O Μίλτος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση και τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι, επί προσωπικού. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το “Αμαλία” δεν θα ‘ναι μακρύς ο δρόμος. Όμως! Να ξεκινήσεις ανάλαφρος, δίχως σακίδια και περιττά… πάρε μόνο τα απαραίτητα: λίγο σιτάρι για τις γιορτές, λίγο κρασί για τη θύμηση, λίγο νερό για τη σκόνη.

Σαν φύγει η σκόνη και κάνει τη δουλειά του το κρασί, θα κυλήσει γιορτινά το κουκλοθέατρο και θα κελαηδήσουν τα αηδόνια, θα δεις να ανθίζουν παπαρούνες στα μάτια των θεατών και θα προσγειωθείς στης ομορφιάς και στης καρδιάς τα αλώνια.

photo_1: Ο Καταρράκτης της Έδεσσας.

Τώρα, καθώς θα περπατάς και ταξιδεύεις απάνω στο ηλεκτρικό σου άλογο, να φτάσεις ως την βασιλική οδό της συζύγου του τυράννου μην βάλεις στα αυτιά σου τα τρία τραγούδια που αναλογούν στο δεκάλεπτο της διαδρομής, γιατί είναι κίνδυνος πολύς να χάσεις τις κόρνες και τα φανάρια και να φτάσεις μιαν ώρα αρχύτερα, όχι στο χειροκρότημα, αλλά στις όχθες κάποιου αρχαίου ποταμού, να γίνεις νούφαρο.

Αν όμως το ‘χεις για καλό τον θάνατο να παίζεις, βάλε κάνα δημοτικό να τραγουδάει τον Διγενή στα μαρμαρένια αλώνια ή «γιο χο χο χο» βάλε να ακούς, στου Κηλαηδόνη να βρεθείς μες στο βαθύ μπουντρούμι, να πεις κουβέντες με τον Μπαχ, να πιεις και λίγο ρούμι!

Κι αν θες και τρίτη επιλογή, βάλε να ακούς φωνές που σκίσανε τα στήθη τους και ψύχωσαν τον κόσμο με αρμονίες και θρύλους!

photo_2: Ηλιοβασίλεμα στη Βούλα.

Όταν τελειώσουν όλα και σβήσουν τα φώτα και ησυχάσει η πλατεία και η σκηνή μείνει άδεια, θα την αφήσω ήσυχη να με ξεχάσει και θα μάθω πάλι να ζω. Θα πάρω το πατίνι μου και θα ξεχυθώ στις πλατείες να παίξω με τα παιδιά, θα πέσω στο χώμα να μυρίσω την φρεσκάδα του και θα ρίξω μια απλωτή στη θάλασσα, θα πιαστώ αγκαλιά με ένα ροζ δελφίνι για να βουτήξω στα βάθη της ανυπαρξίας και της δυστυχίας που με κατακλύζει, για να πλυθώ καλά τα βλέμματα συγκατάβασης και συμφοράς, να κοιτάξω το πρόσωπο μου κρύσταλλο μέσα στο νερό, να θυμηθώ, ποιος είμαι!

photo_3: Η Κενυάτισσα με τα πεταχτά αυτιά.

* Ο Μίλτος Τσιάντος πρωταγωνιστεί στην παράσταση “The Effect: ένα πείραμα για τέσσερις ανθρώπους ερωτευμένους και θλιμμένους” σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου και στην “ΚΟΛΑΣΗ του Dante Alighieri” σε σκηνοθεσία Πάνου Δεληνικόπουλου, στο Θέατρο Αμαλία της Θεσσαλονίκης. 

O Δημήτρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Με πιάνω καμιά φορά, όταν ετοιμάζω το σακίδιο μου πριν από την πρόβα, να αντιμετωπίζω την διαδικασία με ιδιαίτερη προσήλωση. Με μια σοβαρότητα που ταιριάζει περισσότερο σε προετοιμασία για ορειβασία σε κάποιο βουνό, παρά σε μια μετάβαση στο αστικό περιβάλλον.

Στην πραγματικότητα, αν εξαιρέσει κανείς την αντίθεση φύσης-πόλης, η πρόβα για ένα σωματικό project και η ορεινή ανάβαση έχουν αρκετά κοινά στοιχεία. Υπό την έννοια, ότι προσπαθώ να προβλέψω τις σωματικές και ψυχικές ανάγκες, ώστε να απολαύσω όσο περισσότερο την διαδικασία με την λιγότερη δυνατή καταπόνηση.

Σε αυτά τα πλαίσια, τρία πράγματα που φέρω πάντα μαζί μου είναι:

Μούρα:

Βατόμουρα, φράουλες και Μύρτιλα. Άμεσα διαθέσιμη ενέργεια χωρίς να σε λιγώνει. Από τις πιο εύχρηστες τροφές για σωματικές πρακτικές. Πάθος που μοιράζομαι και με άλλα μέλη της ομάδας, καθώς ανταλλάσουμε πληροφορίες για το πού βρήκαμε τα πιο φρέσκα και φθηνά μούρα στην αγορά.

Ταϊλανδέζικο θερμαντικό λάδι:

Ακόμα και με σωστή προθέρμανση, το σώμα μπορεί να αργήσει να ζεσταθεί ομοιόμορφα. Πασαλείβομαι, λοιπόν, και για τα επόμενα 10 λεπτά νιώθω οτι πήρα φωτιά, αλλά μετά είμαι πιο ασφαλής από τραυματισμούς.

Bonus: Η έντονη μυρωδιά του ανοίγει το αναπνευστικό. Το χρησιμοποιώ συχνά και ας γκρινιάζουν τα συγχορευτά μου, ότι μυρίζει όλη η αίθουσα.

