Έχω συνδέσει τη Θεσσαλονίκη με πολύ όμορφες στιγμές προσωπικές.

Εδώ σ’ αυτή την πόλη, γνώρισα έναν μεγάλο έρωτα και με θυμάμαι να έρχομαι κάθε δύο εβδομάδες, για να την συναντήσω…

Είναι μία υπέροχη πόλη, ένα όμορφο λιμάνι πολιτισμών. Όλα είναι κάπως πιο χαλαρά και ανέμελα, οι γεύσεις είναι μοναδικές και οι άνθρωποι πιο ανοιχτοί. Το μόνο που με στεναχωρεί, είναι που δεν περνάω περισσότερο χρόνο εδώ.

Ξεκίνησα να παίζω στο θέατρο το 1997 και στην παράσταση « Κυριακή των παπουτσιών» του Λάκη Λαζόπουλου, του χρόνου συμπληρώνω 30 χρόνια στο θέατρο ανελλιπώς…

Δεν κάνω σχέδια για το μέλλον, προσπαθώ να είμαι στο παρόν όσο μπορώ… Τα πράγματα έρχονται ή απλά δεν έρχονται, όλα είναι μέρος ενός αόρατου σχεδίου … και αυτό κάνει αυτή τη ζωή απρόβλεπτη και γι’ αυτό μαγική…

*Ο Δημήτρης Πλειώνης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο “Να σου πω μια ιστορία”, θεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι. Τελευταίες παραστάσεις, Σαββατοκύριακο 18-19 Απριλίου, στο Metropolitan Urban Theater Θεσσαλονίκης. 

Είμαι, πλέον, 38 χρονών και έχω δύο παιδιά: την Αθηνά, που είναι πέντε χρονών, και τον Χάρη, που είναι δύο. Είναι όλη μου η ζωή, μαζί με τη γυναίκα μου, τη Ιφιγένεια. Προσπαθούμε, σε αυτή τη σκοτεινή και απαισιόδοξη εποχή, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με ειλικρίνεια, πάθος, στοργή και τόλμη.

Εγώ, προσωπικά, προσπαθώ να τα γεμίζω με παιχνίδι, φαντασία, παραμύθια και πρωτοτυπία· να τα γεμίζω φως και καλοσύνη. Είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μου.

Μέσα μου, νιώθω καμιά φορά και μια στεναχώρια, πως έχω χάσει λίγη από την ενέργεια και τον αυθορμητισμό που είχα στο θέατρο, γιατί ότι έχω προσπαθώ πλέον να το διαθέτω στα παιδιά μου. Πολλές φορές, νιώθω σαν κακός ή τεμπέλης ηθοποιός, επειδή δίνω περισσότερο βάρος και χρόνο στην οικογένειά μου.

Η καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητη: τρέχω, κάνω βάρη στο σπίτι και προσπαθώ να είμαι πάντα σε φόρμα, γιατί η δουλειά του ηθοποιού απαιτεί σώμα, πνεύμα και ψυχή έτοιμα για το απροσδόκητο και το αυθόρμητο.

Υπάρχουν και οι βόλτες με τον Ζίγκι, τον σκύλο μου — κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Το πρωί μαζί με την Αθηνά, καθώς τη συνοδεύω στο νηπιαγωγείο, και ύστερα με τον μικρό Χάρη, που είναι ακόμη στο καρότσι.

Ταξίδια στην παιδική χαρά, παιδικές μουσικές, έρωτες — μεγάλοι, παιδικοί έρωτες. Συνεχώς βλέπω στα μάτια των παιδιών μου τα δικά μου παιδικά μάτια, εκείνα που κάποτε γνώρισαν πρωτόγνωρους έρωτες.

Όλα περιστρέφονται γύρω από τα παιδιά μου τώρα, για να είμαι ειλικρινής. Όλα, είναι γύρω από αυτά.

«Από ήλιο σε ήλιο».

Το σενάριο της Μαρίας βασίζεται σε ιστορική μυθοπλασία της Μαίρη Κόντζογλου, στη διλογία της με τα βιβλία «Ανέσπερος» και «Αποσπερίτης». Είναι μια πολύ συγκινητική δουλειά, που διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι δούλευαν στα μεταλλεία, και ιδιαίτερα στη Σέριφο. Ξυπνούσαν από τα χαράματα και περπατούσαν ακόμη και δύο ή τρεις ώρες, για να φτάσουν από το σπίτι τους, στη δουλειά. Και υπήρχε, πάντα, η πιθανότητα να μη βρουν καν μεροκάματο, γιατί ήταν πάρα πολλοί αυτοί που περίμεναν να εργαστούν. Δούλευαν, όλη μέρα, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και έβγαιναν μόνο όταν είχε πια δύσει ο ήλιος, για να επιστρέψουν εξαντλημένοι στο σπίτι τους.

