Ο ύπνος.
Ο ύπνος είναι ιερός.
Θα σέβεστε.
Και είναι ιερός όλες τις ώρες.
Και σε όλα τα μέρη.

Μας βλέπετε να κοιμόσαστε στο τρένο; Να μιλάτε σιγά.
Μας βλέπετε να κοιμόμαστε στο αυτοκίνητο; Πάλι να μιλάτε σιγά.
Στον καναπέ, στην πολυθρόνα, στο πάτωμα. Δεν έχει σημασία.
Μην εισβάλετε ποτέ στο δωμάτιο να ρωτήσετε το οτιδήποτε. Μην βάζετε ηλεκτρική. Μην αναρωτιέστε αν ζούμε ή αν πεθάναμε ακόμη κι αν κοιμόμαστε σερί 14 ώρες. Θα έχουμε τους λόγους μας.

Και προς Θεού, όταν βλέπετε άνθρωπο να κοιμάται μην τον ρωτάτε ποτέ “κοιμάσαι;”. Ναι. Κοιμάται. Κι εσύ τον ξυπνάς.
Μην αφήνετε το τηλέφωνο να χτυπήσει πάνω από 3 φορές. Αν είμαστε ξύπνιοι θα το σηκώναμε. Μιλάμε για το σταθερό, το κινητό όποιος ξέρει να κοιμάται το βάζει στο αθόρυβο.
Κι όταν μας παίρνει ο ύπνος ενώ βλέπουμε ταινία, μην προσπαθείτε να μας ξυπνήσετε. Γιατί θα ξανακοιμηθούμε απευθείας. Όλοι το ξέρουν αυτό.
Εξαιρείται ίσως η φορά που μας έχει πάρει ο ύπνος και μας ξυπνάει ο ντελιβεράς. Εντάξει, όχι ίσως. Ο ντελιβεράς είναι το αγαπημένο μας ξυπνητήρι.

Κι αν τη μέρα που έχουμε ρεπό τολμήσει το μάτι να ανοίξει σα γαρίδα, λέμε όχι. Λέμε όχι σ’ αυτό το κακό που μας βρήκε. Ξανακοιμόμαστε με το ζόρι. Κανείς ποτέ δεν μετάνιωσε λίγο ύπνο παραπάνω. Λίγο λιγότερο όμως, ναι.
Πάντα θέλουμε λίγο ακόμα. Το ξυπνητήρι αρχίσαμε να το ανεχόμαστε από τότε που βγήκε η αναβολή. Και φυσικά από τότε άρχισε και η καταστροφή μας.
Αγαπημένη μας φράση το πρωί: ‘’καλημέρα, κοιμήθηκα σα ζώο’’.
Αγαπημένη μας φράση τη νύχτα: ’’καληνύχτα, θα κοιμηθώ σα ζώο’’.
Φίλος μας που άργησε σε ραντεβού επειδή τον πήρε ο ύπνος συγχωρείται.
Φίλος που ακυρώνει ραντεβού, γιατί προτιμά να κοιμηθεί επίσης συγχωρείται.
Φίλος που τον παίρνει ο ύπνος ενώ μιλάμε, πάλι συγχωρείται.

Ο ύπνος είναι μέσα στα τρία καλά του κόσμου.
Ύπνος, φαΐ, σεξ. Σεξ, ύπνος, φαΐ. Φαΐ, σεξ, ύπνος. Με όποια σειρά. Όλοι το ξέρουν αυτό.

“Παραδομένος για καιρό σε κάποιο όνειρο τρελό κόντευα να ξεχάσω… την ομορφιά που είχα πει πως δεν θα ξέχναγα γιατί ήτανε η δικιά σου’’ 
[Π. Παυλίδης]

Ζούμε. Και ο χρόνος τρέχει.
Και κοιτάμε γύρω μας. Παρατηρούμε. Και συγκρίνουμε όσα μας συμβαίνουν, με όσα συμβαίνουν σε άλλους.
Γιατί αυτός κι όχι εγώ; Γιατί σε μένα κι όχι σε κείνον;
Μα το χειρότερο;
Συγκρίνουμε τα όσα μας συμβαίνουν, με όσα μας συνέβαιναν παλιότερα.
Που τα βρίσκουμε ίδια ή παρόμοια. Ενώ ποτέ δεν είναι.
Και γνωρίζαμε ανθρώπους και τους συγκρίνουμε με άλλους. Με αυτούς που είχαμε παλιά ή με αυτούς που θα θέλαμε να είχαμε.
Και τους αδικούμε. Γιατί είναι άλλοι.
Αλλιώς μιλάνε, αλλιώς κοιτάνε, αλλιώς φιλάνε, αλλιώς αγκαλιάζουν.
Κι εμείς ψάχνουμε αυτό που είχαμε και δεν κοιτάμε αυτό που έχουμε μπροστά μας.
Χάνουμε τη στιγμή, επιλέγοντας να ξαναζούμε μια παλιά ή απλά τη θυμόμαστε και επιμένουμε να την ξαναβρούμε. Γιατί τότε ήμασταν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
Τότε. Τότε που ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι. Ενώ δε γίνεται. Και το ξέρουμε ότι δε γίνεται.