Έντυπο υλικό της παράστασης «Fauves»:

Λόγω του συλλογικού χαρακτήρα της ομάδας, πέρα από την καλλιτεχνική διαδικασία, μοιραζόμαστε και τις ευθύνες της παραγωγής. Συνεπώς αφισάκια, flyers, αυτοκόλλητα, δεν λείπουν από την τσάντα μου. Η παραγωγή μας είναι αυτοχρηματοδοτούμενη, οπότε η προώθηση αυτής πέφτει στα χέρια όλων μας.

Photo_1: Σεκόγια 

Με παρόμοιο τρόπο, αντιμετωπίζω και τα ακούσματά μου πριν από την πρόβα. Παρόλο που -καθ οδόν για αυτήν- οδηγώ μηχανή και άρα δεν ακούω μουσική, φροντίζω να φτάνω λίγο νωρίτερα ώστε να προλάβω να ακούσω έστω ένα κομμάτι. Το βλέπω σαν μια μικρή τελετουργία που με μετατοπίζει εσωτερικά. Γίνομαι πιο διαθέσιμος και παρών στην έρευνα.

Pneuma-Tool

Οι ιδιαίτεροι ρυθμοί και πολυρυθμίες στην μουσική των Tool, με βοηθούν στην ρυθμική έρευνα που χρειάστηκε για την παράσταση Fauves.

wil-Dimos Vryzas

Οι ατομικές συνθέσεις του Βρύζα με κύριο συστατικό το βιολί, με φέρνουν σε επαφή με λεπτές συναισθηματικές ποιότητες, υλικό χρήσιμο για την εξέλιξη της δουλειάς μας.

Petra-Mai Mai Mai

Ηλεκτρικό ηχοτοπίο με folk στοιχεία. Το πάντρεμα ψηφιακού ήχου με παραδοσιακά υλικά, μου προσφέρει ψυχοσωματική έμπνευση.

Photo _2: Γλυπτό στη βροχή 

Η παράσταση «Fauves» είναι το τελευταίο μεγάλο project που συμμετέχω για την φετινή σεζόν. Σκοπεύω, λοιπόν, το καλοκαίρι να αναζητήσω ξεκούραση και φρέσκια έμπνευση. Υπάρχουν επίσης και συγκεκριμένες εικόνες που θα ήθελα να βιώσω.

Πέρασα αυτόν τον χειμώνα ανάμεσα σε μοναδικούς ανθρώπους στην ομάδα Rest In Beat. Τους παρακολούθησα να κάνουν απίστευτες αλχημείες με τα σώματα και τις ιδέες τους. Μοιραστήκαμε την ζέστη της καλλιτεχνικής φωτιάς. «Καήκαμε» από κοινού, καθώς συνεργαστήκαμε για έναν σκοπό. Αυτό που θα ήθελα, λοιπόν, μετά το πέρας των παραστάσεων είναι να υπάρξουμε και με τελείως διαφορετικές ποιότητες. Μας φαντάζομαι σε μια παραλία, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σημειώσεις. Συνύπαρξη αυτή την φορά, όχι μέσα από την παραγωγικότητα και την δημιουργία, αλλά μέσα από την ανάγκη για ίαση και ξεκούραση.

Επόμενη επιθυμία είναι ένα ταξίδι με την μηχανή. Οι μοτοσυκλέτες, μου ασκούσαν πάντα έλξη. Καθώς ταξιδεύω, οι μυρωδιές, οι αλλαγές στην θερμοκρασία, η αίσθηση του ανέμου, με κάνουν να νιώθω ότι γίνομαι ένα με το τοπίο, καθώς αυτό μεταβάλλεται. Νιώθω μια ατόφια αίσθηση ελευθερίας, που κάθε φορά με συγκινεί έντονα.

Κλείνοντας, για το επόμενο διάστημα επιδιώκω να δώσω χώρο στο να αφομοιώθεί μέσα μου όλη η εμπειρία με τους Rest in Beat. Η δουλειά με τα παιδιά, μου έδωσε πολλά μαθήματα σε σχέση με την έννοια της συλλογικότητας, της συνεργασίας και της κοινής έκφρασης και κουλτούρας.

Photo_3: Ανοιξιάτικο υγρό δειλινό 

* Ο Δημήτρης Φέσσας, μέλος της χοροθεατρικής ομάδας Rest in Beat, έχει την τελευταία του παράσταση με το “FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ”, Πέμπτη 28 Μάη στις 21:30, στο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης. 

H Αθηνά αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στην παράσταση, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Αν και Κυριακή, ξυπνάω νωρίς το πρωί, φτιάχνω τον καφέ μου, κάνω διάφορες “σπιτίσιες” δουλειές και χωρίς να το καταλάβω, οι ώρες πέρασαν. Ξεκινάω να ετοιμάζω την γνωστή τσάντα, αφαιρώ τα σύμπαντα με τα οποία την έχω γεμίσει όλη την εβδομάδα, εκτός από διάφορες κόλλες χαρτί με ποιήματα και αποσπάσματα από θεατρικά κείμενα που μου κάνουν παρέα στις διαδρομές μου.

photo_1: Τα πλάσματα.

Προσθέτω τα καλλυντικά για την παράσταση, εσώρουχα για να αλλάζω και τα τσιγάρα μου. Διαδικασία που μου παίρνει λίγη ώρα, καθότι η σχέση μου με τα μαθηματικά ήταν και παραμένει κακή. Καλώ λοιπόν, τον προσωπικό μου σοφέρ (μπαμπάς), ο δρόμος είναι μακρύς, οπότε πάμε την εκδρομή μας.

Τις μέρες που του δίνω ρεπό, μετακινούμαι με τους σοφέρ των Μ.Μ.Μ, οι οποίοι μου προσφέρουν μοναδικές εμπειρίες. Εκεί είναι οι στιγμές που ακούω τις μουσικές μου και μας παρατηρώ με την ησυχία μου,“ Woman” Degiheugi,“boots on the ground” των Massive Attack και φυσικά την- καθόλου σχετική- αλλά, απολύτως απαραίτητη για την ηρωϊδα μου, Λίτσα Διαμάντη, για να μπαίνω στο κλίμα.

photo_2: Η παρέα.