Είναι μια συγκλονιστική ιστορία για το πώς αυτή η κοινωνία, αυτοί οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί, οδηγήθηκαν τελικά σε εξέγερση για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους: το οκτάωρο, καλύτερες συνθήκες εργασίας και, κυρίως, το αυτονόητο — να μη χάνονται ανθρώπινες ζωές ή να μην τραυματίζονται άνθρωποι χωρίς καμία αποζημίωση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και ο χαρακτήρας του Περσέα, που εργάζεται στα μεταλλεία στα τέλη του 19ου αιώνα και πεθαίνει εκεί μέσα, την ίδια ημέρα που γεννιέται το παιδί του, χωρίς ποτέ να προλάβει να το γνωρίσει. Η γυναίκα του, η Κατερινέτα, δίνει στο παιδί το όνομά του — Περσέας.

Εγώ συμμετέχω στα πρώτα οκτώ επεισόδια, ενώ συνολικά η σειρά εκτείνεται σε εξήντα. Η δική μου ιστορία είναι ένας μεγάλος, φλογερός έρωτας με την Κατερίνα — ένας έρωτας σχεδόν σαν του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, απέναντι σε όλα, απέναντι σε όλους. Και φυσικά αυτή η ιστορία έχει τραγική κατάληξη. Ο χαρακτήρας πεθαίνει τραγικά.

Θα έλεγα πως η ερμηνεία μου έχει κάτι και από τον «Δον Κιχώτη»:  βλέπεις έναν άνθρωπο αμετανόητο, απόλυτα δοσμένο σε αυτό που πιστεύει, έναν άνθρωπο που θεωρεί τον έρωτα το ύψιστο ιδανικό.

Γιατί, ο έρωτας είναι μια πραγματική επανάσταση. Χρειάζεται να εξεγερθείς εσωτερικά απέναντι σε όλα, να πας κόντρα στο ρεύμα της κοινωνίας για να ερωτευτείς πραγματικά. Δεν γίνεται αλλιώς. Και όπως οι μεγάλοι έρωτες συχνά τελειώνουν άδοξα, έτσι και οι μεγάλες επαναστάσεις πολλές φορές τελειώνουν άδοξα. Νομίζω, πως αυτό είναι κάτι που η σειρά το δείχνει, όσο προχωρά.

Ο Κωνσταντίνος λαμβάνει μέρος στην τηλεοπτική σειρά “Από ήλιο σε ήλιο” που προβάλλεται από την ΕΤ1. Παράλληλα, συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα” σε διασκευή- σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόχπουλου, στο θέατρο ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, στο κέντρο της Αθήνας. Παραστάσεις έως και 3 Μάη.

Νέα παραγωγή, το “Είστε όλοι σας καθάρματα: EΛΛΑΔΑ 2.0”, σε σκηνοθεσία του Χριστόφορου, πιο πολιτική και επίκαιρη από ποτέ. Ο κόσμος “ακούει”;

Ο κόσμος «ακούει». Πάντα «ακούει» . Απλώς, συχνά «ακούει» αυτά που θέλει να ακούσει ή αυτά που ήδη έχει στο μυαλό του. Πασχίζει να σε βάλει σε κουτάκια. Ο αριστερός. Ο κομμουνιστής. Ο ιδεαλιστής . Οι αιώνιες ταμπέλες του καλλιτέχνη. Αυτού που μιλάει. Δεν μπαίνουν καν στην διαδικασία να δουν το έργο σου. Το βαφτίζουν από έναν τίτλο. Στην εποχή του ίντερνετ και των σόσιαλ μίντια, αυτό είσαι. Ένας τίτλος. Ενα τικ για να κοιμούνται ήσυχοι, χωρίς παραπάνω άγχη, πέρα από τα αναγκαία της καθημερινότητας.

Εγώ, προσωπικά, θέλω να ευχαριστήσω τις χιλιάδες κόσμου που πέρασε από την αίθουσα μας αυτό το εξάμηνο. Και να τους προτρέψω να έρθουν και να ανησυχήσουν μαζί μας στην παράσταση αυτή.

Η Θεσσαλονίκη βοηθάει τα ιδιωτικά της θέατρα ή παλεύεις σαν “Δον Κιχώτης” μόνος με μεράκι κι αγάπη;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια δύσκολη πίστα . Δεν μπορώ να πω ότι είναι απούσα . Δεν μπορώ να πω ότι «τρέχει» να τα δει και όλα, όπως η Αθήνα . Είναι εκεί σταθερά. Εάν έχεις όνομα στην σκηνή, σίγουρα θα έρθει . Εάν πάλι κάνεις κάτι πιο «άσημο», είναι ρίσκο. Αλλά και πάλι, ευχαριστώ που μέσα σε τόσο λίγο καιρό, βρέθηκε τόσος κόσμος σε εμάς . Υπάρχει αισιοδοξία για το θεατρικό μέλλον της πόλης.

