Ιωάννης Καμπούρης

Θα σας πω εν τάχει τα συστατικά από τα οποία είναι φτιαγμένη η «ΡΟΖΑ»: «Λούφα και Παραλλαγή», «Της Ελλάδος τα παιδιά», Roy Andersson, «Οικογένεια Άνταμς», Rammstein, Χρύσα Ρώπα, Wes Andersson, Επιθεώρηση (κακή), Tim Burton, Μάρκελλος Νύχτας («Και το λέδερ είναι θρησκεία»), Monty Python, Sex Pistols, «Η μεγάλη των μπάτσων σχολή», Τζίμης Πανούσης, Αστυνόμος Σαΐνης, Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός, Pablo Picasso και Ρένα Βλαχοπούλου. Όλα αυτά μαζί δημιούργησαν τη «ΡΟΖΑ».

Ανδρομάχη Μπάρδη

Η «ΡΟΖΑ» είναι ένα βίαιο παραμύθι. Και είναι παραμύθι, γιατί πρώτα απ’ όλα, όπως σε όλα τα παραμύθια, οι άνθρωποι κουβαλούν τις σαφείς ταυτότητες τους: οι καλοί και οι κακοί ή, στην περίπτωση μας, οι ευτυχισμένοι και οι δυστυχισμένοι.

Η Ρόζα είναι ένα μυστήριο, αυτοί που περνούν την νύχτα μαζί της εξαφανίζονται μια για πάντα. Που πάνε; Κανείς δεν ξέρει.

Μπορεί να είναι ένας άγγελος που βοηθά τους ανθρώπους να δουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο μαύρη ή γκρίζα, μπορεί να είναι και ένας διάβολος που τους καταβροχθίζει.

Για μένα, η Ρόζα είναι το πιο απλό, φυσικό και συνάμα μαγικό: αυτό το μικρό πράσινο κλαράκι με τα λιγοστά φύλλα – καμιά φορά και με έναν μικρό ανθό – που φυτρώνει μέσα από μια ρωγμή τσιμέντου πάνω στο πεζοδρόμιο, φυτρώνει ακριβώς εκεί που δεν το σπέρνει κανείς. Με την πρώτη ματιά, λες «κοίτα το, πόσο αδύναμο και μικρό». Κι όμως ταυτόχρονα αναρωτιέσαι πού βρήκε τη δύναμη αυτό να φυτρώσει μέσα σε τόσο δυνατά υλικά, μέσα στην τόση ασχήμια.

Η Ρόζα είναι το μικρό παράθυρο της ευτυχίας που πάντα κάπου υπάρχει κι εμείς, από φόβο για την άγνωστη δύναμη που έχει το συναίσθημα αυτό, δεν τολμάμε να το ανοίξουμε.

Σωτήρης Ρουμελιώτης

Μερικές φορές συναντιέμαι με κάποιες ιστορίες, οι οποίες με αγγίζουν με τρόπους που δεν μπορώ να εξηγήσω εύκολα με λόγια. Αυτές τις ιστορίες τις θεωρώ πιο γοητευτικές και ουσιαστικές, γιατί μοιάζουν να συνομιλούν με μύχια αισθήματά μου και να πυροδοτούν ενδότερες και, συχνά, ασυνείδητες σκέψεις μου. Συνεπώς, πλαταίνουν την εσωτερική μου περιπέτεια και με πλουτίζουν ψυχικά με τρόπο απολαυστικό. Μια τέτοια ιστορία είναι και η «ΡΟΖΑ». Μια ιστορία αλλοπρόσαλλη, αντιφατική και πολυποίκιλη, όπως η ίδια η ύπαρξη. Έχει χιούμορ και σκληρότητα, μυστήριο και αμεσότητα, έντονο φως και βαθύ σκοτάδι, τρυφερότητα και βία, ακριβή ρολόγια και κενά χρόνου, κανόνες και υπέρβαση ορίων… Η Ρόζα είναι απροσδιόριστη, διαφεύγει κάθε χοντροκομμένου και απόλυτου χαρακτηρισμού. Και αυτό είναι, ίσως, η κύρια πηγή της γοητείας της. Ότι δεν μπορεί να μπει σε καλούπια, ότι δεν μπορεί να δαμαστεί, ότι είναι μια δύναμη υπερβατική και ανεξέλεγκτη, όπως ο χρόνος, όπως η ομορφιά, όπως η ζωή. Σε ένα σημείο της παράστασης αναφέρεται πως «η Ρόζα είναι παντού». Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να τη διακρίνουμε μέσα στον ζόφο που κυριαρχεί γύρω μας και αν τελικά θα αφεθούμε στο ταξίδι προς το υπερβατικό που υπόσχεται.

Γιώργος Κωνσταντίνου

Η Ρόζα, εκ πρώτης όψεως, είναι μία γυναίκα που φαίνεται να γοητεύει τους στρατιώτες του Βάσκελχαμ. Είναι σαν να έχει «κάτι το μεθυστικό, σαν ένα κάλεσμα σε ταξίδια εξωτικά», όπως αναφέρεται και στο έργο. Όμως πέρα από αυτό έχει και κάτι το ανεξήγητο, το μυστηριώδες και το άγνωστο, χωρίς απαραίτητα αυτό να έχει αρνητικό πρόσημο. Η ευχαρίστηση που παρέχει είναι αδιαμφισβήτητη και ίσως έρχεται για να δείξει και να υπενθυμίσει μια άλλη πλευρά της ζωής.

Νίκη Αγγελίδου

Η Ρόζα είναι κάτι αόριστο. Ένα άφατο συναίσθημα. Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Είναι πάντα εκεί και ταυτόχρονα δεν είναι. Πρόκειται για μία πρωτόγονη και ενστικτώδη αίσθηση που φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με καταστάσεις που τον ξεπερνούν. Μια αίσθηση που η ανθρώπινη γλώσσα δεν αντέχει να «σηκώσει». Φτάνει στα ακρότατα όρια της για να περιγράψει το απερίγραπτο. Κι αν τη φανταστήκαμε, έχει μια μόνο μορφή; Κανείς δεν ξέρει κι αυτή είναι η μαγεία της. Ίσως τελικά, όπως καθετί το μαγικό, να υπάρχει μόνο για όσους θέλουν να τη δουν.

ΡΟΖΑ

Θέατρο Άνετον Θεσσαλονίκης, 10 και 11 Μάη στις 21.00.

Κείμενο παράστασης: Ιωάννης Καμπούρης, Ανδρομάχη Μπάρδη

Σκηνοθεσία: η ομάδα

Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Νίκη Αγγελίδου

Φωτισμοί: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Επί σκηνής: Ιωάννης Καμπούρης, Γιώργος Κωνσταντίνου, Ανδρομάχη Μπάρδη, Σωτήρης Ρουμελιώτης