Κάπως έτσι, με μουσικές, διαδρομές, λέξεις κολλημένες σε κόλλες χαρτί και θέατρο, θα έρθει το καλοκαίρι, για να πάω κάποιες μέρες στην Αθήνα, την οποία λατρεύω…. να βουτήξω στην θάλασσα δίπλα στο σπίτι μου και να διαβάσω όσα πιο πολλά βιβλία γίνεται, για να καλλιεργηθούμε και λίγο, όχι;

photo_3: Βουτιές. 

* Η Αθηνά Ζευγαρίδου πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση “Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι” της Ροδής Στεφανίδου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σπορίδη. Στο “Σαμποτάζ”,cafe bar theater, κάθε Κυριακή, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τελευταίες παραστάσεις.  

O Θανάσης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Το να βγαίνω από το σπίτι χωρίς backpack, στο μυαλό μου φαντάζει, σα να βγαίνω από το σπίτι χωρίς ρούχα. Είναι πάντα μαζί μου. Νομίζω και σε γάμο να με καλέσουνε, θα το κουβαλήσω περήφανα στην εκκλησία.

Φέτος, διανύω μια πολύ γεμάτη χρονιά, με την τσάντα μου, εξίσου γεμάτη. Τα τρία πράγματα που πάντα θα βρεις εκεί, πριν από πρόβα με τους Rest In Beat, είναι τα εξής: ηλεκτρολύτες, φρούτα και ένα παστέλι. Εδώ και μήνες, ιδρώνουμε κάθε κύτταρο του σώματος μας, για να παρουσιάσουμε αυτές τις μέρες, την νέα μας δουλειά, τα “FAUVES”, μια παράσταση που απαιτεί υψηλή ενέργεια.

Το παράξενο είναι, πως όλα τα μέλη της ομάδας κουβαλάμε ακριβώς τα ίδια πράγματα στην τσάντα μας, αφού λόγω της εντατικής τριβής, πέρα από κοινό κώδικα, πλέον έχουμε και κοινή διατροφή. Το παστέλι που σπάει σε 8-10 κομμάτια σε κάθε διάλειμμα, έχει άλλη γλύκα.

photo_1: ψάχνοντας την συμμετρία.

Αυτό που λατρεύω να κάνω πριν, αλλά και μετά από κάθε πρόβα, είναι να περπατάω μόνος με τη μουσική μου. Αυτή την περίοδο, παίζουν σχεδόν εμμονικά τρία κομμάτια: 1) Chromeo – Fancy Footwork, feel good και ιδανικό για απαλό χορευτικό ζέσταμα 2) Röyksopp – So Easy. Στο κομμάτι επαναλαμβάνονται μόνο δύο στίχοι και ενώ δεν μπορώ να τους κατανοήσω απόλυτα, μπορώ να τους νιώσω με άλλον τρόπο. Μαγικό. 3) Η μουσική που γράφει ο Πανάγος Κιουρκτσής για τα “FAUVES”. Κάθε φορά που μας στέλνει τα κομμάτια του έχει προσθέσει διακριτικές λεπτομέρειες που εμπνεύστηκε από αυτά τα ιδιαίτερα πλάσματα που θα φέρουμε επί σκηνής και συμβάλλει τρομερά στον τρόπο που θα αφηγηθούμε την ιστορία τους.

photo_2: η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

Τις περισσότερες χρονιές, ο ερχομός του καλοκαιριού μου φέρνει μια αμηχανία, αφού δεν είναι σίγουρα η αγαπημένη μου εποχή. Ειδικά φέτος, που ο χειμώνας μου ήταν γεμάτος από όμορφες συνεργασίες. Από τον “Οδυσσεβάχ” στο Θέατρο Κολοσσαίον, στο “Αυτός που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο” των Dot Ensemble και τέλος στα “FAUVES” των Rest In Beat, που ανυπομονούμε να σας δείξουμε. Και οι τρεις- αυτές- δουλειές αποτελούνται από πολυπληθείς θιάσους τουλάχιστον 7 ατόμων, πράγμα που δύσκολα βλέπουμε στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης. Θα μου λείψουν πολύ, αυτές οι φάτσες και η δυναμική του να ανήκεις σε μια ομάδα. Τα καλά νέα είναι πως η παραγωγή του “Οδυσσεβάχ” θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι, οπότε τι άλλο να ζητήσω; Πραγματική ευτυχία να κάνεις αυτό που αγαπάς με τους φίλους σου. Ο στόχος είναι ένας: να το ζήσουμε!

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με μια προτροπή, για όποιο έμεινε μέχρι το τέλος του κειμένου: Το θέατρο της Θεσσαλονίκης είναι παρών. Με τις ελλείψεις και τα δυνατά του σημεία, προσπαθεί να μην εγκαταλείψει την δημιουργία. Δώστε του, μια ευκαιρία. Τα λέμε στα θέατρα!

photo_3: χωρίς λόγια.

* Ο Θανάσης Τζιντζιός είναι μέλος των Rest in Beat, και παρουσιάζουν την χοροθεατρική performance “FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ”, στο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης.  

Παραστάσεις:  Kάθε Τετάρτη και Πέμπτη του Μάη, από 20 του μήνα έως και 28, στις 21:30 μ.μ.

O Άγγελος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Three, two, one, action!

Λίγο πριν φύγω για το θέατρο και κάνοντας πάντα μια σχετική προετοιμασία, ετοιμάζω πάντα δυο τσάντες.

Στη μια, έχω τα πράγματα του ρόλου μου (το κείμενο κ.λ.π..) και στην άλλη, τα προσωπικά μου αντικείμενα. Τον πηλό για τα μαλλιά μου, το αποσμητικό μου, που πάντα είναι χρήσιμο γιατί ρίχνουμε πολύ ιδρώτα και στις πρόβες και στις παραστάσεις, και ένα πακέτο παστίλιες για το λαιμό, που μου τις πρότεινε μία συνάδελφος και κάνουν φανταστική δουλειά!