Τί εύχεστε να συμβεί στους επόμενους έξι μήνες στο θέατρο σας; Ποιοί είναι οι επόμενοι στόχοι;

Ευχόμαστε να συνεχίσει έτσι. Και καλύτερα, βεβαίως, εάν είναι εφικτό. Αλλά και ακριβώς έτσι να πάει, δεν έχουμε κανένα παράπονο. Είμαστε ευγνώμονες και ευτυχισμένοι για όσα έγιναν. Τώρα, έρχεται και το “Φεστιβάλ Ανοιχτής Σκηνής” του Δήμου Θεσσαλονίκης. Άλλος ένας μεγάλος στόχος μας, επετεύχθη . Οι επόμενοι στόχοι είναι να κάνουμε παραστάσεις που θα εμπνέουν τους μικρούς και θα προβληματίζουν τους μεγάλους. Είτε είναι βραδινό είτε παιδικό θέατρο.

Και ίσως ένας ακόμη χώρος; (;;;) Το αφήνω εδώ.

Τί γουστάρετε πιο πολύ στη Θεσσαλονίκη και με τί ξενερώνετε φουλ;

Στην Θεσσαλονίκη γουστάρω τις μικρές αποστάσεις. Την εναπομείνουσα ανθρωπιά που έχει μια μικρή σχετικά πόλη . Γουστάρω να πάω με τα πόδια παντού. Και γουστάρω που- σε 2 λεπτά- βλέπω θάλασσα και την περπατάω κοιτάζοντας στο άπειρο. Αυτό με έσωσε και στην πανδημία.

Με τι ξενερώνω… με την Ελλάδα, ρε γαμώτο. Νιώθω ότι είμαστε στον τρίτο κόσμο, έτσι όπως μας φέρονται, εμάς, τους πολίτες . Πας σε μια άλλη πόλη , πάρε μια Ιταλική για παράδειγμα, και βλέπεις όμορφα κτήρια, όμορφα στενά. Και νιώθεις … πίσω από τα πράγματα . Πας στο εξωτερικό για αισθητικά ωραία έμπνευση. Έχουμε κάνει τον πόνο μας, εδώ, έμπνευση για την δουλειά μας και για να αποδράσουμε από την πραγματικότητα.

Η καθημερινότητα μου έχει να κάνει με την ισορροπία μεταξύ της δουλειάς που αγαπώ, της γυναίκας και του σπιτιού και των ταξιδιών που θέλω να κάνω. Επειδή, αλλάζουν ραγδαία και δεν είναι σταθερές οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχω βρει ακόμη την φόρμουλα να τα ισορροπήσω όλα. Αλλά, που θα πάει, θα βρεθεί.

Ο έρωτας είναι, να είσαι με τον άνθρωπο σου κάπου σε ένα τραπέζι στο εξωτερικό με λίγη πίτσα και κάτι αλκοολούχο και να μην έχετε άγχος για το αύριο.

*Ο Βασίλης Αραμπατζής είναι συνιδρυτής με τον Χριστόφορο Χριστοφορίδη, του θεάτρου Τεχνών της Θεσσαλονίκης. Ενός καινούργιου πολιτιστικού χώρου, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 75. Από την Παρασκευή 27 Μαρτίου και για λίγες μοναχά παραστάσεις, παρουσιάζεται η πρώτη βραδινή τους παραγωγή σε θέατρο ενηλίκων, με το “Είστε όλοι σας καθάρματα: EΛΛΑΔΑ 2.0”. Ταυτόχρονα, πραγματοποιείται με τεράστια επιτυχία η παιδική παράσταση, σε δική τους παραγωγή, TWiMAGINATiON,  “Το ξενοδοχείο των συναισθημάτων”. 

Το σεξ παραμένει ταμπού στην πολιτιστική Ελλάδα του σήμερα;

Πάντα μου φαίνεται παράλογο, πως μπορεί να είναι ταμπού, ένα από τα ελάχιστα πράγματα που κάνουμε- σχεδόν- ανεξαιρέτως, όλοι οι άνθρωποι. Ανεξαρτήτως, συχνότητας. Δηλαδή, το σεξ. Δεν λειτουργώ με κάποια χριστιανική ηθική, οπότε το σεξ δεν είναι ταμπού για μένα, ούτε για τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Αν είναι ταμπού για κάποιους πολιτισμικούς φορείς και οργανισμούς, ειλικρινά χέστηκα.

Τί γουστάρετε πιο πολύ στη Θεσσαλονίκη, τώρα που θα ανεβείτε, και με τί ξενερώνετε φουλ;

Θα περπατήσω πολύ, και θα ξαναπαίξω αυτή την παράσταση που έχω να την κάνω πάνω από ένα μήνα και μου έχει λείψει.

Ξενερώνω,όντως πολύ, με τα ομοφοβικά σχόλια που γράφουν διάφοροι στα social του θεάτρου. Αλλά, «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα».

Οτιδήποτε μπρουτάλ γνωρίσουμε στη ζωή μας, δεν μπορεί να είναι gay friendly;

Η εσωτερικευμένη ομοφοβία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των gay αντρών. Οτιδήποτε καταλαβαίνουμε ως μπρουτάλ, συχνά μας καυλώνει, γιατί μας θυμίζει τον εχθρό, ο οποίος πρέπει να μας τιμωρήσει, επειδή δεν είμαστε «σωστά» αγόρια. Άρα, το “μπρουτάλιτι” ειναι ένα ακομα kink και κάθε kink, θα πρέπει να λογαριάζεται ως gay friendly. Υποθέτω.

