rejected: Τη τελευταία δεκαετία, συμμετέχεις σε θεατρικές παραστάσεις, έχοντας κερδίσει “μικρά παράσημα” από αυτές, δίχως να “τα βγάζεις βόλτα”, φωνάζοντας προσωπικές επιτυχίες. Μάλλον, οι ήπιοι τόνοι είναι στοιχείο του χαρακτήρα σου;

Κ.Γ.: Ναι, γιατί δεν αισθάνομαι ότι έχω κερδίσει κάποιο παράσημο. Είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου και ζητάω πάντα περισσότερα από μένα. Αυτό φταίει. Δεν νιώθω ότι έχω καταφέρει κάτι αξιόλογο, στη μέχρι τώρα πορεία μου. Οι δικοί μου άνθρωποι, αυτό το θεωρούν υπερβολή…όμως εγώ έτσι νιώθω. Και τώρα που είμαι σε πρόβες στο Εθνικό Θέατρο, ξεκινάω από το μηδέν. Όπως πάντα. Δεν μπορείς να ξεκινάς από κάπου αλλού, εκτός από το μηδέν.

rejected: Τις ευκολίες μας, συχνά, δεν τις βάζουμε μπροστά;

Κ.Γ.: Σαφέστατα. Είναι δύσκολο να “πετάξεις” τις ευκολίες σου, αλλά αυτό είναι και το στοίχημα. Μια αντίσταση χρειάζεται. Ότι το λέω, δεν σημαίνει ότι καταφέρνω και το κάνω. Φροντίζω να το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου και να το επεξεργάζομαι, σε κάθε δουλειά που ξεκινάω. Αυτό το διάστημα, στους “Πέρσες” με απασχολεί να εμπιστευθώ περισσότερο τον εαυτό μου και να δείχνω πιο στιβαρός επαγγελματικά. Σαν θέση. Να αποβάλλω το στοιχείο του “καλού μαθητή”.

rejected: Αυτό το καλοκαίρι είναι διαφορετικό, για τις θεατρικές παραστάσεις που θα παρουσιαστούν;

Κ.Γ.: Μετά τον εγκλεισμό, να κάνεις μία παράσταση το καλοκαίρι, μετά από δύο μήνες στο σπίτι, είναι σαν ξεχαρμάνιασμα. Έχεις ένταση, μεγαλύτερη ενέργεια να πράξεις. Από την άλλη, όλους στο καλλιτεχνικό χώρο, μας απασχολεί πως θα μπει ο κόσμος με τα μέτρα προστασίας.

rejected: Το ελληνικό θέατρο είχε πρόβλημα, εισπρακτικά και καλλιτεχνικά, πριν τον κορονοϊό;

Κ.Γ.: Ο χειμώνας που πέρασε δεν ήταν πολύ ευχάριστος για τα θέατρα. Τουλάχιστον, αυτό κατάλαβα συνομιλώντας με συναδέλφους. Στο θέατρο ΒΕΑΚΗ που έπαιζα, ήταν λίγο περίεργα με το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας”, ενώ το προηγούμενο καλοκαίρι έγινε “χαμός” με αυτή τη παράσταση. Αλλά και τα γειτονικά θέατρα δεν πήγαιναν καλά. Ήταν ένας κακός χειμώνας από προσέλευση κόσμου. Ανά δύο χρόνια, θεωρώ πως τα θέατρα “πέφτουνε”.

rejected: Φταίει το κοινό; 

Κ.Γ.:Σε μια κουβέντα που έκανα με το κ.Τάγαρη- το παραγωγό της παράστασης- και μου τη θυμίζεις, λέγαμε πως “ο καθένας έχει μια διαφορετική άποψη”. Ως και οι “Άγριες Μέλισσες”, τόσο καλή τηλεοπτική δουλειά είχε χρόνια να υπάρξει, ήταν λόγος, ο κόσμος να κάτσει στο σπίτι του. Αυτή θα μπορούσε να είναι μία απάντηση. Μα πραγματικά, δεν ξέρω ακριβώς τι φταίει…είναι το κοινό;…είναι οι καλλιτέχνες;…ο καιρός;

rejected: Κάνοντας το συνήγορο του διαβόλου, τη τελευταία δεκαετία υπήρξαν και άλλα επιτυχημένα καθημερινά σήριαλ, και στο δια ταύτα, οι “Άγριες Μέλισσες” παίζονται μέχρι και Πέμπτη βράδυ-ένα κεντρικό θέατρο μέχρι τη Δευτέρα έχει άλλες τέσσερις παραστάσεις έως τη Δευτέρα…