Αν επιλέξω να πάω με το αυτοκίνητο, δυστυχώς, δεν έχω και πολλές επιλογές. Μόνο ραδιόφωνο με ό,τι πιάνει εκείνη την ώρα, συνήθως αθλητικά της πόλης ή κανένα σταθμό με ξένα ροκ κομμάτια.

Αν, όμως, επιλέξω να περπατήσω, που το προτιμώ, γιατί μου αρέσει πολύ το περπάτημα στην πόλη, τότε οι επιλογές μου είναι hip hop τραγούδια συνήθως rap, όπως το κομμάτι ZOUGLA από το νέο δίσκο του 12^ου Πίθηκου, καθώς οι στίχοι του με βοηθάνε να συγκεντρωθώ πριν την παράσταση. Γιατί όπως λέει και ο στίχος “ο πιο έξυπνος τα καταφέρνει, ο πιο δυνατός επιβιώνει… καλώς ήρθες στην ζούγκλα.” Επίσης, το Ένοχοι και Αθώοι από το συγκρότημα Λόγος Τιμής… αυτό με βοηθάει περισσότερο στο σωματικό ζέσταμα και τέλος, το τραγούδι της Nina Simone με τίτλο Sinnerman… που με χαλαρώνει πολύ.

Οι επιλογές μου, γι’ αυτό το καλοκαίρι, συνοψίζονται  σε τρία πράγματα.

Λίγες μέρες διακοπές με την κοπέλα μου, σε ένα μέρος που πάντα ήθελα να πάω, αλλά δεν σας το λέω, αγροτικές εργασίες στο χωριό μου, που εκεί κι αν χαλαρώνω, λέμε τώρα… και σίγουρα μικρές αποδράσεις για μπάνιο στην θάλασσα…. Γιατί, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει…!

*ο Άγγελος Κουτσοκώστας συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Άγριο Αίμα”  από τη θεατρική ομάδα Ars Moriendi Theater Group, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα. Η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00, έως τις 20 Μαΐου, στο Goethe- Institut Thessaloniki, στην Βασ. Όλγας 66.

H Βασιλική αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει τους επόμενους μήνες. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Ετοιμάζοντας την τσάντα μου για το θέατρο, πέρα από το κείμενο που δουλεύουμε, έχω πάντα μαζί μου ένα μικρό νεσεσέρ με βιταμίνες και συμπληρώματα — μια προσπάθεια να στηρίξω τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς τους έντονους ρυθμούς. Η ατζέντα μου δεν λείπει ποτέ· έχω δοκιμάσει το ημερολόγιο του κινητού, αλλά είναι σαν να μη «μένει» τίποτα αν δεν το γράψω στο χαρτί. Και μια κρέμα χεριών, γιατί δεν αντέχω τα ξηρά χέρια.

photo_1: Ηλιοβασίλεμα στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Στη διαδρομή προς το θέατρο, δεν βάζω κατευθείαν ακουστικά. Μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου: τα σκυλιά, τα παιδιά, τον κόσμο που γυρνάει από τη δουλειά ή πίνει έναν καφέ. Ειδικά όταν έχω άγχος, με βοηθάει να βγω λίγο από το κεφάλι μου και να συνδεθώ με ό,τι συμβαίνει γύρω μου. Το μουσικό μου ταξίδι ξεκινάει συνήθως υπόγεια, στο μετρό. Χωρίς σήμα, επιστρέφω ξανά και ξανά στα ίδια κατεβασμένα τραγούδια. Το πρώτο είναι ένα γαλλικό τραγούδι, το «j’avois cru qu’en vous aymant», που μου είχε μάθει ο δάσκαλός μου, Θωμάς Μοσχόπουλος, και από τότε με μαγεύει και με ηρεμεί κάθε φορά που το ακούω. Σίγουρα, θα ακολουθήσει ένα hip hop κομμάτι — την τελευταία εβδομάδα ακούω πολύ το «Πουλιά» του ΛΕΞ, γιατί αφενός αγαπώ πολύ το hip hop και αφετέρου με συγκινεί ιδιαίτερα ο στίχος «οι άνθρωποι γερνάνε, μα οι γειτονιές τραγουδάνε». Και στο τέλος, το “Disconnected” από τους Vodka Juniors, για να ανέβω και να θυμηθώ λίγο καλοκαίρι.

photo_2: Ο Μάιλο, ο σκύλος της αδερφής μου — δεν αντιστέκεσαι σε αυτά τα μούτρα.

Κάπως έτσι φτάνω στο θέατρο και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω το “ζέσταμά” μου. Ανυπομονώ πολύ για το φετινό καλοκαίρι. Το έχω ανάγκη για να ξεκουραστώ, να δω τους ανθρώπους μου και να πάω στο χωριό μου, εκεί που τρώω το καλύτερο φαγητό από τα χέρια της γιαγιάς μου και περνάω ώρες στη θάλασσα με τις φίλες και τους φίλους μου. Και κάπου εδώ έρχεται και ένας μικρός στόχος που όλο αναβάλλω: να ξεκινήσω τη διπλωματική μου.

photo_3: Καφές και λουλούδια. Από τα αγαπημένα μου.

* Η Βασιλική συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0”, σε σκηνοθεσία Χριστόφορου Χριστοφορίδη. Μαζί της, η Αλεξάνδρα Κασιούμη και ο Αλέξης Κότσυφας. Τελευταίες παραστάσεις 24, 25 και 26 Απριλίου. 

H Ζωή αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει στο άμεσο μέλλον. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Κάθε πρόβα ξεκινάει με μια τσάντα, μια playlist και μια μικρή ιδέα για το πού θέλεις να πας. Τα υπόλοιπα προκύπτουν στην πορεία.