Επόμενα ανακοινώσιμα, θεατρικά σχέδια;

Θα κάνω μαζί με τον Μίνωα Θεοχάρη, ένα πολύ αδερφίστικο unplugged live ελληνικής καψούρας, το οποίο θα ανακοινωθεί πολύ σύντομα!

*Ο Βασίλης Βηλαράς παρουσιάζει στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ της Θεσσαλονίκης, την “Εκδίκηση του Φώτη”. Παραστάσεις από 27 έως και 29 Μαρτίου. 

Ο Φώτης είναι ένα παιδί που μεγαλώνει τη δεκαετία του ’90. Από πολύ μικρή ηλικία κλείνεται στο παιδικό του δωμάτιο και δεν βγαίνει ποτέ ξανά. Δεν αντέχει τον κόσμο, είναι πολύ διαφορετικός από εκείνον. Η τηλεόραση γίνεται η μόνη του παρέα. Το παράθυρό του, στον κόσμο. Μεγαλώνει παρακολουθώντας ελληνικές σειρές — κλασικές και σύγχρονες —, μεσημεριανές εκπομπές, ειδήσεις, video clips, μεταγλωτισμένα, τα πρώτα ριάλιτι. Καταπίνει εικόνες, ατάκες και πρότυπα. Μαθαίνει τι είναι “κανονικό”, τι είναι “επιτρεπτό”, τι είναι “σωστό” και κυρίως τι είναι “λάθος”. Μπερδεύεται, εκπαιδεύεται, τραυματίζεται, μαθαίνει να κάνει χιούμορ, να κρίνει, να ελπίζει και μας αφηγείται πως και πόσο η ελληνική τηλεόραση της δεκαετίας του 90 τον έφτιαξε όσο τον κατέστρεψε.
Μετά το «Σε φιλώ, Πέτρος», ο Βασίλης Βηλαράς επιστρέφει με την «Εκδίκηση του Φώτη», μια σόλο παράσταση όπου, με ευαισθησία, ειρωνεία και προσωπικό χιούμορ, αφηγείται την ιστορία ενός παιδιού που έζησε τη ζωή του μέσα από μια οθόνη, ενός εφήβου που διαμορφώθηκε από τον κόσμο της τηλεόρασης. Που αποστήθισε σκηνές, ρεπορτάζ και στιγμές που τον καθόρισαν. Που ένιωσε, σκέφτηκε και αγάπησε μόνο μέσα στα λίγα τετραγωνικά του παιδικού δωματίου του.
Η «Εκδίκηση του Φώτη» δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι μια ευρηματική συναισθηματική αφήγηση μιας ολόκληρης γενιάς και η αναμέτρηση με την ποπ μυθολογία της. Είναι η αποκάλυψη μιας αθέατης πλευράς της καθημερινότητας, η προσέγγιση ενός τραύματος με ευφυΐα και χιούμορ. Πιστός στο ουσιαστικό θέατρο που αγαπά και πρεσβεύει, ο Βασίλης Βηλαράς μας παραδίδει μια χειροποίητη, προσωπική, με ψυχή, παράσταση και μας προσκαλεί να αντικρίσουμε αλήθειες που συχνά παραβλέπονται.

Βιογραφικό Βασίλη Βηλαρά 

Ο Βασίλης Βηλαράς γεννήθηκε στην Αθήνα. Σκηνοθετεί παραστάσεις, σκηνοθετεί ταινίες, παίζει σε παραστάσεις, παίζει σε ταινίες και ασχολείται με τη φωτογραφία. Έχει συνεργαστεί με τη Στέγη Γραμμάτων και τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, το Εθνικό Θέατρο, την Εθνική Λυρική σκηνή, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Από Μηχανής θέατρο, το Θέατρο 104, το Ρομάντσο, το Bios και το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων. Έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. Στην Ελλάδα έχουν παρουσιαστεί στη Στέγη Γραμμάτων και τεχνών και στο Athens Porn Film Festival, ενώ επίσης έχουν προβληθεί και διαγωνιστεί σε φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο, Βερολίνου, Βαρσοβίας, Άμστερνταμ, Βρυξξελών, Βιέννης, Πάντοβας και Βαρκελώνης. Έχει συνεργαστεί επί σειρά ετών με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος στο οποίο σκηνοθέτησε έξιπαραστάσεις, κάνοντας μια ερευνητική προσέγγιση στην έννοια της απεύθυνσης επί σκηνής, δουλεύοντας ταυτόχρονα με κωφούς και ακούοντες ηθοποιούς.

Η εργαλειοθήκη δεν κρύβεται. Ανοίγουν φάκελοι, εμφανίζονται αρχεία, εικόνες μπαίνουν μέσα στη σκηνή, παρεμβαίνουν, αλλοιώνουν. Βλέπεις τη διαδικασία. Και κάπως εκεί, συνειδητοποιώ, ότι μοιάζει πολύ με το πώς λειτουργεί το μυαλό μας. Με τα “αρχεία” που κουβαλάμε. Με το πώς φτιάχνουμε τους άλλους μέσα μας, για να μπορέσουμε να υπάρξουμε κι εμείς.

