Μέσα σε όλο αυτό, συνειδητοποιώ ότι φεύγει το καλοκαίρι, έχουν αρχίσει οι πρώτες βροχές, σιγά-σιγά μικραίνει και η μέρα….είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που δεν θέλεις να αποχωριστείς το καλοκαίρι αλλά παράλληλα σου αρέσει και η βερμούδα με το φούτερ..

Με προβληματίζουν συνεχόμενα, όλες οι καινούργιες ειδήσεις και άρθρα που βλέπω γενικά για τον κόσμο, αλλά ακόμα περισσότερο για τη χώρα μας. Προσπαθούμε να πιαστούμε έστω κι από μία καλή είδηση, αλλά δυστυχώς υπερτερούν τα άσχημα νέα. Μέσα σ’ αυτή την καθημερινότητα όμως εγώ προσωπικά(όπως και ο Σιμόν Λαμπρός) δεν το βάζω κάτω και κοιτάω τη θετική πλευρά των πραγμάτων.

Θεσσαλονίκη, λίγα 24ωρα πριν τη πρεμιέρα, ξανά. Επτά στιγμές που θα θυμάσαι από τις περσινές πρόβες και τα φετινά «ζεστάματα»;

Η πιο πρόσφατη στιγμή που γελάω και «ντρέπομαι» παράλληλα είναι πριν 15 μέρες που γυρίσαμε το trailer της παράστασης, σε όλα τα κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης, και ήμασταν ντυμένοι με τα κοστούμια της παράστασης (αν τα έχει δει κάποιος, θα καταλάβει..) και εννοείται, μας σχολιάζουν όλοι.

Είχα καιρό να παίξω σε μια αμιγώς κωμωδία και ο θίασος να αποτελείται από φίλους μου, οπότε καταλαβαίνετε τα σπαστικά γέλια, εν ώρα παράστασης είναι αρκετά. Έχουμε δυο σημεία που και να μην γίνει κάτι κοιταζόμαστε και απλά θέλουμε να γελάσουμε…

Αυτός ο μοναχικός τύπος, ο «Σιμόν Λαμπρός», για να καταφέρει να επιβιώσει και να πάει να βρει την αγαπημένη του, εφευρίσκει διάφορα επαγγέλματα εντελώς παράδοξα, οπότε μετά το τέλος της παράστασης υπάρχει το παιχνιδάκι με τους θεατές που μου λένε θα γίνεις ο «προσωπικός μου θεατής» ή ο «κασκαντέρ συναισθημάτων» κ.τ.λ..

Το κείμενο χωρίζεται σε 7 σκηνές/ 7 μέρες από τη ζωή του, κάθε μέρα αρχίζει με μια κασέτα που ηχογραφεί και στέλνει στη φανταστική(;) και αγαπημένη του, Ναταλί. Έλα, όμως, που, εγώ μπερδεύω τις επιστολές και δίπλα μου εύχονται να αρχίσω τη σωστή ενότητα.

Περνάω πάντα τέλεια στο fitting όταν δοκιμάζω το κοστούμι και το βλέπω πάνω μου σιγά σιγά να δημιουργείται. Πόσο μάλλον ένα τέτοιο κοστούμι του Σιμόν με την υπογραφή της Μαρίνας Κωνσταντινίδου και της Ελένη Χασιώτη.

Εννοείται, θυμάμαι την περσινή γενική πρόβα που υπήρξε πρόβλημα στην κονσόλα φώτων και παλεύαμε μια ώρα με αποτέλεσμα να αργήσει η γενική και να είμαστε αρκετά  κουρασμένοι και δεν την χαρήκαμε καθόλου…

Αξέχαστη στιγμή, με αφορμή αυτήν την παράσταση, η βράβευση της ομάδας, στα 15α Βραβεία Θεσσαλονίκης 2026 με το τιμητικό βραβείο από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Μια μικρή επιβεβαίωση για όλη τη δουλειά που έχουμε ρίξει αυτά τα χρόνια.