Ας ξεκινήσουμε από τα βαριά. Την τσάντα. Το γνωστό σακίδιο του Sport Billy, όπου το 10% είναι αυτά που όντως χρειάζεσαι και το 90% αυτά που νομίζεις ότι θα χρειαστείς. Τα γνωστά «άμα γίνει κάτι», «άμα λερωθεί αυτό», «άμα χαλάσει εκείνο», «άμα χρειαστεί να έχω ένα δεύτερο». Και εν τέλει κουβαλάς τόσα πολλά, που μια απλή διαδρομή σπίτι–θέατρο καταλήγει να μοιάζει με ορειβατική εξόρμηση στα ψηλά του Παρνασσού.

Από όλα αυτά, όμως, υπάρχουν τρία βασικά πράγματα που βρίσκονται πάντα μέσα στη δική μου τσάντα. Τουλάχιστον 3-4 λαστιχάκια — γιατί με τα μαλλιά που αποφάσισε να με προικίσει ο Θεός (ή όποιος είναι υπεύθυνος, τέλος πάντων), το πιο πιθανό είναι να είναι τόσο δυναμική η παρουσία τους στην πρόβα, που θα αποκτήσουν και ατάκες. Ένα μπουκάλι νερό, το οποίο σπανίως προλαβαίνω να πιώ κατά τη διάρκεια της πρόβας, οπότε καταλήγει να κατεβαίνει μονοκοπανιά στο τέλος — να πάνε κάτω τα φαρμάκια, κυριολεκτικά. Και τέλος, το σημειωματάριό μου, το οποίο πρόσφατα αποφάσισα να είναι θεματικό, ανάλογα με την παράσταση για την οποία προετοιμάζομαι. Αυτό το διάστημα, που είμαι μια μοδίστρα κάπου στο Μεξικό, έχω στολίσει το τετράδιό μου με διάφορα κουμπάκια, τα οποία μέρα με τη μέρα μας αποχαιρετούν. Οπότε, κάθε φορά που βγάζω κάτι από την τσάντα μου, σίγουρα θα βρίσκω κι ένα κουμπάκι επιβράβευσης.

photo_1: Η ετήσια έκπληξη με τη σωστή τούρτα γενεθλίων (που είναι σίγουρα black forest και δεν κόβεται σε κομμάτια).

Πάμε τώρα στην playlist. Νομίζω ότι αν τη δει κανείς, θα θεωρήσει είτε ότι ανήκει σε πέντε διαφορετικά άτομα είτε ότι έχω κρίση ταυτότητας. Σίγουρα θα ακούσω το “Raindrops Keep Falling on My Head” του B.J. Thomas (όταν είμαι στο λεωφορείο, και μόνο όταν κάθομαι στο παράθυρο και κάνω ότι παίζω σε κάποια ρομαντική κομεντί). Θα ακούσω, επίσης, το “Another One Bites the Dust” των Queen — σταθερή αξία — όταν θέλω να δώσω ρυθμό στο περπάτημά μου, ελπίζοντας να μην το παρατηρούν όσοι περπατούν δίπλα μου. Αυτόν τον καιρό, μου έχει κολλήσει και το “Shut Up My Mom’s Calling” από Hotel Ugly. Κατά τα άλλα, πολλοί καλλιτέχνες παρελαύνουν στο Spotify μου: Rosalía, Doja Cat, Nirvana, Aerosmith, Nina Simone, Χάρις Αλεξίου, Μαραβέγιας αλλά και πιο «trash» τραγούδια που δεν θα μάθετε ποτέ — γιατί πλασάρω προφίλ σοβαρής καλλιτέχνιδας (γράφει, ενώ σιγομουρμουρίζει «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό;»).

photo_2: Ο κλεπτομανής γάτος μου, ανακαλύπτοντας εναλλακτικές χρήσεις του πινέλου μακιγιάζ.

Και τώρα… τρία πράγματα που έχω αποφασίσει να κάνω την άνοιξη. Με αγχώνει κάπως το να δεσμεύομαι ότι θα κάνω κάτι — και πόσο μάλλον τώρα που το γράφω (τα γραπτά μένουν κλπ.). Όμως θα έλεγα ότι θέλω να φροντίσω περισσότερο τον εαυτό μου, να διαβάσω έστω ένα από όλα αυτά τα βιβλία που μαζεύω για να διαβάσω «όταν θα έχω χρόνο» (που δεν έρχεται ποτέ), και να κάνω ένα χορταστικό ταξίδι κάπου μακριά. Και επειδή έχω αρχίσει να πιστεύω στις θετικές δηλώσεις και το manifesting, θα το τολμήσω: ναι, ιδανικά στο Μεξικό.

— Δίνω πάσα στον εαυτό μου τώρα, προσδεθείτε —

Μέχρι να γίνει αυτό, όμως, θα κάνουμε ένα φανταστικό ταξίδι στο Μεξικό με την παράστασή μας, La Mano de Dios (Το Χέρι του Θεού), στο Θέατρο Τεχνών, στις 18 και 19 Απριλίου, στο πλαίσιο της Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής 2026. Μην το χάσετε. Θα χάσετε.

Ναι, αυτό το αυτοσκανάρισμα περιείχε τοποθέτηση προϊόντος.

photo_3: Ένας μελαγχολικός απογευματινός ουρανός που δεν μπορεί να λείπει από ένα αυτοσκανάρισμα.

* Η Ζωή Λάη συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “LA MANOO DE DIOS” σε σκηνοθεσία Κατερίνας Νικολάτου,  με την Σπυρέλα Γενιτσαρίδου, τον Ιωάννη Καμπούρη και το Γιώργο Μαγαλιό. Το Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Απριλίου, στο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.

O Θοδωρής αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει Θεσσαλονίκη, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο  και τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτήν την χρονιά, επί προσωπικού. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

«Γίνε λίγο πιο ανθρώπινος, πιο άμεσος.»

Να μία κουβέντα, που ακούω συχνά από τον Παρασκευά, για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω μία συνέντευξη, κουβέντα που – πάντα – καταλήγει σε τσακωμό.