Γιατί, η φαντασίωση δεν έρχεται από το πουθενά. Φτιάχνεται. Από παιδικά βιώματα, από μνήμες, από επιθυμίες, από παρορμήσεις. Όλα μπλέκονται και προβάλλονται. Και τελικά, δεν βλέπουμε ποτέ τον άλλον όπως είναι. Βλέπουμε αυτό που αντέχουμε. Αυτό που έχουμε ανάγκη. Αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας.

Αυτό με πάει πίσω. Πριν καν, γεννηθώ. Σε ένα γαλάζιο δωμάτιο που είχε ήδη ετοιμαστεί για μένα. Γαλάζια σεντόνια, γαλάζιες μαξιλαροθήκες. Και ένα όνομα, του παππού μου, που μου είχε ήδη φορτωθεί. Αυτό ήταν το περίγραμμά μου, σε αποχρώσεις baby blue, και έμενε ένα σωματάκι -τόσο δα- για να χωρέσει μέσα του.

Νιώθω, ότι κάπως αυτό το γαλάζιο έμεινε στο σώμα μου. Στους ώμους μου που γέρνουν λίγο μπροστά. Σαν να προστατεύουν έναν θυμό. Έναν θυμό, για το ότι καλούμαι να κινηθώ μέσα σε ένα πλαίσιο που είναι ήδη στημένο, με κανόνες και οδηγίες που προϋπάρχουν.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι ναι, το σώμα μου λέει την ιστορία μου. Όχι, καθαρά. Αλλά, μέσα από μικρές εντάσεις, μικρές μετατοπίσεις. Από πράγματα, που δεν φαίνονται αμέσως.

Τί μου δημιουργεί “πεταλούδες στο στομάχι”;

Η μουσική. Οι παιδικές ζωγραφιές. Τα βουνά. Το να χάνομαι στην πόλη το βράδυ. Το να χορεύω. Οι δυνατές μουσικές. Οι τυχαίες συναντήσεις. Το να πίνω με τις φίλες μου. Οι άνθρωποί μου. Το να διαβάζω παρέα με τη συγκάτοικό μου, το να ζωγραφίζω, η δουλειά μου. Το να είμαι δάσκαλος. Υπάρχει και μια σκέψη που επιστρέφει: ότι κάτι αλλάζει. Ότι, κάτι μετακινείται. Έστω και λίγο. Ότι, ο κόσμος δεν είναι σταθερός. Και ότι, κάπως, συμμετέχω κι εγώ σε αυτή τη μετακίνηση. Αυτά μου φέρνουν πεταλούδες.

Αυτό που με ενδιαφέρει τελικά δεν είναι να καταλάβει κάποιος/α την παράσταση. Είναι να έρθει ανοιχτός. Να αφήσει κάτι να συμβεί. Να κάνει τις δικές του συνδέσεις, να δει μέσα από αυτό που ήδη κουβαλά, να προβάλει χωρίς να το συνειδητοποιεί απαραίτητα εκείνη τη στιγμή.

Και να φύγει με κάτι δικό του. Όχι με κάτι κοινό.

Γιατί η αλήθεια, κάπως, δεν δίνεται. Φτιάχνεται εκείνη τη στιγμή.

Και αυτό που βλέπω — και από τους πρώτους ανθρώπους που την είδαν — είναι ότι κάτι μένει. Στο σώμα. Ένα σφίξιμο. Μια μικρή αμηχανία. Κάτι που δεν λέγεται εύκολα. Και πολύ συχνά συνδέεται με προσωπικά βιώματα. Με τον έρωτα. Με ό,τι έχει αφήσει ίχνος.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι “άλλη γλώσσα”. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει άλλη γλώσσα. Ίσως απλώς αλλάζει η οπτική.

Αυτό που κάναμε δεν ξεκίνησε σαν κάτι πειραματικό. Είναι περισσότερο μια πρόσκληση. Να μπει κανείς στο σύμπαν το δικό μου και της Δήμητρας. Να μείνει για λίγο εκεί. Και να πάρει ό,τι θέλει. Ή και τίποτα.

Και ίσως αυτό αρκεί.

Και σε σχέση με τον έρωτα… δεν ξέρω αν τον έχω ζήσει ως κάτι τόσο ακραίο. Αλλά ξέρω ότι η “εμπόλεμη ζώνη” υπάρχει. Υπάρχει στο να είμαι ένα κουήρ άτομο μέσα σε μια ετεροκανονική πραγματικότητα. Στο να προσπαθώ να υπάρξω με τους δικούς μου όρους, χωρίς να τους μαλακώνω για να χωρέσω. Εκεί υπάρχει ένταση. Μια διαρκής διαπραγμάτευση. Και ναι, κάποιες φορές αυτό μοιάζει με εμπόλεμη κατάσταση. Με την ανάγκη να προστατεύσω κάτι πολύ βασικό για να συνεχίσω να υπάρχω.