Τέσσερις στιγμές που αισθάνθηκες ότι το φετινό σου καλοκαίρι ήταν όμορφο και με τα λίγα που προσφέρει η ζωή;

Είχα ένα ιδιαίτερο, θα το χαρακτηρίσω καλοκαίρι, σίγουρα σώθηκε πολύ με την καλοκαιρινή άδεια του Αυγούστου και τις διακοπές. Θα τα πάρω με την σειρά!

Θα αρχίσω με την πολύ ωραία εμπειρία που είχα φέτος στο Φεστιβάλ Επταπυργίου που είχα την χαρά να γνωρίσω, να συνεργαστώ και να συνδιαλλαγώ με τόσους καλλιτέχνες σε έναν μαγικό χώρο αυτού του Γεντί Κουλέ.

Αξέχαστο θα μείνει ένα διήμερο που πήγα ελεύθερο κάμπινγκ σε ένα μέρος της Χαλκιδικής στο δεύτερο πόδι,  που δεν είχα ξανά πάει και ήταν μαγικά! (Σιγά, μην σας πω, που!)

Δεν μπορώ να παραλείψω τα ταβερνάκια, τις βουτιές και τα γέλια μας με την παρέα στις φετινές μας διακοπές στη Λέσβο.

Τέλος, αφήνω τον γάμο της καλής μου φίλης και συμφοιτήτριας, Μυρσίνης, που περάσαμε τόσο ωραία! Συνειδητοποίησα εκείνη την ώρα, πόσα έχουμε περάσει μαζί, πόσο έχουμε εξελιχθεί και ωριμάσει σε όλους τους τομείς, ανεξαρτήτως των δυσκολιών.

Τρεις  στιγμές που περπατώντας στη Θεσσαλονίκη, είδες κάτι και συντάχθηκες με την επιλογή του έργου που κάνατε;

Σίγουρα όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν ζογκλερικά στα φανάρια με τόση χαρά και ενέργεια, πάντα μου έρχεται ο χαρακτήρας του «Σιμόν» στο μυαλό που με πόση αγάπη και μεράκι το κάνουν, ασχέτως με το τί γίνεται και τί βγαίνει από όλο αυτό στο τέλος της ημέρας. Ένα άλλο- πολύ αστείο- περιστατικό που «ένιωσα» Σιμόν, ήταν όταν ήμουν σε ένα  εστιατόριο και είχα δίπλα μου ένα ζευγάρι και μιλούσαν πάρα πολύ σοβαρά και με αντικρουόμενα επιχειρήματα για την έμφυλη βία. Ήθελα τόσο πολύ να παρέμβω στη συζήτηση, αλλά δεν είμαι ο Σιμόν που έχει πάντα τη λύση.. Μια τελευταία στιγμή ήταν, όταν βρέθηκα στο αεροδρόμιο (εκεί που και ο «Σιμόν» γνώρισε την «Ναταλί») και είδα ένα ζευγάρι να αγκαλιάζεται και λέω «Να, αυτή είναι αγκαλιά που θέλει να κάνει ο Σιμόν στη Ναταλί»!

Τί θέλεις, οπωσδήποτε, να ρωτήσεις και εσύ την Κυριακή, μαζί με όλους τους καλεσμένους και το κοινό και γιατί αυτή σου, η ερώτηση, σε απασχολεί;

Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι το εξής: επιλέγεις μια δουλειά που πραγματικά αγαπάς και θέλεις, αλλά οι συνθήκες στην Ελλάδα για να κάνεις αυτό το επάγγελμα είναι ανύπαρκτες ή επιλέγεις ένα επάγγελμα που δεν σε γεμίζει αλλά έχεις αποκατάσταση και άρα απολαβές;

Η Θεσσαλονίκη στηρίζει τους καλλιτέχνες της;

Αυτή η ερώτηση, πάντα, με δυσκολεύει. Δεν θέλω να γίνομαι αρνητικός και απόλυτος,  αλλά πάντα πιστεύω σε κάτι καλύτερο. Πόσο μάλλον εγώ, που είμαι ένας καλλιτέχνης που τα τελευταία πέντε χρόνια, δουλεύω ασταμάτητα πάνω στο κομμάτι που έχω σπουδάσει: την υποκριτική, τη σκηνοθεσία και τα θεατροπαιδαγωγικά. Πασχίζω, όμως, να επιβιώσω στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης και σίγουρα ανά διαστήματα που δίνω ακροάσεις στο Κ.Θ.Β.Ε  ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με αυτόν τον φορέα, διότι μου δίνει και την εντύπωση ότι  είναι ένας κλειστός πυρήνας.