(Βλέπεις;! Άρχισα: «προσεγγίζω», «…για τον τρόπο με τον οποίο…». Γράψε ένα «γράφω» και «που…», βρε άνθρωπε, με απλό τρόπο!)

Οπότε, τώρα που ανεβαίνουμε στην Θεσσαλονίκη – σε λίγες μέρες, βασικά -, και πρέπει να μαζέψουμε κόσμο και να κοπούν εισιτήρια για να «βγει» η παραγωγή (γι αυτό διαβάζεις αυτό το κείμενο, τι νόμιζες;! Για να πληρώσεις εισιτήριο!), η υπεύθυνη επικοινωνίας μας, η φοβερή και τρομερή Μαρία Τσολάκη, μου κλείνει συνεντεύξεις (χρειάζομαι ένα 8/ωρο για να απαντήσω σε όλες…ουφ…έχω αρχίσει τα…γαλλικά…). Μη νομίζεις, δηλαδή, ότι οι δημοσιογράφοι μάς αναζητούν (είδες;!! Και τόνος στο «μάς»…άμεσο αντικείμενο, γαρ!)…μπα…Για λίγο ακόμη, όμως! Μετά θα μας κυνηγούν και οι παπαράτσι!

Λοιπόν, τι έλεγα;

Α, ναι! Συνέντευξη, λοιπόν!

Βασικά, όχι! Ένας μονόλογος!

«Έχεις τρεις επιλογές», λέγεται η στήλη.

Όταν διάβασα τον τίτλο, πραγματικά νόμισα ότι θα έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε τρία πράγματα, αν θέλω να ζήσω. Φεύ!

Για αρχή πρέπει να σου γράψω 3 πράγματα, που θα βάλω στο σακίδιό μου για το ταξίδι μας στην Συμπρωτεύουσα (άλλη ελληνική πρωτοτυπία…«Συμπρωτεύουσα»), έλα όμως που δεν έχω σακίδιο!

Μπορώ να σου πω, όμως, πόσο πολύ αγαπώ την πόλη σας! Ήρθαμε πρώτη φορά το 2023 με τον Παρασκευά (υπάρχει κάποιος, πού δεν ξέρει για ποιον Παρασκευά μιλάω;), την Λίνα (Νικολακοπούλου…έχουμε άλλη;) και τα παιδιά, τον Απόστολο Κίτσο και τον Παναγιώτη Λάμπουρα, και την λάτρεψα, αλήθεια! Δώσαμε «Ανάσα και αέρα»!

-Οπότε, πράγμα νούμερο 1: πα – πά!

(παπούτσια αθλητικά), για πολύ περπάτημα!

-Πράγμα 2: μμμ, κάτσε να σκεφτώ…Α, ναι!

Ένα βιβλίο! (είμαι κουλτουριάρης, βλέπεις…!) Αλλά νομίζω ότι θα το αγοράσω από εκεί! Θυμάμαι ένα μικρό – υπέροχο βιβλιοπωλείο στο κέντρο, σε έναν πεζόδρομο κάθετα στην παραλιακή, ανεβαίνοντας δεξιά. Έκει θα πάω!

-Και θα χρειαστώ και ένα τρίτο πράγμα…Σωστά;

Αν ήμαστε πίσω 20 χρόνια (+) θα σου έλεγα το γουόκμαν μου. Τώρα δεν έχω, δεν έχω ούτε κασέτες, αλλά δεν έχω αγοράσει και ακουστικά για το καινούριο μου iPhone, οπότε μάλλον με βλέπω να τραγουδάω στο δρόμο…! Χιχι!(Αναρωτιέμαι, αν με περνούν για τρελό , όσοι με βλέπουν να άδω περπατώντας.)

photo_1: Ο «Μητσάρας», που λέει και ο Ηλίας, το ανηψάκι μου, τρώγοντας (μαζί και η μπλούζα και το πάτωμα!) σουβλάκι!

Και, εντέχνως, περνώ στην επόμενη τριάδα!

(καμία σχέση με τις τριάδες στο στοίχημα…)

Τρία τραγούδια, το λοιπόν, που ακούω στο δρόμο για την Σαλόνικα…(3 τραγούδια…επί 4 λεπτά το ένα…12 λεπτά! Σε μία διαδρομή 4 περίπου ωρών…;;; Δε μας τα λες καλά, πλάκα με κάνεις;!)

Θα σου πω, οπότε, τρία τραγούδια, που θα άκουγα περπατώντας στην «μεγάλη φτωχομάνα» από τα γουόκμαν μου ή τα ακουστικά του κινητού μου (iPhone, είπα! Και ναι, καλά κατάλαβες! Επί της ουσίας, τρία τραγούδια, που θα λάλαγα!)

Τραγούδι 1ο: «Τώρα – τώρα», γιατί είναι επίκαιρο και (σοβαρεύω τώρα) πρέπει να είμαστε – πάντα – στην πρώτη γραμμή της πάλης και των διεκδικήσεων. Τίποτα δεν μας έχει χαριστεί.

Τραγούδι 2ο: το τραγούδι, που θα βγάλουμε σε λίγο καιρό με τον Παρασκευά, δε θα σου πω κάτι άλλο, γιατί είναι έκπληξη…!

(Και, ναι, ένα τραγούδι δικό μου, υπάρχει πρόβλημα;;!)

Τραγούδι 3ο: δεν σου είπα…;;! Αν δεν παινέψω το σπίτι μου, θα πέσει να με πλακώσει. Οπότε πάρε τώρα έναν «Τσε στην Νέα Υόρκη»…Ξέρεις, διαβάζει τις συνεντεύξεις μου και αν δεν έχω γράψει δέκα πράγματα γι αυτόν, μου κόβει και από μία συναυλία από το πρόγραμμα της περιοδείας.

Τέλος, και με αυτή την τριάδα!

(Περιμένεις λίγο να δω στα μέιλ μου, τι άλλο είναι που πρέπει να γράψω; Έλα, σε ευχαριστώ! Μισό λεπτό θα κάνω!)

photo_2: Αχ….