Και κάπως όλα αυτά συμβαίνουν εδώ.

Στη Θεσσαλονίκη.

Ήρθα πριν από 13 χρόνια για να σπουδάσω και κάθε χρόνο σκέφτομαι ότι θέλω να φύγω. Και κάθε φορά μένω. Γιατί τελικά η πόλη είναι οι άνθρωποί μου. Και εδώ υπάρχουν άνθρωποι που με αγαπούν και τους αγαπώ.

Και τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ ότι αυτή η πόλη έχει ακόμα απόθεμα για μένα. Πολύ. Είναι ο τόπος της ενηλικίωσής μου. Και αυτό έχει κάτι το ιερό.

Με έναν περίεργο τρόπο, με κρατά.
Με κινεί.
Με κάνει να δημιουργώ.

Και τελικά, να μένω.

Ο Κωνσταντίνος Γοργολίτσας σκηνοθετεί με την Δήμητρα Στεργίου, τη θεατρική παράσταση “Πεταλούδες στο στομάχι” της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, που παρουσιάζεται στο θέατρο Τ, της Θεσσαλονίκης. Παραστάσεις έως και 29 Μαρτίου. 

Ιδιωτικό θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Ακριβό σπορ για βιοπορισμό. Οι Θεσσαλονικείς είναι “ανοιχτοί” στον πολιτισμό ή μένουν στα λόγια και μόνο;

Η πραγματικότητα είναι, ότι το ιδιωτικό θέατρο στη Θεσσαλονίκη είναι μια αρκετά δύσκολη υπόθεση. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ως προς τη σχέση του με το κοινό της πόλης. Η δυσκολία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, όταν επιλέγεις συνειδητά να δώσεις χώρο και βήμα στους επαγγελματίες καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης και όχι να στηριχθείς αποκλειστικά σε μεγάλα και ήδη γνωστά ονόματα που έρχονται από την Αθήνα. Εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη αγωνία: πώς θα καταφέρεις να πείσεις τον κόσμο της πόλης να εμπιστευτεί και να στηρίξει το θέατρο που παράγεται μέσα στην ίδια του την κοινότητα.

Πιστεύω ότι οι Θεσσαλονικείς έχουν πραγματικό ενδιαφέρον για τον πολιτισμό και υπάρχει μια βαθιά σχέση της πόλης με την τέχνη. Ωστόσο, πολλές φορές, αυτό μένει περισσότερο σε επίπεδο διάθεσης ή συζήτησης και λιγότερο σε επίπεδο καθημερινής στήριξης. Το μεγάλο στοίχημα είναι να δημιουργηθεί μια σταθερή σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κοινό και στο θέατρο της πόλης. Να αισθανθεί ο θεατής ότι αυτό που βλέπει τον αφορά, ότι είναι κομμάτι της δικής του πραγματικότητας και όχι κάτι μακρινό.

Αν καταφέρουμε να χτίσουμε αυτή τη σχέση, τότε το θέατρο της Θεσσαλονίκης μπορεί πραγματικά να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη και ταυτότητα. Γιατί η πόλη έχει ανθρώπους, έχει καλλιτέχνες και παράδοση. Αυτό που χρειάζεται είναι να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό της.

Γιατί οι ενήλικες δεν πάνε τόσο συχνά σε βραδινές παραστάσεις, αλλά επιλέγουν οπωσδήποτε ως γονείς με τα παιδιά τους, να δουν παιδικό θέατρο;

Νομίζω, ότι πολλοί γονείς θεωρούν υποχρέωσή τους να πάνε τα παιδιά τους στο θέατρο, ως μια σημαντική οικογενειακή έξοδο και αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο και θετικό. Δείχνει ότι υπάρχει ακόμη η ανάγκη να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό από μικρή ηλικία. Από την άλλη όμως, ειδικά η δική μου γενιά ζει μέσα σε μια καθημερινότητα με μεγάλη πίεση, οικονομική και ψυχολογική, και συχνά επιλέγει να στερηθεί πράγματα για τον εαυτό της. Κάποιες φορές υπάρχει και η αίσθηση ότι το θέατρο δεν τους αφορά άμεσα ή ότι είναι μια τέχνη που ανήκει περισσότερο στο παρελθόν.

Εκεί βρίσκεται και η ευθύνη όλων μας, ιδιαίτερα εδώ στη Θεσσαλονίκη: να φέρουμε ξανά τους ενήλικες πιο κοντά σε μια σύγχρονη θεατρική εμπειρία. Να δείξουμε ότι το θέατρο δεν είναι κάτι μακρινό ή ξεπερασμένο, αλλά μια ζωντανή διαδικασία που μιλά για τη ζωή μας σήμερα. Το μεγάλο στοίχημα είναι να χτίσουμε εμπιστοσύνη με το κοινό, ώστε η θεατρική έξοδος να γίνει ξανά μια φυσική επιλογή μέσα στον μηνιαίο προγραμματισμό των ανθρώπων της πόλης.

