at a glance
Top

Νάνσυ Μπούκλη

κάποια που πίνει ένα ποτήρι φως

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | κωστής χατζής */* επιμέλεια Ι γιώργος παπανικολάου

“Στο Πύργο Ηλείας που μεγάλωσα, θυμάμαι πως είδα μια παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη, που έπαιζε η κόρη της, Χριστίνα Κουλουμπή. Ήταν σα “μικρό θαύμα” αυτό που παρακολουθούσα. Ήμουν στη Πέμπτη Δημοτικού, μικρή ηλικιακά, αλλά στην επαρχία να βλέπεις παράσταση για παιδιά, ήταν κάτι δύσκολο. Στο φανταστικό αρχαίο θέατρο της Ολυμπίας, καλοκαίρι, με θυμάμαι να τη παρακολουθώ, και είχαν ένα ψεύτικο φεγγάρι στο έργο κι εγώ νόμιζα ότι ήταν το αληθινό. Το καταπληκτικό είναι πως, μετά από πολλά χρόνια, σε παράσταση που έπαιζα, ήρθε στο καμαρίνι η Χριστίνα Κουλουμπή για να μας συγχαρεί και της είπα “θέλω να σου εκμυστηρευτώ, ότι ήσουν η μεγάλη μου χαρά να θέλω να γίνω ηθοποιός”. Και της εξήγησα τα πάντα και εξεπλάγην τόσο ευχάριστα. Και εγώ και εκείνη. Ξέρεις, είναι μεγάλο κέρδος για τα παιδιά να βλέπουν θέατρο”… Η Νάνσυ Μπούκλη στο rejected

“Όταν ενηλικιώθηκα, ήρθα στην Αθήνα, στοχευμένα, για να γίνω ηθοποιός. Μικρή, έλεγα πως όταν μεγαλώσω θα γίνω το ένα ή το άλλο, αλλά νομίζω ότι τα έλεγα, γιατί μέχρι τότε, δεν ήξερα να πω αυτό. Στα εφηβικά χρόνια, δεν ήξερα πως σπουδάζεις θέατρο- δεν είχα κάποια γνώση. Θυμάμαι, τη πρώτη μέρα, στη Σχολή μου “δήλος”, στο Μεταξουργείο, στην οδό Ελευσινίων, να είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Στα πάντα. Από την Αθήνα, ως τους συμφοιτητές μου. Δεν είχα καθόλου φόβο. Είχα, μάλλον, άγνοια κινδύνου. Οι φόβοι άρχισαν, όσο μεγάλωνα. Η Δραματική Σχολή με βοήθησε να κοινωνικοποιηθώ. Η Δήμητρα Χατούπη είχε έγνοια γι αυτό-δεν την ένοιαζε μονάχα να έχει κόσμο στη Σχολή της. Ήταν “φροντιστική”. Και είχε μαζέψει ένα έτος, που ήμουν με ωραίους ανθρώπους, που με κάποιους-στα επόμενα χρόνια- δουλέψαμε και μαζί”.

I'm every woman, it's all in me
Anything you want done, baby
I'll do it naturally
I'm every woman, it's all in me
I can read your thoughts right now
Every one from A to Z

“Από τη δουλειά, δεν έχω πολλούς φίλους. Ενώ δεν έχω θέμα με αυτό, κλείνει ένας κύκλος δουλειάς και πας στον επόμενο. Έχουμε τη καλή θέληση να ξαναβρεθούμε, μα είναι τέτοια τα ωράρια και οι απαιτήσεις δουλειάς, που είναι “κυκεώνας” να βρεθούμε. Οπότε, ο καλύτερος μου φίλος, παραμένει από τα 13 μου χρόνια, ο κολλητός μου, ο Πάνος, από το Πύργο και βέβαια, η αδερφή μου, η Ελένη. Το πρώτο σπίτι που νοίκιασα στην Αθήνα, ήταν στη Πλατεία Βικτωρίας. Λες και “πήγαινα γυρεύοντας” στη μεγάλη πόλη….Τα είδαν όλα τα μάτια μου. Τώρα, πλέον, μένω στη Νεάπολη, κοντά στο Λυκαβηττό. Όλα τα χρόνια είχα και μια οικειότητα με τα Εξάρχεια. Συχνά, αλλάζω σπίτια στη Νεάπολη- δεν έφυγα ποτέ από την ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων. Έχω αλλάξει τέσσερα σπίτια”.