Κ.Γ.: Ναι, ισχύει. Θα στο πω απλά: αν έχεις κάνει μια καλή δουλειά, είναι μια καλή δουλειά. Αν είναι ο κόσμος να πάει, θα πάει.

rejected: To θέατρο Τέχνης που τελείωσες ως σχολή, είναι ο χώρος που ακόμα κυκλοφορούν οι “ενέργειες” ή αυτά είναι του μυαλού μας καλλιτεχνικές ιστορίες; 

Κ.Γ.: Μέχρι και τη δική μου γενιά, “μύριζε λιγάκι Κουν”. Στο Υπόγειο και στη σχολή. Αυτό βέβαια, μπορεί να είναι και δική μου φαντασία….Υπήρχε μια εσάνς από θέατρο Τέχνης. Τώρα πια, δεν γνωρίζω τί γίνεται….

rejected: Έχεις αποδεχτεί ότι στο επάγγελμα σου, τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο, ψάχνεις για δουλειά; 

Κ.Γ.: Όχι. Με τσακίζει. Μου διαλύει όλο μου το σύστημα, να ψάχνω κάθε λίγους μήνες, για δουλειά. Είμαι υπεραγχώδης ως άνθρωπος και προστίθεται αυτό το στοιχείο της δουλειάς και με δυσκολεύει. Κλείνω μια δουλειά το Φλεβάρη, για το καλοκαίρι και προσωπικά πεθαίνω από αγωνία για το ποια άλλη δουλειά θα κάνω το χειμώνα. Ο καιρός περνάει γοργά. Ειδικά, τα πρώτα μου χρόνια ήταν και ήμουν, μέσα στο άγχος. Τώρα πια, έχω ρίξει κάποιους τόνους άγχους, μα δεν παύω να στρεσάρομαι, γιατί μεγαλώνοντας αυξάνονται οι υποχρεώσεις. Προσπαθώ να είμαι ήρεμος. Πρέπει πάνω από όλα να έχω την υγεία μου, και με το στρες που περνάω, δεν θα την έχω. Οπότε, προσπαθώ να κατευνάζω το άγχος μου, όσο μπορώ…

rejected: Αυτό το καλοκαίρι, αισθάνεσαι πως ανήκεις στους τυχερούς ηθοποιούς; 

Κ.Γ.: Ασφαλώς. Είμαι τυχερός να έχω ένα συμβόλαιο με το Εθνικό Θέατρο, να έχω δουλειά. Στις μέρες μας, ο επαγγελματικός περίγυρος μου, ασχολείται με το αν θα έχει δουλειά ή όχι, αν πήρε το επίδομα ή όχι. Αισθάνομαι τυχερός.

rejected: “Σιγά σιγά γινόμαστε κι εμείς Αμερική. Οι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους, τα μεγάλα οράματα και τις θρησκείες. Κανείς πια δεν περιμένει τον παράδεισο. Κανείς δεν έχει όρεξη να παλεύει για μια δήθεν, μελλοντική κοινωνία. Οι άνθρωποι ζουν το εδώ και τώρα”…ένα απόσπασμα του κειμένου σου, από το “Φεγγάρι από χαρτί” των Ρέππα-Παπαθανασίου, που έπαιζες τη περασμένη άνοιξη. Αυτοί είμαστε, Κωνσταντίνε; 

Κ.Γ.: Θέλω να σου πω ναι, παρατηρώντας ότι συμβαίνει γύρω μου, μα κρίνοντας από τον εαυτό μου, θα ομολογήσω όχι. Δεν είμαστε αυτοί. Λειτουργώ απολαμβάνοντας το εδώ και τώρα, λαμβάνοντας υπόψη και το αύριο. Γιατί όταν-νεότερος-έμενα στο “εδώ και τώρα”- το αύριο μου φαίνονταν δυσβάσταχτο. Δίνω πλέον τη προσοχή μου και στο αύριο, και στο μεθαύριο. Όχι πολύ μακριά. Αλλά το άμεσο μέλλον, το φροντίζω με κάποιο τρόπο.