Πέρα, όμως, από την προσωπική πορεία, μαζί με την Άννα Μαρία Γάτου και τη Μαρίνα Κωνσταντινίδου έχουμε την Bloom Theatre Group, μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται αρκετά με παραγωγές σε Θεσσαλονίκη, Βόρεια Ελλάδα και Αθήνα, θα θέλαμε να είχαμε την ευκαιρία, ως ομάδα, να συνεργαστούμε με τον κρατικό φορέα της πόλης μας. Κι αν δεν είμαστε εμείς, ας είναι μια άλλη νέα ομάδα της πόλης που θα της δοθεί ένα βήμα.

Και από εκεί και πέρα…..

Τα επόμενα σχέδια, οι επόμενες μελέτες, τα project που έπονται..

Παράλληλα με τον «Σιμόν Λαμπρός», κάνω πρόβες για έναν άλλο παγκοσμίου φήμης ήρωα, τον «Μικρό Πρίγκιπα». Όλη η θεατρική σεζόν θα με βρει στο Θέατρο Αριστοτέλειον με έναν απίθανο και τρελιάρικο θίασο  που κάνουμε πρόβες για το έργο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ σε σκηνοθεσία Αναστάση Δεληγιάννη. Μικροί και μεγάλοι φίλοι, σας περιμένουμε από 1 Νοεμβρίου.

Ολοκληρώνω με δυο φράσεις από τους ρόλους που θα υποδυθώ φέτος:

Σιμόν Λαμπρός: Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει πλέον τίποτα, το μόνο που του μένει είναι η ζωή. Θέλω να πω μπορεί να διηγηθεί τη ζωή του..

Μικρός Πρίγκιπας: Αν ψάχνεις με την καρδιά, όλα τα βρίσκεις…

*ο Ανδρέας Παράσχος με τους Bloom Theatre Group παρουσιάζει την υπαρξιακή κωμωδία της Carole Fréchette, Επτά ημέρες από τη ζωή του Σιμόν Λαμπρός-αν η ζωή του σας ενδιαφέρει, στο θέατρο Τ της Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου-Μαρίνας Κωνσταντινίδου.

Με αφορμή την παράσταση, την Κυριακή 4/10 θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ανοιχτή συζήτηση της σεζόν, με θέμα “Δουλεύω, άρα υπάρχω;” και προσκεκλημένη την Οργανωσιακή Ψυχολόγο και Corporate Coach, Μαίρη Σπαθάρη.

Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν έως 18 Οκτωβρίου, κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο.

Ένα παιδί (τριών χρόνων; τεσσάρων το πολύ) είχε πει πριν από χρόνια σαν λύση στο πρόβλημα ενός ήρωα: όχι άλλος θυμός.
Έχω την αίσθηση ότι έδωσε τη λύση για όλα τα παραμύθια και τα προβλήματα της ζωής. Αυτή η καθαρότητα της σκέψης ενός παιδιού μοιάζει τρομαχτική αρχικά, αλλά είναι αξιοζήλευτη.
Η επιλογή του έργου, η συγγραφή της θεατρικής διασκευής (Δημοσθένης Μιχαηλίδης: βγαίνει ΚΑΙ σε συγγραφέα) και η μεταφορά του επάνω στη σκηνή ήταν από τις πιο δημιουργικές στιγμές που έζησα μέχρι τώρα στο θέατρο. Δε θέλω να πω περισσότερα, γιατί νιώθω ότι θα φανεί μικρό, αυτό που νιώθω μέσα μου, αν το βάλω σε λέξεις. Ένα μεγάλο ευχαριστώ θα πω μόνο στον καθένα και την καθεμία από τους συνεργάτες.