I can cast a spell
With secrets you can't tell
Mix a special brew
Put fire inside of you
But anytime you feel
Danger or fear
Instantly I will appear, 'cause

“Αν είναι να την ζήσεις την Αθήνα, καλό είναι να τη ζήσεις στο κέντρο της. Με όλα τα καλά και τα στραβά της. Μη νομίζεις…κι εγώ τώρα προσπαθώ να καταλάβω γιατί είχα αυτή την ορμή, να είναι μονόδρομος η υποκριτική, όπως και το γιατί αποφάσισα να ζω στα Εξάρχεια. Τώρα, έχω ισοφαρίσει. Είμαι στην επέτειο των 18 χρόνων στην Αθήνα, όσα και στο Πύργο. Είμαι στα μισά- μισά. Η γειτονιά μου είναι η Νεάπολη Εξαρχείων 16 χρόνια…είναι πάρα πολλά! Δεν ξέρω πώς το επέλεξα…γιατί- ας πούμε- δεν είπα πάω να μείνω στα Πετράλωνα. Δεν είχα κάποια άλλη γνώση, ούτε φίλους που έμεναν στην Αθήνα”.

“Για τους φόβους που απέκτησα, όσο μεγάλωνα και ανέφερα νωρίτερα…θαρρώ είναι οι φόβοι που αποκτάς όταν δεν ζεις κοντά στη φύση. Είχα μεγαλώσει για τα πρώτα 18 μου χρόνια σε “ελεύθερο κλίμα”. Και με τα καλά του και με τα κακά του, ως επαρχία. Δεν υπήρχε φόβος τί γίνεται άμα πέσω από το ποδήλατο. Σιγά…ξανασηκώνομαι! Ούτε τι ώρα θα γυρίσω το βράδυ, όλοι ήταν γνωστοί των γονιών μου. Μετά, όσο είχα μια αποχή από τη φύση, με τον εγκλεισμό στη πόλη της Αθήνας, εκεί άρχισα κι είχα φόβους”.

“Μπορείς να με πεις και “κορίτσι των Εξαρχείων”, 16 χρόνια είναι αυτά. Αλλά, μπορεί και να δοκιμάσω να μείνω και αλλού. Προς το παρόν, το αφήνω. Με πάει η ζωή. Με φυσικό τρόπο. Στη πορεία μου στο καλλιτεχνικό χώρο, το ένα πλέον έφερνε το άλλο. Ήρθε ένα κομβικό σημείο σε μένα. Μετά τη Σχολή, στα 23 μου χρόνια, ένιωθα ότι είμαι “μεγάλη”, όπως νιώθουμε όλοι “μεγάλοι στα 23 μας χρόνια”. Τότε, όμως συνειδητοποίησα τί είναι αυτή η εργασία, γιατί θέλω να την κάνω και πως. Ο ένας με έβλεπε σε μια παράσταση, με πρότεινε κάπου αλλού ή έκανα casting που -προφανώς- δεν με έπαιρναν σε όλα. Μετά κατάλαβα ότι είναι πιο συνειδητό να λέω “μου αρέσει η δουλειά σου, θες να με δεις;”…ότι, ρε παιδί μου, δεν είναι ντροπή να αυτοπροτείνεσαι σε πράγματα και ανθρώπους που αισθάνεσαι ότι έχεις ένα κοινό κώδικα έκφρασης. Θέλω να δουλεύω και όχι να κάθομαι σπίτι. Καλή είναι η πρόθεση- όχι εμμονή- αλλά δηλώνοντας τη πρόθεση, ο άλλος μπορεί να το κάνει ότι θέλει, ως πληροφορία”.

“Δύο αδέρφια στον ίδιο χώρο δεν είναι και τόσο περίεργο. Είναι ανάλογα πως θα το χειριστεί ο καθένας. Πολλά αδέρφια δουλεύουν στο θέατρο και σε άλλες δουλειές που έχουν την ίδια κλίση. Ενώ, μας λένε ότι μοιάζουμε πολύ, όσα κοινά σημεία έχουμε, άλλα τόσα δεν έχουμε. Όπως, όλα τα αδέλφια. Το κοινό μας σημείο είναι ότι αγαπάμε αυτό που κάνουμε Κάθε μία έχει το δικό της δρόμο. Είμαι η μεγαλύτερη, και έζησα 4 χρόνια στη Πλατεία Βικτωρίας μόνη μου και όταν ήρθε η αδερφή μου νοικιάσαμε το σπίτι στη Νεάπολη”.

I can sense your needs
Like rain on to the seeds

“Θυμάμαι, εγώ δεν ήξερα την οδό Φυλής που ήταν ο -ακριβώς από κάτω- δρόμος. Οπότε, από το Πύργο στα 18 μου, εκεί ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ήμουν και λίγο χύμα και κατάλαβα ότι πρέπει να προσέχω, όταν -κάποια στιγμή- πυροβόλησαν έναν άνθρωπο έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας που έμενα. Απέναντι ήταν ένα καφενείο, που δεν ξέρω και εγώ, τί καφενείο ήταν”…

“Ποιά είναι τα στέκια μου, στην Αθήνα; Όπου έχει καλό φαγητό! Το μεσημέρι, Κυριακές…το καλύτερο μου, με φίλους να πηγαίνουμε και να απολαμβάνουμε γεύσεις”…

I can make a rhyme
Of confusion in your mind
And when it comes down
To some good old fashioned love
That's what I've got plenty of, 'cause

“Η Τζωρτζίνα Λιώση έφερε το κείμενο του Ευθύμη και είπαμε να κάνουμε τη παράσταση. Το διάβασα, μου άρεσε και το έργο και η ιδέα συνεργασίας με τη Τζωρτζίνα, έκανα τη πρόταση στο Μίλτο Θεοδωρόπουλο που έχει το θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο Μίλτος ακούει τους νέους ανθρώπους και τις προτάσεις τους, γιατί κι ο ίδιος είναι νέος άνθρωπος. Του άρεσε και το κάναμε”!