Όταν πάψουμε όμως να ζούμε την ανάμνηση είναι σα να επιτρέπουμε κάτι καινούριο να μας κατακλύσει. Να μας ανανεώσει. Να μας κάνει στιγμιαία ευτυχισμένους.
Άλλωστε τι άλλο είναι η ευτυχία από μικρές και μεγάλες στιγμές; Τα περασμένα δεν είναι απαραίτητο να είναι και ξεχασμένα.
Αλλά να τα θυμάσαι όποτε και όσο τους αναλογεί.
Να τους χαμογελάς, να τους κλείνεις το μάτι και να τους λες ‘’πάω παρακάτω εγώ τώρα, θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή’’.
Να αφήνεις χώρο μέσα σου και γύρω σου για τα επόμενα.
Να τα χαίρεσαι μέχρι να γίνουν κι αυτά περασμένα.

Πάντα έρχεται μια καινούρια ευτυχία να πάρει τη θέση της προηγούμενης.
Ποτέ η ίδια. Ούτε καν μεταμφιεσμένη.
Να έχουμε λοιπόν τα μάτια μας ανοιχτά, μην τυχόν περάσει και δεν τη δούμε επειδή είμαστε πλάτη και χαζεύουμε την παλιά.
Κάποιος, κάποτε, είπε: το μεγαλύτερο εμπόδιο της ευτυχίας είναι η ανάμνησή της.

2018.
Να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο.
Να θέλουμε ό,τι έχουμε, κι όχι απαραίτητα να έχουμε ό,τι θέλουμε.
Να μη λέμε από Δευτέρα, αλλά από τώρα.
Να σηκωνόμαστε από το τραπέζι πριν μας πιάσουν αναπνευστικά προβλήματα.
Να περπατάμε κοιτώντας γύρω μας. Ψηλά, χαμηλά, δεξιά και αριστερά. Τον κόσμο. Όχι το κινητό μας.
Να χαιρόμαστε που έχουμε την υγειά μας.
Να ρωτάμε τι κάνεις και να περιμένουμε να ακούσουμε την απάντηση.
Να μη λέμε ‘’πάμε για κάνα καφέ’’, αν δεν πρόκειται να πάμε ποτέ.
Να κάνουμε τη ζωή μας έστω και λίγο πιο όμορφη στην πραγματικότητα και όχι στο φέησμπουκ.

Να αφιερώσουμε παραπάνω -ποιοτικό- χρόνο στους δικούς μας ανθρώπους. Δεν είναι δεδομένο ότι θα είναι πάντα εδώ -και δικοί μας.
Να ταξιδέψουμε περισσότερο. Να διαβάσουμε περισσότερο. Να ακούσουμε είδη μουσικής που δε θα επιλέγαμε ποτέ.
Να αγοράσουμε λιγότερα.
Να μοιράσουμε περισσότερα.
Να μοιραστούμε περισσότερα.
Να τραγουδήσουμε δυνατά. Να χορέψουμε αλύπητα. Να γελάσουμε με την καρδιά μας.
Να τολμήσουμε να αλλάξουμε όσα δε μας αρέσουν.
Να κάνουμε τα απλά, κι όταν τα καταφέρουμε να περάσουμε στα περίπλοκα.
Στο τέλος να επανέλθουμε στα απλά.
Να ρωτάμε τις απορίες μας.
Να μην είμαστε ειδικοί σε όλα.
Να μη νομίζουμε πως κάνουμε τη δουλειά του διπλανού μας καλύτερα από αυτόν. Να τον αφήσουμε να την κάνει όπως ξέρει. Γενικά να τον αφήσουμε στην ησυχία του.
Να πούμε φωναχτά τι μας αρέσει κ τι όχι, αλλά με επιχειρήματα. Όχι ‘’γιατί έτσι’’.

Να παίξουμε πολύ. Να λερωθούμε. Να πάμε εκδρομή στη φύση.
Να μην έχουμε γνώμη για όλα.
Να κάνουμε περισσότερο, να κάνουμε περισσότερο -όπως είπε κι ένας μεγάλος δάσκαλος.
Να αναγνωρίζουμε τα καλά στους άλλους και να τους τα λέμε. Και τα κακά.
Να μένουμε έστω και λίγα λεπτά σιωπηλοί με τον εαυτό μας.
Κι όταν βρίσκουμε ανθρώπους που μπορούμε να μένουμε μαζί τους σιωπηλοί να τους κρατάμε.
Να ρισκάρουμε. Κι ας αποτύχουμε.

Κι όπως είπαμε: αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθεί, αλλιώς ταρατατάτα.
Τα γράφω για να τα βλέπω κι εγώ. Πρώτη από όλους.
2018, μ’ ακούς; Τέηκ ας σάμγουερ νάις!