at a glance
Top

Στην παράσταση «Όπως πάει το ποτάμι»

κείμενο | νίκη ζερβού*/* φωτογραφίες | κωστής χατζής */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Να κυλάμε αργά, σαν το ποτάμι

«Όπως πάει το ποτάμι» θα κυλάει η ζωή. Και είναι η ίδια, για όλους. Έχουμε φτάσει στο 2022 και πρέπει να εξηγούμε και να αναλύουμε τα αυτονόητα. Όπως, ας πούμε πως όλοι οι άνθρωπο αγαπούν, πονούν, χωρίζουν, κλαίνε, το ίδιο. Είτε είσαι άσπρος, μαύρος ή πουά. Είτε είσαι άντρας, γυναίκα ή άφυλο. Είτε γουστάρεις άντρες γυναίκες ή άφυλα. Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο σαν ανθρωπότητα να αφήσουμε τον φόβο πίσω μας και να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και κατά συνέπεια ο ένας τον άλλον;

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Όπως πάει το ποτάμι» στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, και νομίζω μας άνοιξε ένα σημαντικό μονοπάτι στον δρόμο της κατανόησης. Μπήκαμε στο σαλόνι ενός gay ζευγαριού και τους παρακολουθήσαμε να ζουν παρέα. Παρακολουθήσαμε ένα ομόφυλο ζευγάρι, με πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας και ψυχικά προβλήματα, να περνάει την καθημερινότητα του σε βάθος χρόνου. Ξέρετε τι; Δεν υπήρξε καμία απολύτως διαφορά με το πως περνάνε όλα τα straight ζευγάρια την καθημερινότητά τους. Για την ακρίβεια, μεγαλύτερο πρόβλημα δημιούργησε η διαφορά ηλικίας και τα ψυχολογικά προβλήματα, παρά η ομοφυλοφιλία. Και αυτό, είναι αυτονόητο.

Πραγματικά πιστεύω, πως την παράσταση θα πρέπει να παρακολουθήσουν straight άνθρωποι που δεν δέχονται την ομοφυλοφιλία, γιατί θα δουν τους εαυτούς τους να καθρεπτίζονται επί σκηνής. Θα δούνε δηλαδή, δύο ανθρώπους που αγαπιούνται, φοβούνται και πονάνε. Αυτόν τον σκοπό πέτυχε, με τον τρόπο σκηνοθεσίας του, ο κύριος Λεοντάρης. Αμεσότητα στην σκηνή, πολύ έντονοι δεσμοί ανάμεσα στους ηθοποιούς και μεγάλη εμβάθυνση στους χαρακτήρες. Η συνταγή της επιτυχίας, δηλαδή, ώστε να αναδειχτεί η πανέμορφη ιστορία του Martin Sherman με τον πιο στοχευμένο τρόπο. Η ιστορία, έχει συνεχείς αναφορές στο gay κίνημα, σε όλους τους ανθρώπους που πάλεψαν και πέθαναν για να αποτάξουν, όσο περισσότερο γίνεται, το στίγμα και να αναδείξουν τον εαυτό τους πέρα απ’ την σεξουαλική τους ταυτότητα. Γίνονται αναφορές στην μουσική σκηνή της Αμερικής τις δεκαετίες ‘60 και ’70, ακούγονται τραγούδια της εποχής, δίνεται η αίσθηση πως το έργο κινείται σε τρεις ταχύτητες. Μια σύγχρονη, μια παλαιότερη και μια που προχωράει προς το μέλλον.

Ο  Περικλής Μουστάκης ενσαρκώνει το παρελθόν. Ο Μάνος Καρατζογιάννης το παρόν και ο  Δημήτρης Ροΐδης είναι η αισιόδοξη οπτική του μέλλοντος. Τρεις πολύ δουλεμένοι ηθοποιοί, παίζουν με τρομερή φυσικότητα και γερνούν συνεχώς. Το έργο διανύει 13 χρόνια και οι ηθοποιοί μαζί τους. Τελικά, μας παρασέρνουν στην μαγεία της ιστορίας και νιώθουμε πως κοιτάζουμε απ’ την κλειδαρότρυπα το εσωτερικό ενός σαλονιού.

Είναι μια παράσταση δίδαγμα, μια πολύ ωραία ιστορία και ένα μήνυμα που περνάει με πολύ φυσικό τρόπο: η ζωή περνάει όπως το ποτάμι και το μόνο που μένει στο τέλος, είναι η αγάπη.