Πώς ορίζεται μέσα σου, μια καλή θεατρική παράσταση, ως θεατής;

Για μένα μια καλή θεατρική παράσταση δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Είναι η ενέργεια που δημιουργείται από όλους τους ανθρώπους που τη φτιάχνουν. Από τους ηθοποιούς, τη σκηνοθεσία, τους καλλιτεχνικούς συνεργάτες, τον σκηνικό χώρο, τα ηχοτοπία,την μουσική τους φωτισμούς. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια ζωντανή δραματουργία πάνω στη σκηνή. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο ως θεατή είναι να βλέπω την ορμή και την ανάγκη των ανθρώπων που την έχουν δημιουργήσει.

Όταν αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι της παράστασης έχουν πραγματικά επενδύσει την ψυχή τους σε αυτό που κάνουν, τότε κάτι μεταφέρεται και σε μένα. Μπορεί να είναι ενθουσιασμός, μπορεί να είναι ερωτήματα, μπορεί να είναι συγκίνηση και άλλα τόσα που δεν μπορείς να τα σκεφτείς γιατί η θεατρική διαδικασίας είναι ζωντανός οργανισμός οπότε δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει. Όταν συμβαίνει αυτό, φεύγω από το θέατρο γεμάτος. Με περισσότερη πίστη, περισσότερη σκέψη και με μια αισιοδοξία για την επόμενη μέρα.

Και αυτό μου έχει συμβεί, αρκετές φορές, βλέποντας δουλειές επαγγελματικών ομάδων της Θεσσαλονίκης. Είναι κάτι πολύ αισιόδοξο, γιατί παρόλο που συχνά δουλεύουν με περιορισμένα μέσα, η αυθεντικότητα και η ανάγκη τους να δημιουργήσουν είναι τόσο δυνατή, που καταφέρνουν να χτίσουν ολόκληρους κόσμους πάνω στη σκηνή. Μέσα από μια βαθιά χειροποίητη διαδικασία, που πολλές φορές είναι και η μεγαλύτερη δύναμη του θεάτρου.

Επόμενα ανακοινώσιμα θεατρικά σχέδια;

Ακόμη, δεν έχουμε ολοκληρώσει πλήρως το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της επόμενης περιόδου, αλλά αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μια πολύ δημιουργική φάση προετοιμασίας. Θέλουμε το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης να λειτουργήσει ως ένας ανοιχτός χώρος συνάντησης καλλιτεχνών και ιδεών. Στόχος μας είναι να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα που θα συνδυάζει επαγγελματικές ομάδες της Θεσσαλονίκης, ανεξάρτητες ομάδες που δουλεύουν με φρέσκες προσεγγίσεις, αλλά και κάποιες επιλεγμένες φιλοξενίες από την Αθήνα. Μας ενδιαφέρει πολύ αυτή η συνάντηση διαφορετικών καλλιτεχνικών φωνών.

Αυτή την περίοδο, μάλιστα, ετοιμαζόμαστε να φιλοξενήσουμε στο θέατρο, το “Φεστιβάλ της Ανοιχτής Σκηνής” του Δήμου Θεσσαλονίκης, κάτι που μας ενθουσιάζει ιδιαίτερα, γιατί ανοίγει τον χώρο σε ακόμη περισσότερους δημιουργούς της πόλης. Παράλληλα, έχουμε ήδη προχωρήσει σε ένα open call για καλλιτέχνες και ομάδες που θέλουν να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους για την επόμενη θεατρική περίοδο.

Από αυτά που ήδη βλέπουμε να διαμορφώνονται, πιστεύω ότι το επόμενο πρόγραμμα θα συμβάλει ουσιαστικά στο να αποκτήσει το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, μια πιο ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα. Μας ενδιαφέρει να δημιουργηθεί ένας χώρος που δεν θα φιλοξενεί απλώς παραστάσεις, αλλά θα χτίζει μια ζωντανή σχέση με τους καλλιτέχνες της πόλης και με το κοινό της.

Τί ονειρεύεσαι για το θέατρο Τεχνών, τα επόμενα χρόνια;

Αυτό που ονειρεύομαι για το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης, τα επόμενα χρόνια είναι να καταφέρει να γίνει ένας πραγματικά ουσιαστικός χώρος συνάντησης. Μια πλατφόρμα όπου οι καλλιτέχνες της πόλης αλλά και άνθρωποι από άλλες πόλεις θα μπορούν να συναντιούνται, να ανταλλάσσουν ιδέες, να δοκιμάζουν πράγματα και να εκφράζονται με ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια. Για μένα, το θέατρο δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου παρουσιάζονται παραστάσεις. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένας τόπος δημιουργίας και διαλόγου.

Ταυτόχρονα είναι πολύ σημαντικό να μην επιτρέψουμε σε έναν τέτοιο χώρο να μετατραπεί σε ένα «σούπερ μάρκετ» παραστάσεων, όπου το μόνο που μετράει είναι η ποσότητα. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να χτιστεί σταδιακά μια καλλιτεχνική ταυτότητα. Να μπορεί κάποιος να μπαίνει στο Θέατρο Τεχνών και να ξέρει ότι εκεί θα συναντήσει δουλειές που έχουν λόγο ύπαρξης, που έχουν ανάγκη να ειπωθούν και που δημιουργούνται με ειλικρίνεια.