Στην TrueStory βρίσκονται άλλες δύο παραστάσεις στα σκαριά. Πρόκειται για τις “Ιστορίες ισότητας” (σε επανάληψη), που προβληματίζεται για τα έμφυλα στερεότυπα και τον “Απόκοπο” του Μπεργαδή, ένα ατμοσφαιρικό κρητικό κείμενο του 1509. Αν μη τι άλλο, υπάρχει ποικιλία. Τα Χριστούγεννα θα κάνουν (ξανά) πρεμιέρα και τα «Λαμπερά Παράσιτα», σε περίπτωση που ψάχνετε μαύρη κωμωδία ή (και) μιούζικαλ. Αν πάλι ψάχνετε κάτι με τηλεοπτικούς αστέρες, σας παραπέμπω να κλείσετε αυτές τις σημειώσεις, διότι κατανοώ την ανάγκη σας, αλλά δεν κατέχω τις γνώσεις.
Μόνο αυτό θα προσθέσω: η προτίμηση μιας παράστασης που μοιάζει με τηλεόραση είναι σαν την προτίμηση ενός (καλού ή κακού) junk food αντί ενός σπιτικού φαγητού. Νόστιμο το junk food, αλλά ακριβό και γρήγορα ξαναπεινάς. Το άλλο θέλει λίγο περισσότερο χρόνο στην κουζίνα, αλλά αξίζει μακροπρόθεσμα.
Επιμένει η Θεσσαλονίκη και δημιουργεί, παραστάσεις, φεστιβάλ, μουσικές, ποίηση, τρολλάρει με το μετρό, κατά τα άλλα είμαι αισιόδοξη. Όλα θέλουν το χρόνο τους.

Όσο έχω το Γιάννη, τις γάτες, τη φαμίλια, καλό ύπνο, φίλους και φίλες, δημιουργικές συνεργασίες, υπομονετικούς γείτονες (πώς θα μελετούσα χωρίς αυτούς;), τη φαντασία μου σε εκγρήγορση, είμαι καλά. Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε!

 Παραστάσεις:
Το Αηδόνι και ο Αυτοκράτορας: Artbox Fargani, πρεμιέρα στις 27/09 και στο Βαφοπούλειο
Ιστορίες Ισότητας: Artbox Fargani, πρεμιέρα στις 17/10 και στο Βαφοπούλειο 
Απόκοπος: Θέατρο Τ, πρεμιέρα στις 20/11
Λαμπερά Παράσιτα: Θέατρο Τ, πρεμιέρα στις 25/12

Θεσσαλονίκη, λίγα 24ωρα πριν το τριήμερο Φεστιβάλ για έκτη χρονιά και ο Δήμος Βρύζας γράφει συναισθήματα…

Υπάρχει χαρά και ενθουσιασμός, όπως κάθε χρονιά. Υπάρχει και η έκπληξη για το πόσο γρήγορα πέρασαν τόσα χρόνια και τόσες διοργανώσεις και τώρα βρισκόμαστε- αισίως- στο 6ο No Ordinary Festival! Όλα έγιναν και γίνονται πολύ γρήγορα και ελπίζω (τουλάχιστον, έτσι συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια) στη διάρκεια του φεστιβάλ ο χρόνος να κυλήσει λίγο πιο αργά, ώστε να απολαύσουμε και να ακούσουμε όλα αυτά τα φοβερά άτομα που θα παίξουν, φέτος!

“Στόχος” για το φετινό φεστιβάλ, για τον κόσμο που θα έρθει; Τί θα ήθελες -ιδεατά – να έχει “κερδίσει” φεύγοντας;

Η δημιουργία μιας κοινότητας, ενός περιβάλλοντος όπου οι ακροάτριες/ες και οι μουσικοί θα έρθουν κοντά, θα νιώθουν ασφαλείς και θα αλληλεπιδρούν με κεντρικό άξονα τον ήχο. Νομίζω, ότι αυτό ενώνει και όλη την ομάδα που δουλεύουμε στο φεστιβάλ, δηλαδή τον Νικόλα Νικητάκη, τη Μαρίνα Ταντανόζη και τον Σίμο Ρηνιώτη. Ιδανικά, θα ήθελα να φεύγουμε όλοι και όλες από κάθε μέρα του φεστιβάλ χαρούμενοι, χωρίς να έχουμε προσδοκίες για το τι θα θέλαμε να ακούσουμε, αλλά ταυτόχρονα με την επιθυμία και την περιέργεια να ξαναγυρίσουμε για την επόμενη ηχητική εμπειρία.