rejected: “Το γαλλικό κρασί οφείλει να υπάρχει στο ελληνικό τραπέζι”, όπως λέει ο ήρωας σου στη παράσταση; 

Κ.Γ.: Δεν θεωρώ κι απαραίτητο το γαλλικό κρασί να υπάρχει στο ελληνικό τραπέζι. Υπάρχουν και πολύ όμορφα και πιο φθηνά ελληνικά κρασιά. Κι ίσως αυτά να έχουν και περισσότερο μεράκι μέσα τους. Εγώ τα προτιμώ!

rejected: Μένεις ακόμα στο Πειραιά. Τί είναι για σένα αυτός ο τόπος; 

Κ.Γ.: Ο Πειραιάς είναι όλα μου τα παιδικά χρόνια. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, εκεί είναι το σπίτι μου. Και σπίτι μου θεωρώ και όλο το Πειραιά, μπορώ να σου πω. Δεν ξέρω για πόσο καιρό ακόμα, θα μένω στο Πειραιά, μα πάντα εκεί θα είναι το σπίτι μου. Η βάση μου.

rejected: Καλοκαίρι για σένα, τί σημαίνει;

Κ.Γ.: Καλοκαίρι για μένα είναι ένα όμορφο νησί, μπάνια, τσίπουρο, ηρεμία, βόλτα με τη μηχανή. Και να είναι ένα ήσυχο νησί. Για δεκαπέντε μέρες έτσι θέλω να περάσω τις διακοπές μου. Πέρυσι δεν έκανα διακοπές και φέτος αδημονώ να έρθουν μετά τους “Πέρσες”.

rejected: Στα δώδεκα χρόνια που είσαι στο θέατρο, ποιά στιγμή ξεχωρίζεις;

Κ.Γ.: Όταν κάναμε το “Γυάλινο Κόσμο”. Είναι μια σημαντική δουλειά για μένα. Είμαι πολύ περήφανος γι αυτή τη θεατρική συνθήκη. Ένιωσα ότι στο θέατρο πήρα μια μεγαλύτερη ευθύνη, ως ρόλος. Ήταν πολύ ωραία η όλη διαδικασία με τη Κατερίνα Ευαγγελάτου που μας σκηνοθετούσε. Κι ήταν ένας ρόλος που ήταν “στα κόκκινα”. Ένας ρόλος που δεν έχει τεράστια χρονική ανάπτυξη και όμως σε σύντομο διάστημα, μας λέει πολλά. Ένας ρόλος “καυτός”, να μπαίνεις στο “100”.

rejected: Στον έρωτα αφήνεσαι;

Κ.Γ.: Πάντα. Στον έρωτα δεν γίνεται να μην αφεθείς. Όσο μεγαλώνω, βέβαια, μαθαίνω από τα λάθη μου. Αλλά, λειτουργώ με το συναίσθημα κι ας πονάει λίγο παραπάνω.

rejected: Φέτος, στις πρόβες στους “Πέρσες” τί σε απασχολεί;

Κ.Γ.: Θέλω να βγει μια ωραία παράσταση, κι ας μη περνάει από το δικό μου χέρι. Είμαι στο Χορό. Και θέλω να είμαι συνεπής στη συνθήκη που ζητάει ο Δημήτρης Λιγνάδης που σκηνοθετεί.

rejected: Σε ποιά αυταπάτη πίστεψες; 

Κ.Γ.: Πίστεψα ότι κανείς δεν είναι αναντικατάστατος. Τεράστια αυταπάτη. Νομίζεις στη Δραματική Σχολή, ότι θα τελειώσεις, θα βγεις στο θέατρο και “θα τα διαλύσεις όλα”. Ε, τρως 2-3 χαστούκια και συνέρχεσαι….Τώρα πια ξέρω την ομορφιά της ζωής, να πάρω τη κοπέλα μου, το σκύλο μου, να πάμε μια βόλτα, να δούμε μια ωραία ταινία. Ήσυχα πράγματα. Μακριά από κάθε ένταση…

• Ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς συμμετέχει στους “Πέρσες” από το Εθνικό Θέατρο και το χειμώνα θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί για δεύτερη σεζόν στο “Φεγγάρι από χαρτί” στο θέατρο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ- REX.