“Το να παίρνεις τα πράγματα στα χέρια σου και να δημιουργείς εσύ τις προτάσεις στο θέατρο, από το να είσαι η επιλογή ενός άλλου σκηνοθέτη, έχει ρίσκο. Χάρηκα που το πήραμε! Είναι ελπιδοφόρο να κάνουμε κάτι δικό μας και να έχουμε και ανταπόκριση από τους θεατές. Αλλά, να είναι και η δουλειά που βιοποριζόμαστε. Είχαμε, και εγώ και η Τζωρτζίνα, και άλλες προτάσεις που αρνηθήκαμε και “είπαμε να το πάμε έτσι, με κάτι πιο δικό μας”. Είναι συνειδητό το ότι θέλω να δουλεύω και να περνάω ωραία. Δεν θέλω να παραπονιέμαι ότι δεν χτυπάει το τηλέφωνο. Προφανώς, είμαστε πολύς κόσμος στο καλλιτεχνικό χώρο, έχει καλό έμψυχο υλικό η Ελλάδα, αλλά αν δεν κινήσω και εγώ τα πράγματα, πώς θα γίνει; Μπορεί το τηλέφωνο να μη χτυπήσει, όχι γιατί δεν είμαι καλή, αλλά γιατί κάτι δεν προκύπτει. Οπότε, είναι πολύ ωραία εμπειρία και δουλειά, αυτός ο εναλλακτικός τρόπος δημιουργίας θεατρικών “καταστάσεων”. Αν δεν είμαι η επιλογή των άλλων, θα φτιάξω εγώ την επιλογή. Και με χαρά, έπειτα, να έρθει και η επιλογή των άλλων. Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να ζήσουμε”…

“Φέτος, “πρωταγωνίστρια” στη Θεσσαλονίκη μαζί με τη Τζωρτζίνα, χειμώνα καιρό, είναι η πρώτη φορά που το βιώνω. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που επιστρέφω. Ο κολλητός μου, ο Πάνος, σπούδαζε Θεσσαλονίκη, οπότε ερχόμουν αρκετά συχνά. Η Θεσσαλονίκη έχει κάτι που με ξεκουράζει. Έχει φανταστικό φαγητό, που είπα ότι είναι η αχίλλειος πτέρνα μου. Έχω κάνει λίστα με τα μαγαζιά που θα επισκεφτώ. Μου αρέσει η βόλτα στο λιμάνι. Κάποιοι δρόμοι και κτίρια, που είναι σαν παρατημένα, καλό θα ήταν να είχαν μια παραπάνω φροντίδα”…

“Θέλω να αλλάξω ένα παραπονιάρικο στοιχείο, που έχω ενίοτε. Δεν είμαι η κλασική παραπονιάρα. Αλλά, όταν ζορίζομαι ή κουράζομαι λίγο παραπάνω, πολλές φορές- όχι πάντα- αντί να πω “όλα καλά θα πάνε”, αφού αυτό μου έχει δείξει η ζωή ως τώρα, πρώτα θα πω “ναι, ρε γαμώτο, αλλά εκεί ή να, εδώ”…με αυτό το τρόπο. Όχι της γκρίνιας. Το δουλεύω….θα το αλλάξω”.

I ain't braggin' 'cause I'm the one
You just ask me ooh and it shall be done
And don't bother to compare
'Cause I've got it
I've got it, I've got it, yeah

“Τί με συγκινεί; Οι άνθρωποι με συγκινούν πάντα…ειδικά στη παράσταση, που βλέπω ανθρώπους που δεν ξέρω, ούτε τι δουλειά κάνουν, αλλά τους βλέπω να συγκινούνται ή να γελάσουν…για μένα, αυτό είναι φοβερό! Χαίρομαι, που ξαναερχόμαστε στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, μετά την επιτυχία που είχαμε. Αλλά, πρέπει να σου πω, ότι αυτό το διάστημα μου δίνει χαρά και ένα σεμινάριο που θα κάνω στην Αθήνα. Ένα σεμινάριο υποκριτικής στη μικρή Ακαδημία από Τρίτη 12 Μαρτίου και κάθε Τρίτη, μέχρι 21 Μάη. Δεν είμαι αγνώμων….έχω μεγάλη χαρά που μου συμβαίνουν όλα αυτά…με νιώθεις, ε;”