Ακούγεται δύσκολο ή περίπλοκο, αλλά πιστεύω πολύ στη δουλειά όλων μας, (συμπεριλαμβανομένων φυσικά, και των ακροατών) και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει ήδη!

Συνένωση δυνάμεων – είναι εύκολο στις μέρες μας, να “συναντιώνται” καλλιτέχνες;

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να οργανώνονται αυτές οι συναντήσεις και ακόμη πιο δύσκολο να έχουν συνέπεια και συνέχεια, όπως το NOF. Προσπαθούμε, όμως, και κάθε χρονιά καταφέρνουμε να κρατάμε τον διεθνή χαρακτήρα του φεστιβάλ και να φέρνουμε αυτοσχεδιάστριες/ες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το χαρακτηριστικό, βέβαια, του No Ordinary Festival είναι ο adhoc χαρακτήρας των συναυλιών του: ότι αυτά τα άτομα δεν έχουν ξαναπαίξει ποτέ μαζί στα συγκεκριμένα σχήματα που δημιουργούνται στο φεστιβάλ και είναι διατεθειμένα να πάρουν αυτό το ρίσκο. Το ίδιο ρίσκο παίρνουμε κι εμείς, οι ακροατές και οι διοργανωτές ακούγοντας μαζί για πρώτη φορά αυτές τις ηχητικές συναντήσεις.

Η Θεσσαλονίκη στηρίζει τους καλλιτέχνες της;

Η δική μου εμπειρία, μέσα από το NOF, είναι ότι η πόλη της Θεσσαλονίκης στηρίζει τους καλλιτέχνες της. Είναι σημαντικό ότι σε κάθε διοργάνωση υπάρχουν μουσικοί από τη Θεσσαλονίκη που αλληλεπιδρούν με άλλους, είτε από την Αθήνα, είτε από το εξωτερικό.

Σε κάθε περίπτωση, η πόλη στηρίζει το φεστιβάλ και τους καλλιτέχνες που φέρνει. Κατά καιρούς ακούω διάφορα, είτε αφοριστικά, είτε απογοητευτικά σχόλια για την πόλη και τη σκηνή της. Υπάρχει, όμως, μια γενικότερη κατάσταση που δεν ευνοεί μια ευήμερη ζωή, πόσο μάλλον για τις τέχνες. Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες συνθήκες είναι να οργανώνουμε πράγματα, να συναντιόμαστε με ανθρώπους και να μοιραζόμαστε εμπειρίες. Και το NOF βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση.

Εσένα, τί σου δίνει πλέον χαρά;

Όσο αφορά το φεστιβάλ, μου δίνει χαρά το ότι αρχίζει και γίνεται πιο «εύκολο» οργανωτικά, ότι ο κόσμος αρχίζει να το εμπιστεύεται και να αναγνωρίζει τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του και, φυσικά, το ότι το στηρίζει κάθε χρονιά και με το παραπάνω.

Εκτός του φεστιβάλ, μου δίνει χαρά φυσικά η μουσική και ο ήχος, οι συναντήσεις, το να ακούω τις ιστορίες που μοιράζονται άνθρωποι με τους οποίους έχω μια άλφα σύνδεση, το να περπατάω, να τρώω καλαμπόκι(;) και να φτιάχνω ξύλινες κατασκευές (κάνοντας αρκετά «λάθη» κατά τη διάρκεια των).

H καθημερινότητα σου….

