Σε διάλεξα γιατί χαμογέλασες και τα κατάλαβα όλα. Όσα κανείς δεν έχει καταλάβει για σένα, εγώ τα κατάλαβα.

Σε διάλεγα, ενώ σε ονειρευόμουνα γυμνή, λες και δεν είχα ξαναδεί κορμί, λες και ήταν η πρώτη φορά που φωτιά έκαψε μέσα μου, λες και το μόνο που είχα ανάγκη τόσα χρόνια είναι να καώ μέσα της. Λες και γι’ αυτό ζούσα, σαν γι’ αυτό να γεννήθηκα.

Σε διάλεξα γιατί σε άκουσα να μιλάς για όλα εκείνα που χρόνια φωνάζω, σα να είχα γράψει για όλα αυτά κι εσύ να τα αποστήθισες. Τόσο καλά τα είπες. Εσύ μίλαγες, κι εγώ σε διάλεγα.

Σε διάλεξα γιατί εσένα ήθελα, εσένα περίμενα, εσένα είχα φανταστεί. Για σένα είχα προετοιμαστεί, κρατώντας όλα μου τα όνειρα για να εκπληρωθούν με σένα. Κρατώντας εμένα, για σένα. Και τώρα σου παραδίδομαι άνευ όρων.

Σε διάλεξα γιατί μαζί σου δε φοβάμαι πια.  Σταμάτησα να φοβάμαι εμένα, για μένα, εσένα, τους άλλους, τα άστρα, το μέλλον ή το παρελθόν και τώρα φοβάμαι για σένα- μόνο για σένα φοβάμαι-  κι αν αυτός δεν είναι λόγος, τότε ποιος; Δε φοβάμαι όσα αύριο θα ‘ρθουν, δε φοβάμαι τίποτα, και- πίστεψέ με- γι’ αυτό σε διάλεξα, γιατί με έκανες δυνατό, χωρίς να κάνεις τίποτα.

Σε διάλεξα γιατί μπορώ να δω το μέλλον και να ξεχάσω το παρελθόν.

Σε διάλεξα. Δε μου έτυχες. Κι αν αυτός δεν είναι λόγος, τότε ποιός;