Επέστρεψα!

Τελευταία τριάδα! Θα σου γράψω τρία πράγματα, που έχω αποφασίσει να κάνω το 2026…(ωραίος αυτός…έχουμε φτάσει στην άνοιξη, αχνοφαίνονται τα Χριστούγεννα, αλλά να γράψω για αυτή την χρονιά…! Σαν «τη κοπή τη πίτα», που στην Ελλάδα μέχρι Απρίλιο την εκόβουμε! Τεσπά!)

*επιθυμία 1η, και λέω επιθυμία, γιατί η απόφαση με δυσκολεύει! Θα καταλάβεις!

Να σε πω μία λέξη;; Γυμναστήριο…Τελεία…

Πάμε παρακάτω, γρήγορα!!

**επιθυμία 2η, με απόφαση εδώ, ειλημμένη κιόλας! Διαφημισούλα ακολουθεί και πάλι (μα τι νόμιζες, ότι δεν θα υπάρχει τοποθέτηση προϊόντος;;!): το τραγούδι, που σε λίγο καιρό θα βγάλουμε με τον Παρασκευά…! (τύμπανα αγωνίας…)

***3 αστεράκια, πάμε να τελειώνουμε!

Επιθυμία 3η, πολύ προσωπική, έτσι μου είπε ο καλός δημοσιογράφος…και την κρατάω για μένα (μα, μη θες όλα να τα ξέρεις, παλιοκουτσομπόλη…)

photo_3:  Ηρώδειο το καλοκαίρι…Τουραντότ…ο Ανδρέας μας τα σκηνικά!

Αυτά, φίλε μου!

Πήγε 03:17, γράφω συνεντεύξεις από την ώρα που γύρισα σπίτι (20:00), μετά από την πρόβα…

Αλλαααά, τέλος! Επιτέλους!

Οπότε να με συμπαθάς, που έγραψα έτσι, σα να μην είμαι εγώ…καταλαβαίνεις τώρα! Έπρεπε να χαλαρώσω!

Σε ευχαριστώ, που μου έκανες παρέα!

Εγώ θα πάω να κοιμηθώ τώρα, αφού φάω κάτι τις…! Εσύ, μην τα ξαναλέμε!

Εισιτήριο, για το θέατρο Αυλαία, ιδανικά σε περιμένουμε όλες τις μέρες!!

Θα τα πούμε εκεί, στις 27-28 του Μάρτη! Μέχρι τότε, σε χαιρετώ!

(Και μην τρως αμάσητα όσα σου σερβίρουν, ναι;;! Καλά, θα στα πω από κοντά!)

O Θεοχάρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Πέμπτη 12 Μαρτίου, 07:02.

Μια μέρα πριν την πρεμιέρα.

Έφτιαξα γαλλικό στην αγαπημένη μου κούπα, πήρα χαρτί και μολύβι και γράφω, με τη Λούνα να κοιμάται δίπλα μου, στη γνωστή δική της γωνιά του καναπέ, χωμένη στη μη διπλωμένη κουβέρτα που άφησα εκεί.

Τρία πράγματα που βάζω στο σακίδιό μου για να φύγω για το θέατρο… Μόνο τρία, ε; Ωραία.

Λοιπόν, σίγουρα έχω πάντα μαζί μου μια μπανάνα. Ένα εύκολο και αγαπημένο φρούτο που σου δίνει ενέργεια, γιατί νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, σας το επιβεβαιώνω εγώ!

Συνεχίζω με το κίτρινο ημερολόγιό μου. Και λέω κίτρινο, γιατί είναι το αγαπημένο μου χρώμα, πράγμα που για μένα έχει τη σημασία του. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο να σημειώνω εκεί τα πάντα δουλειές, γεγονότα, συναντήσεις και εξόδους μέχρι στίχους, σκέψεις και ό,τι άλλο μου περάσει από το μυαλό.

Και τέλος, σπάνια θα φύγω από το σπίτι χωρίς φορτιστή. Είναι ένα ακόμη αντικείμενο που βρίσκει πάντα θέση στο σακίδιό μου, γιατί το κινητό μου σχεδόν ποτέ δεν έχει αρκετή μπαταρία. Κι ενώ στην καθημερινότητά μου είμαι αρκετά online, το κινητό μου καταλήγει συχνά να βγαίνει… offline από μόνο του.

photo_1: Η ανατολή στην κατασκήνωση. 

Έτοιμο το σακίδιο, λοιπόν. Το βάζω στους ώμους μου, φοράω τα ακουστικά και έχω ακριβώς 24 λεπτά περπάτημα για να φτάσω στο Θέατρο Τεχνών.

Αυτές τις μέρες παίζει, σχεδόν καθημερινά, στην playlist μου το “Χαμένες Μέρες” από τον υπέροχο Κωστής και τις Σκιαδαρέσες. Είναι από το νέο άλμπουμ του Κωστή, που κάνει κι αυτό πρεμιέρα στις 13 Μαρτίου, την ίδια μέρα με εμάς.

Ταυτίζομαι αρκετά με αυτό το τραγούδι αυτή την περίοδο και, με έναν περίεργο τρόπο, με έχει αγγίξει πολύ.

Το επόμενο τραγούδι είναι το “Kids” από D3lta. Αυτό το τραγούδι μου φαίνεται σαν soundtrack της πόλης μου: τα φώτα, οι δρόμοι, η βουή γύρω μου, κι εγώ να προσπαθώ να βρω τη θέση μου μέσα σε όλο αυτό. Ταυτόχρονα, με κάνει να σκέφτομαι πώς έχουμε γίνει γενικά σαν άνθρωποι… Μοιραζόμαστε χρόνο και χώρο, αλλά νιώθουμε αποσυνδεδεμένοι, μούδιαστοι, συχνά offline μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα.