Έχω εναλλασσόμενες καθημερινότητες, λόγω της δουλειάς μου. Τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια, βρίσκομαι μεταξύ Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Ελβετίας και, εν γένει, εξωτερικού, οπότε δυσκολεύομαι να βρω μία συγκεκριμένη καθημερινότητα. Σε κάθε μέρος από τα παραπάνω, έχω κάτι άλλο και είμαι ευγνώμων για όλα αυτά που έχω φτιάξει και για όλα όσα έχουν συμβεί.

Τα στέκια, πάντως, είναι πιο συγκεκριμένα. Στη Θεσσαλονίκη, σίγουρα η περιοχή της Ολύμπου, που ενώνει πολύ κόσμο στην πόλη· στην Αθήνα, το Καφενείο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια.

Οι σκέψεις μου είναι πολλές και κατά καιρούς εναλλασσόμενες (όπως, και η καθημερινότητα) με πιο γρήγορους ρυθμούς, από αυτούς που μπορώ να ακολουθήσω. Οπότε, προτεραιότητα είναι να φτιάξω χώρο και γι’ αυτές, να απλωθούν, μπας και μπορέσω να τις ακούσω και να τις φροντίσω καλύτερα.

Tα project που έπονται

Σε μορφή λίστας(σε τυχαία σειρά, χωρίς προτεραιότητες (χωρίζονται με κόμμα)):

-σόλο album, λιγότερες συναυλίες, > χρόνος για τίποτα, > βραδύτητα εν γένει, > Los Angeles SKG, The Coal-Νουοκ Μαμ, να περιμένω περισσότερο αλλά όχι πάρα πολύ(;), NOF 2027, Πληροφορίες, FH3W+33 Mouzaki, Stress.Studio, < τουρ εξωτερικό, albums w/ SI | FF | Circa19+Ψαρογιώργης, Τα φλατ, DL workshops κ.α μεταξύ άλλων. Είναι πολλά. Θα γίνουν όλα. Είναι λιγότερα απ’ ό,τι πέρυσι.

Έστειλα, αμέσως, το υλικό στον Λεωνίδα Γυμνόπουλο του Noesis, με τον οποίο ένιωθα πως μπορούμε να επικοινωνήσουμε και να εκμεταλλευτούμε από κοινού τις δυνατότητες αυτού του υλικού. Κάποια χρόνια μετά, και αφού η δυσκαμψία του τότε διοικητικού συμβουλίου δέχτηκε τη φροντίδα κάποιου φυσιοθεραπευτή —ή, ίσως, του πληρώματος του χρόνου—, δέχτηκα ένα email από τον Λεωνίδα με τίτλο: «Ποτέ δεν είναι αργά;»

Έτσι, αρχίσαμε την οργάνωση του εν λόγω event.

Για μένα, η ακρόαση και μόνο του δίσκου δρα «θεραπευτικά». Δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για μια κατευναστική εσωστρέφεια. Δεν το λέω μόνο επειδή είναι ένα από τα «πνευματικά παιδιά» μου, αλλά συμπεριλαμβάνω και το feedback που έχω πάρει από όσους εκτέθηκαν σε αυτούς τους ήχους.

Ο στόχος μου για τη βραδιά στο Noesis είναι ο κόσμος να ταξιδέψει ακούγοντας τη μουσική των πλανητών και ταξιδεύοντας οπτικά στο σύμπαν. Όπως πάνω, έτσι και κάτω. Το πολύ μακρινό και το πολύ κοντινό. Το πολύ μεγάλο και το πολύ μικρό.

Η συνθήκη θα είναι στατική: ο κόσμος θα κάθεται, θα ακούει και θα βλέπει. Ανυπομονώ να δω ποιες θα είναι οι εντυπώσεις του κόσμου μετά από αυτό το οπτικοακουστικό θέαμα.

Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς τη μουσική. Δεν ξέρω, βέβαια, πόσο θα κρατήσει αυτό. Βλέπω συχνά ανθρώπους να τα παρατάνε ή να αλλάζουν κατεύθυνση. Εδώ που ζούμε, το να ασχολείσαι με τη μουσική ως πάθος και ως βιοπορισμό είναι οριακά αστείο· μια ζωή γεμάτη αγωνίες και εκστάσεις.

