at a glance
Top

Οι σημειώσεις του Γιώργου Κισσανδράκη

κείμενο | γιώργος κισσανδράκης */* φωτογραφίες | δομνίκη μητροπούλου + σπύρος χατζηαγγελάκης  */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

να μείνω ή να φύγω;

Λίγα λόγια για την καθημερινότητα μου… καθημερινότητα… αλήθεια τι άσχημη λέξη; Φωνάζει πεζότητα και βαρεμάρα από μακριά. Τι χρειάζεται για να γίνει η καθημερινότητα άξια λόγου; Θα πρέπει το επαναλαμβανόμενο να είναι και πρωτόγνωρο…

Τέλος πάντων, ας το πάμε αλλού. Εδώ και μέρες, μήνες μάλλον, είμαι αντιμέτωπος με το ερώτημα: μένεις ή φεύγεις; Εννοώ από την Ελλάδα, και ο άνθρωπος ο οποίος φέρνει αυτήν τη συζήτηση είναι ένας αδερφικός μου φίλος. 

Μου θέτει λοιπόν τον προβληματισμό ως εξής: «Ρε Γιώργο, η κατάσταση εδώ δεν είναι ωραία, όλα είναι χάλια, υπάρχει μια διαρκής υστερία για όλα και μια μαυρίλα, μια βία στα πάντα. Δεν βλέπω κανέναν γύρω μου να είναι σε καλή φάση και να κάνει όνειρα ή έστω σχέδια για το μέλλον. Είμαστε ένα έθνος σε κατάθλιψη , δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Θέλω να πάω σε ένα μέρος που να υπάρχει ποιότητα ζωής, κοινή λογική και σπίθα».

Τι να του πω τώρα εγώ; Πώς έχει άδικο; «Δίκιο έχεις», του λέω «αλλά εγώ λέω να κάτσεις να το παλέψεις εδώ. Αν φύγουμε όλοι στο τέλος θα παραδώσουμε τη χώρα στους φασίστες και στα λαμόγια να την κάνουν σαν τα μούτρα τους. Εξάλλου…» κι εδώ αρχίζει το δύσκολο κομμάτι… προσπαθώ να βρω επιχειρήματα που θα τον πείσουν για την αξία του να μένεις στην  Ελλάδα… 

Το πρώτο κύμα σκέψης εξαντλείται στο πόσο όμορφη χώρα, φύση, νησιά κλπ έχουμε (παρεμπιπτόντως είδες τι έκανα εκεί ε; κύμα – νησιά… καλοκαιρινός τύπος γαρ). Και είναι γεγονός ότι δυο βδομάδες το καλοκαίρι σε ένα νησί σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα.

Μετά όμως; Τι να του πω; Αφού όντως τελευταία όλα γύρω μου λένε «Φύγε!». Όσο πάει και πιο συντηρητικά όλα. Κάθε μέρα γίνεται και κάτι άλλο που σε κάνει να λες «πόσο πιο κάτω πια;» Την κοινή λογική και την ικανότητα διαλόγου, δεν το συζητώ, τα έχουμε χάσει προ πολλού. Κάπου κολλάει το όλο ζήτημα ας το παραδεχτούμε, δεν είναι πολύ ωραίο πια να ζεις στην Ελλάδα (ή έστω στην Αθήνα) σήμερα. Ίσως δεν είναι καθόλου ωραίο. Βασικά είναι μάλλον σαν αυτό που λέει ο Ewan McGregor στο Trainspotting “It’s shit being a Scottish” φωνάζοντας μπροστά στο κατά τα άλλα υπέροχο τοπίο των Highlands. 

Πίσω στην προσπάθεια να κρατήσω τον φίλο μου στην Ελλάδα λοιπόν συνειδητοποιώ ότι όντως δεν υπάρχει κανένας απολύτως αντικειμενικός λόγος να θέλει κάποιος να συνεχίσει να μένει σε αυτήν τη μιζέρια που έχουμε δημιουργήσει. Κι έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι μένουν από κεκτημένη ταχύτητα κι όχι από επιλογή. Ή από έναν συμβιβασμό του τύπου υπομονή τον χειμώνα, θα περάσουμε ωραία το καλοκαίρι. 

Όχι, αρνούμαι να το δεχτώ. Εγώ γιατί είμαι εδώ ενώ συμφωνώ με την άποψη του φίλου μου; Μάλλον γιατί υπάρχει κάτι σημαντικότερο από το βιοτικό επίπεδο της χώρας και την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων.

Εδώ είναι οι φίλοι μου. Η οικογένεια μου. Οι άνθρωποι που θαυμάζω περισσότερο απ’ όλους βρίσκονται εδώ. Το σπίτι που έχτισε ο παππούς μου. Το θερινό σινεμά που πήγαινα μικρός αν και διαλυμένο τώρα. Οι αναμνήσεις μου από στιγμές δύσκολες κι από άλλες ευτυχισμένες είναι εδώ. Και πρόσεξε δεν ανάγω την σημερινή κατάσταση σε μια ιδιότυπη μαγκιά του τύπου αυτοί είμαστε, αυτός είμαι και σε οποίον αρέσει. Δεν αγκαλιάζω την παρακμή λέγοντας ότι αυτό είναι που μετράει. Αντιθέτως. Βρίσκω σε όλα τα παραπάνω την χάρη, την κουλτούρα, την ευαισθησία και την αισθητική που λείπουν από γύρω μου και που θα με βοηθήσουν να συνεχίσω να κάνω χαζά, παιδικά όνειρα χωρίς αντικειμενικό όφελος. Κι αφού τα βρίσκω κάπου, είμαι σίγουρος πως υπάρχουν κι αλλού. Όρεξη να έχεις να ψάχνεις.

Ας ψάξουμε λοιπόν κι ας βρούμε κι άλλους που έχουν τα ίδια μυαλά με εμάς. Ευτυχώς κάτι τέτοιους έχω βρει και στη δουλειά κι έτσι ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη με δυο παραστάσεις για τις οποίες νοιώθω πολύ περήφανος (Η τραγωδία του Βασιλιά Ριχάρδου του Τρίτου, Αμάρυνθος). Και μετά επιστροφή στην Αθήνα με δέκα κιλά παραπάνω για να ολοκληρώσουμε την τριλογία της υπερηφάνειας με τον «Μύρτο».

* Ο Γιώργος Κισσανδράκης, φέτος το χειμώνα, πρωταγωνιστεί στις εξής παραστάσεις:

«Η Τραγωδία του Βασιλιά Ριχάρδου του Τρίτου» 3 και 4 Οκτώβρη στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

«Αμάρυνθος» 8 και 9 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αυλαία

«Ο Μύρτος» από 21 Οκτώβρη κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο του Νέου Κόσμου