Ξέρω ότι αυτό απαιτεί πολλή προσπάθεια, χρόνο και πίστη. Αλλά, πιστεύω βαθιά ότι η Θεσσαλονίκη έχει ανθρώπους με ταλέντο, φαντασία και ανάγκη για δημιουργία. Αν καταφέρουμε να στηρίξουμε αυτή τη δυναμική και να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό της πόλης, τότε το Θέατρο Τεχνών μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί σε έναν χώρο που θα γεννά ιδέες, θα φιλοξενεί διαφορετικές φωνές και θα συμμετέχει ενεργά στη πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης.

Και αυτό, για μένα, είναι το μεγαλύτερο όνειρο: ένα θέατρο ζωντανό, ανοιχτό και ειλικρινές απέναντι στους ανθρώπους που το δημιουργούν και σε εκείνους που το παρακολουθούν.

Κι ύστερα, η δική σου καθημερινότητα….

Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό η καθημερινότητά μου είναι- σχεδόν- ολοκληρωτικά αφιερωμένη στο θέατρο και στη δουλειά στην πόλη. Οι μέρες περνούν μέσα σε πρόβες, συζητήσεις, ιδέες, προβλήματα που πρέπει να λυθούν και όνειρα που προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να βρίσκω μικρές στιγμές ισορροπίας. Ένα από τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο είναι να βγαίνω βόλτα με τα δύο σκυλιά μου, τον Άτλα και την Αύρα. Αυτές οι βόλτες έχουν κάτι πολύ γειωμένο, σε επαναφέρουν σε έναν πιο απλό ρυθμό.

Δεν θα έλεγα ότι είμαι ο άνθρωπος της κουζίνας για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να μαγειρέψω ούτε ένα αυγό. Από την άλλη, όμως, λατρεύω τα ταξίδια και κυρίως τα road trips. Μου αρέσει να παίρνω το αυτοκίνητο και να διασχίζω μεγάλες αποστάσεις χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα. Έχω κάνει αρκετά τέτοια ταξίδια στην Ευρώπη και σύντομα ετοιμάζομαι για ένα που το ονειρευόμουν καιρό ένα μεγάλο ταξίδι στην Ιαπωνία, που σκοπεύουμε να τη γυρίσουμε με αυτοκίνητο και να μείνουμε σε σκηνές. Η επαφή με τη φύση είναι κάτι που πάντα με γεμίζει και μου θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να βγαίνεις από τον ρυθμό της πόλης.

Στη ζωή μου, οι φίλοι παίζουν τεράστιο ρόλο. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που μπορεί να μη μιλάς μαζί τους κάθε μέρα, αλλά ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι είναι πάντα εκεί. Αυτή η σιωπηλή σταθερότητα είναι ανεκτίμητη.

Και φυσικά, υπάρχει και ο έρωτας. Για μένα, ο έρωτας είναι μια από τις μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις της ζωής. Είναι εκείνη η φλόγα που σου δίνει ενθουσιασμό, πάθος και την αίσθηση ότι όλα είναι πιθανά. Αυτή η ενέργεια, είτε αφορά έναν άνθρωπο είτε μια ιδέα είτε την ίδια τη δημιουργία, είναι κάτι αναντικατάστατο. Νομίζω ότι χωρίς αυτή τη φλόγα δύσκολα μπορείς να κάνεις θέατρο, αλλά και δύσκολα μπορείς να ζήσεις πραγματικά.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα η Θεσσαλονίκη. Η πόλη στην οποία επιστρέφω κάθε μέρα, με τα στέκια της, τις βόλτες της, τις συζητήσεις της και τους ανθρώπους της. Μια πόλη που σε κρατά, ακόμη κι όταν νιώθεις ότι θέλεις να φύγεις για λίγο μακριά.

Ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης είναι ιδιοκτήτης, μαζί με τον Βασίλη Αραμπατζή, του θεάτρου Τεχνών Θεσσαλονίκης, που ιδρύθηκε τη φετινή θεατρική σεζόν, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 75. Ο Χριστόφορος σκηνοθετεί την βραδινή παράσταση “Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0”, που παρουσιάζεται από 27 Μαρτίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ταυτόχρονα, ο Χριστόφορος σκηνοθετεί, και διασκεύασε μαζί με τον Βασίλη Αραμπατζή, την παράσταση για μικρά και μεγάλα παιδιά, “Το ξενοδοχείο των συναισθημάτων”, βιβλίο που μετέφεραν για το θεατρικό σανίδι, στον καινούργιο θεατρικό τους χώρο. Παραστάσεις έως και 10 Μάη. 

* η Δήμητρα Στεργίου σκηνοθετεί μαζί με τον Κωνσταντίνο Γοργολίτσα, τις “Πεταλούδες στο στομάχι” της Αλεξάνδρας Καλτσογιάννη, στο θέατρο Τ της Θεσσαλονίκης, έως και 29 Μαρτίου.