Ο λόγος που γράφω μουσική είναι για να διακοσμώ τον χρόνο μου, τις στιγμές μου. Έτσι συνδέω ήχους με καταστάσεις και στιγμές. Η ακρόαση είναι μία από τις πρακτικές του εδώ και τώρα.

Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα δημιουργικά για το μέλλον, projects, συνεργασίες και κυκλοφορίες, αλλά θα αποφύγω να αναφέρω κάτι. Άλλωστε, το είχε πει και ο Ρουμί:

«Το κρασί μου δεν θα είχε παλιώσει, αν σας άφηνα να πίνετε»…

ΝΟΗΣΙΣ after dark

Cosmic Vibes 

12.09.2026

Μουσική, visuals, τέχνη και cocktails κάτω από τον θόλο του Πλανηταρίου.           Το ΝΟΗΣΙΣ κατεβάζει τα φώτα και ανεβάζει τις συχνότητες για μια βραδιά όπου το Διάστημα γίνεται ήχος και εικόνα.

☆ Ζωντανή ηλεκτρονική μουσική & visuals στο Πλανητάριο

Tengu Ni Naru – Celestial

Ο Αδάμ Σιάγας παρουσιάζει το ηλεκτρονικό μουσικό project Tengu Ni Naru στο Πλανητάριο, μεταμορφώνοντας τον θόλο σε ένα οπτικοακουστικό ταξίδι στο ηλιακό μας σύστημα.

Το project, που ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη, αξιοποιεί ηχητικά δεδομένα από το διάστημα, τα οποία επεξεργάζεται με synthesizers, drum machines και εφέ. Κινούμενο ανάμεσα σε ambient ατμόσφαιρες και techno αισθητική, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ηχητικό σύμπαν, όπου η επιστήμη συναντά τη μουσική φαντασία.

Ο Αδάμ Σιάγας είναι πολυοργανίστας μουσικός, συνθέτης και παραγωγός, με δράση στη μουσική και τις παραστατικές τέχνες. Ως Tengu Ni Naru, πειραματίζεται με ηλεκτρονικούς και ακουστικούς ήχους, δημιουργώντας ηχητικά τοπία με tribal, industrial και techno επιρροές.

☆ Art & Science Installations 

Ο Γιώτης Βράντζας και ο Σάββας Λεσπουρίδης δημιουργούν μια σειρά από              Art & Science installations, όπου η εικόνα, ο ήχος και η εικαστική δημιουργία συναντούν την επιστήμη, μεταμορφώνοντας τον χώρο ειδικά για τη βραδιά.

Ο Γιώτης Βράντζας είναι σκηνοθέτης, animator και καλλιτεχνικός διευθυντής της Macine Motion Pictures. Δημιουργεί ταινίες και οπτικοακουστικά έργα, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη σχέση ιστορίας, μνήμης και εικαστικής δημιουργίας. Σχεδιάζει και παράγει πολυμεσικές εφαρμογές για μουσεία, έχοντας διακριθεί πέντε φορές στον διεθνή διαγωνισμό Museums in Short.

Ο Σάββας Λεσπουρίδης (aka Savvas The Clash) κινείται ανάμεσα στη ζωγραφική, τη φωτογραφία, τις κατασκευές, τη μουσική και ό,τι οι «άλλοι» ονομάζουν Τέχνη. Με λίγα λόγια, δημιουργεί. Και μάλλον, τελικά, πρέπει να είναι αρχιτέκτονας.

☆ Party με DJ & Space Cocktails στο Planetarium Barestaurant

Μετά το live, οι DJ Kosmik & DJ Totsouko ανεβάζουν τις συχνότητες στο Planetarium Barestau, με μουσική, space cocktails και party κάτω από τον θόλο και τα αστέρια.

Πότε: Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026
Live performance στο Πλανητάριο: 20:30
After Party: 21:30

Εισιτήρια

• Live Performance (περιλαμβάνει 1 cocktail)
  • Προπώληση: 12€
  • Ταμείο: 15€
• After Party: Ελεύθερη είσοδος