at a glance
Top

Λόγοι Θεάτρου [1-7 Φεβρουαρίου 2018]

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, που ανέβηκαν πριν δύο καλοκαίρια, έρχονται ξανά και «πετάνε» εκτός συνόρων! Θα παρουσιαστούν τον Μάιο στην Νέα Υόρκη. 13 παραστάσεις και οι πρόβες οσονούπω ξεκινούν, με την συνένωση του σημαντικού θιάσου. Ωραία νέα… Από την άλλη, 12 και 13 Φεβρουαρίου, η παράσταση του Μάνου Καρατζογιάννη «Για την Ελένη» θα βρεθεί στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης. Μετά την επιτυχία της Αθήνας, επιτέλους, η Μαρία Κίτσου με αυτό το έργο-ωδή στην Ελένη Παπαδάκη, θα ερμηνεύσει και στην Θεσσαλονίκη ένα θεατρικό «ποίημα».

..και ποιος σου είπε ότι ένας σκηνοθέτης δεν φέρνει την άνοιξη;

«Αλκυονίδες μέρες» στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ο «ουρανός» του «Ντα» του Χιου Λέοναρντ ευτυχεί στην παράσταση που διασκεύασε και σκηνοθέτησε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος. Ένα θεατρικό κείμενο που, από την συγκίνηση, με την μία σε κινητοποιεί να σκάσεις ένα γέλιο και-χρακ-πάλι σε γυρνά στην γλύκα του άδικου που έχει η σχέση ενός γιου-πάντα, μα πάντα-με κάθε πατέρα. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ακολουθώντας την σκηνοθετική «γραμμή» του «Θείου Βάνια» του Τσέχωφ, που και πρωταγωνιστεί στο θέατρο ΆΝΕΣΙΣ στην Αθήνα, έδωσε σε ένα έργο -που δεν ήταν προσωπικής του επιλογής- τη χαρά και την πικρή αλήθεια των ανθρώπινων σχέσεων που μας οριοθετούν. Παράσταση για μικρούς και μεγάλους, ανάλαφρους και «σκεπτικούς», με ταμπέλες και χωρίς, για κάθε λογής κουλτούρας θεατές, ένα έργο που «πάει να πιάσει ουρανό».

 

… και ποιος σου είπε ότι η Θεσσαλονίκη δεν παράγει τις αυριανές θεατρικές υποκριτικές δυνάμεις;

Στο θέατρο Τ, η Γλυκερία Καλαϊτζή καταπιάστηκε-εκ νέου-με «μεγάλο» συγγραφέα, κι έτσι ο «Γυάλινος Κόσμος» του Τένεσι Ουίλιαμς δημιούργησε ουρές από κόσμο. Μια παράσταση κλασσικής μετάφρασης, λιτής σκηνοθεσίας, κρατημένης σφιχτά ενίοτε, πιο άνετης και «φυσικής» άλλοτε, μα αδιάκοπα πιστής στον συγγραφέα, διαθέτει πέρα από τη Γιώτα Φέστα, μια τριάδα νέων ηθοποιών που το ταλέντο τους, σε κάνει να τους προσέξεις. Από τον Χρήστο Παπαδόπουλο που έχει μια αδικαιολόγητα «καλοκρυμμένη» προσωπική δύναμη ταλέντου πάνω στο σανίδι που -θαρρώ- θα βγει συν το χρόνο και θα απελευθερώσει το υποκριτικό μέγεθος του, μέχρι τον Δημήτρη Κρίκο, που στον ρόλο του «κουμπώνει» άρτια, τους χαίρεσαι. Μα εδώ, το ατού το μεγαλύτερο, στον «Γυάλινο Κόσμο», είναι άλλο. Και λέγεται Κατερίνα Συναπίδου. Επιτέλους! Ένα κορίτσι-πυγμή ενεργειακής αρτιότητας στο θέατρο. Μια ηθοποιός που σε μαγνητίζει με το παίξιμό της. Μια χροιά φωνής που λείπει από θηλυκό στο σανίδι, σε αυτή την ηλικία. Και μια ερμηνεία-της «φυσικής» λεπτομέρειας-που σε κατακτά. Γι αυτό το «Θέατρο Τ», οφείλει να δίνει ουσιαστικό χώρο και να αναδεικνύει τις νέες-ηλικιακά- θεατρικές δυνάμεις…

 

… και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

Την προηγούμενη Παρασκευή, τα μεσάνυχτα, στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, έγινε το αδιαχώρητο από κόσμο για το «Σπιρτόκουτο». «Τίγκαρε» η πλατεία, προστέθηκαν καρέκλες και πάλι υπήρξε κοινό που δεν μπόρεσε να το παρακολουθήσει. Οπότε και έγινε επιτακτική η παράταση των μεταμεσονύκτιων παρασκευιάτικων «Σπιρτόκουτων». Κι αυτή την Παρασκευή και την άλλη. Δώδεκα νταν. Το «talk of the town» της θεατρικής «οικονομίδειας» συγγραφής, που δεν έχει air-condition, μα φυσά αέρα ανανέωσης, στα λιμνάζοντα πολιτιστικά «ύδατα» της πόλης. Ναι, φίλε. Εδώ, η πόλη έχει θέατρο τα μεσάνυχτα, δεν την χωρά και διώχνει κόσμο. Γι αυτό κάνε κράτηση, πριν πας. Μη μείνεις με την φλόγα στο χέρι.

 

Τελειώνοντας, ρώτησα τον Ιάσονα Παπαματθαίου, ανερχόμενο ηθοποιό, τί γουστάρει περισσότερο στον «Οράτιο» που ερμηνεύει φέτος στον «Άμλετ» του θεάτρου ΑΝΕΣΙΣ και κερδίζει τις εντυπώσεις, σε σκηνοθεσία Λεβάν Τσουλάτζε με τον Τάσο Ιορδανίδη στον ομώνυμο ρόλο και πού αισθάνεται ότι «χωλαίνει» το ελληνικό θέατρο;

«Η βασική πρόθεση του «Oράτιου», καθόλη τη διάρκεια του έργου, είναι να βοηθήσει και να συντροφεύσει τον φίλο του, τον «Άμλετ», στις δύσκολες στιγμές, με έναν δικό του, σχεδόν διασκεδαστικό και αφελή τρόπο.
Αυτό που τον κινεί είναι η αγάπη και η πίστη για τον φίλο του. Αυτού του είδους η κατεύθυνση του ήρωα είναι κάτι καινούριο για εμένα σε αντίθεση με προηγούμενους χαρακτήρες, οι οποίοι θα λέγαμε ότι είναι λίγο πιο «κακά παιδιά».
Θα ήταν άδικο να μιλήσω φέτος για τα υπέρ και τα κατά του αθηναϊκού θεατρικού «χάρτη» μιας και λόγω περιορισμένου χρόνου δεν έχω παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις. Όμως αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι το θέατρο που παράγουμε τα τελευταία χρόνια διακρίνεται από έντονη κυκλοθυμία.
Μην με ρωτάς σχετικά με τα επαγγελματικά μου σχέδια, Γιώργο… το μόνο ανακοινώσιμο αυτή τη στιγμή, είναι ότι ο «Άμλετ» λόγω μεγάλης εμπορικής επιτυχίας θα συνεχιστεί και για δεύτερη χρονιά. Για τα υπόλοιπα, θα μιλήσουμε σύντομα»…