Τέλος, θα κλείσω με το “Wish You Were Here” των Pink Floyd. Προσπαθώ να συνδεθώ με αυτό το κομμάτι λόγω της παράστασης. Δεν θα πω πολλά, απλώς να έρθετε να δείτε την παράσταση, και θα καταλάβετε.

photo_2: Η Λούνα μου.

Στόχοι υπάρχουν για αυτή τη χρονιά.

Ένας από αυτούς, είναι ένα ταξίδι στο Λονδίνο.

Αγαπώ τα ταξίδια και φροντίζω να ταξιδεύω τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο.

Ένας άλλος στόχος είναι ένα πρότζεκτ που περιμένω με ανυπομονησία να έρθει τον Οκτώβρη του 2026.

Και τέλος, να παίζω μουσική και να τραγουδάω, όσο περισσότερο μπορώ.

photo_3: 12.02.26 άνθισαν, νωρίτερα, φέτος.

*ο Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “OFFLINE: Εκτός Σύνδεσης”, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ματζίρη, που παίζεται στο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, από την Παρασκευή 13 Μαρτίου και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.  

H Κορνηλία αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη νέα χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Λοιπόν… υπάρχει και στο δικό μου σπίτι, αυτό το σακίδιο που φορτώνεται και ξεφορτώνεται καθημερινά για να πάμε μαζί για πρόβα.

Πάντα ετοιμάζεται τελευταία στιγμή και περιλαμβάνει σίγουρα ένα μολύβι, συνήθως κακό-ξυμένο. Οι σημειώσεις στο κείμενο, για μένα, γίνονται μόνο με μολύβι, γιατί στα αυτιά μου παίζει η φράση που μας έχουν μάθει: « μέχρι τελευταία στιγμή ο σκηνοθέτης μπορεί να αλλάζει ότι θέλει».

Οπότε, καταλαβαίνετε ότι η σημείωση με στυλό φαντάζει σκληρή πράξη δέσμευσης.

Επίσης, αδιαπραγμάτευτη είναι και η παρουσία του παγουριού με νερό στην τσάντα, η οποία συνοδεύεται και από την προσδοκία να το γυρίσω σπίτι άδειο. Να ένα στόχος και της φετινής χρονιάς, παρεμπιπτόντως !

Για να είμαι -όμως- απόλυτα ειλικρινής, ποτέ δε λείπει ένα πακέτο terea πορτοκαλί από την τσάντα μου. Έχουμε όλοι φαντάζομαι τις αδυναμίες μας και το κάπνισμα με τους συναδέλφους στο διάλειμμα είναι μια από τις δικές μου.

photo_1: Θεσσαλονίκη – Έδεσσα. Η διαδρομή που έχω κάνει εκατοντάδες φορές στη ζωή μου.Η φοβία μου να οδηγήσω, μου επιτρέπει να χαζεύω από το παράθυρο του λεωφορείου. Εδώ, τα ΚΤΕΛ, μου υπόσχονται λίγη Άνοιξη, ενώ ο οδηγός ακούει μια έντονη αθλητική εκπομπή.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ποιο είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο, καταλήγω στις βόλτες. Έχω κάποιο πάθος με το περπάτημα και η γειτονιά που μένω μου επιτρέπει να πηγαίνω στην πρόβα με τα πόδια. Σίγουρα, αν χρησιμοποιούσα ακουστικά θα επέλεγα να ακούσω τα  «αποδομητικά πουλιά», που είναι η φετινή μου αγάπη.

Αυτή την περίοδο, λόγω της συγκυρίας του “Ελεύθερου Zευγαριού” που παίζεται από δύο γυναίκες και οι συντελεστές (-τριες) είναι σε συντριπτικό ποσοστό γυναίκες, σίγουρα θα επιλέξω τα «Κορίτσια» του Μιχάλη Καλογεράκη και στίχους της Μάρθας Φριντζήλα.

Τέλος, υπάρχει ένα κομμάτι που πάντα μου φτιάχνει το κέφι για πρόβα και για ζωή γενικότερα, το «Canzone Arrabbiata» , του Nino Rota με στίχους της Lina Wertmuller: …”τραγουδώ γι αυτόν τον ήλιο που θα ρθει που θα βασιλέψει, που θα ξαναγεννηθεί τραγουδώ για τις ψευδαισθήσεις μας, τραγουδώ για την οργή”.

photo_2: Είχε ωραία μέρα και όπως κατηφόριζα σαν καλή Θεσσαλονικιά να χαρώ λίγο την παραλία, πέρασα από το αγαπημένο μου θερινό ΑΠΟΛΛΩΝ.

Για τη φετινή χρονιά, οι στόχοι μου είναι απλοί. Δεν τα πάω και πολύ καλά με αυτά.
Να πηγαίνω για φαγητό με τους φίλους μου, να μην ντρέπομαι να λέω όχι και να πίνω λίγο νεράκι παραπάνω. Είναι Δευτέρα σήμερα που γράφω, το βράδυ μετά την πρόβα, έχω κανονίσει να δω τους φίλους μου και έχω να πιω νερό από χθες το βράδυ. Ε, ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Όχι;

photo_3: Εδώ, έκλεψα λίγο. Αυτή είναι η φωτογραφία μιας φωτογραφίας που υπάρχει στο σπίτι μου. Της αγαπημένης μου φωτογραφίας .Το πραγματικό κλικ είναι του φίλου μου του Χρήστου. Καλοκαίρι , οι αγαπημένοι μου άνθρωποι σε μια ταβέρνα κοντά στη θάλασσα, πίνουν τσίπουρα και διαφωνούν. Εγώ, έχω αποσυρθεί, μάλλον για ύπνο.

* Η Koρνηλία Προκοπίου πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση “Ελεύθερο Ζευγάρι”, σε διασκευή-σκηνοθεσία Εύης Σαρμή, που παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάθε Παρασκευή- Σάββατο και Κυριακή, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Μαζί της, η Έλενα Δαμίγου. Πρεμιέρα: Σάββατο 14 Μαρτίου στις 21:00 μ.μ..