι» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου, στο θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ της Αθήνας.