Θέατρο Γης Θεσσαλονίκης,

“Βάκχες” του Javor Gardev

Με την ειδική συμμετοχή των The Tiger Lillies

Μετάφραση στα Αγγλικά: Robin Robertson
Μετάφραση  στα Νέα Ελληνικά (Υπέρτιτλοι):  Θεόδωρος Στεφανόπουλος
Μετάφραση στα Βουλγαρικά (Υπέρτιτλοι): Doroteya Tabakova
Θεατρική διασκευή: Ιωάννα Ρεμεδιάκη  και Javor Gardev
Ιδέα και σκηνοθεσία: Javor Gardev
Μουσική και στίχοι Ραψωδιών: Martyn Jacques (Copyright and publishing
Misery Guts Music Ltd., 2026)
Σκηνικά: Nikola Toromanov
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Χορογραφία: Uršula Teržan
Φωνητική διδασκαλία Χορού: Kalin Nikolov
Σχεδιασμός φωτισμών:Στέλλα Κάλτσου
Δραματουργία:  Ιωάννα Ρεμεδιάκη και Pavlina Doublekova
Διδασκαλία αγγλικού λόγου: Nathan Cooper και Mark Modzelewski
Βοηθός σκηνοθέτη και χειρισμός υπερτίτλων: Lyuba Todorova
Σύμβουλος σκηνοθέτη: Valleri Robinson
Stage Manager: Bogdan Dimitrov
Δεύτερη βοηθός σκηνοθέτη: Elena Kostova
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Διαφήμιση: Renegade Media
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Μαύρα Γίδια – Τeodora Simova
Make up: Όλγα Φαλέι
Κομμώσεις: Θωμάς Γαλαζούλας
Επικοινωνία – Δημόσιες σχέσεις : ART WAYS Δήμητρα Παπαδοπούλου
Οργάνωση – εκτέλεση περιοδείας : ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΡΓΑ

Ραψωδοί (The Tiger Lillies)
Μεσαίος — Martyn Jacques
Aιθέριος — Adrian Stout
Χθόνιος — Budi Butenop

Διανομή
Διόνυσος — Leonid Yovchev
Κάδμος — Αλέξανδρος Μυλωνάς
Τειρεσίας — Samuel Finzi
Αγαύη — Λουκία Μιχαλοπούλου
Πενθέας — Mιχαήλ Ταμπακάκης
Υπηρέτης — Ivan Nikolov
Πρώτος Αγγελιαφόρος — Ivan Yurukov
Δεύτερος Αγγελιαφόρος — Martin Dimitrov

Χορός των Βακχών —Νεφέλη Ανθοπούλου, Aλεξάνδα Γαϊδατζή, Ξένια
Γραμματικού, Ευθυμία Δανιηλίδου, Ζωή Ευθυμίου, Ελένη Θυμιοπούλου,
Αγγελική Κιντώνη, Πολυξένη Σπυροπούλου, Δανάη Σταματοπούλου, Nadya
Keranova, Kremena Slavcheva, Alexandra Svilenova

• Συμπαραγωγή Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας «Ιβάν Βάζοφ» – Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου – Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Οι παραστάσεις του σχήματος  Rest In Beat είναι σαν να γινόμαστε μάρτυρες μιας τελετουργίας. Μιας τελετουργίας με πάθος, ρυθμό, φώτα, μουσική, χορό και παρουσία. Μετά την τελετή γέννησης και δημιουργίας του, την παράσταση The Space Is Us, και μια υπέροχη πορεία συνεργασιών και project που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, μας προσκαλεί τώρα σε μια τελετή ενηλικίωσης και μεταμόρφωσης, που ονομάζεται FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία της Αναστασίας Τέη .

Μπαίνοντας στην αίθουσα ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύνολο από παράξενα πλάσματα, που ακροβατούν ανάμεσα στο ανθρώπινο και το απόκοσμο. Επτά άγρια θηρία. Φτερά, καμπούρες, καρούμπαλα, μυτερά εξογκώματα, μακριά τριχώματα και άναρθρες κραυγές που βγαίνουν από τα στόματά τους με τις μπλε γλώσσες.

Με το λευκό χρώμα ως βάση και με τη χρήση απλών υλικών, τα κοστούμια, τα οποία επιμελήθηκαν τα μέλη της ομάδας Διώνη Καλαρέτου και Μαρία Μανωλούδη, γίνονται ένα με τα σώματα και τις ταυτότητες των περφόρμερ, απελευθερώνουν και ταυτόχρονα περιορίζουν, αναδεικνύουν τα δυνατά και αδύνατα σημεία της κάθε οντότητας στο φουτουριστικό μέλλον που μας ταξιδεύει η παράσταση.

Το σχήμα του κύκλου είναι αυτό που κυριαρχεί και επαναλαμβάνεται πάνω στην σκηνή. Ένας κύκλος που ενώνει και χωρίζει, που σφίγγει και χαλαρώνει, που σπάει και αναδημιουργείται συνεχώς. Παρόλο που, κυρίως κινούνται ως σύνολο, δίνεται επίσης χώρος και χρόνος στο κάθε «θηρίο» ξεχωριστά να εξερευνήσει το νέο του σώμα και τις δυνατότητες του, επηρεάζοντας το περιβάλλον και παρασέρνοντας και τα υπόλοιπα στην προσωπική του δίνη, μάχη ή γιορτή. Μια κίνηση από το ατομικό στο συλλογικό.

Φυσικά, όλα αυτά δε θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς το beat, χωρίς τον ρυθμό. Ο Πανάγος Κιουρκτσής, όχι μόνο συνέθεσε την πιο ξεσηκωτική, εθιστική μουσική για την παράσταση, αλλά ήταν παρών πάνω στη σκηνή, αλλάζοντας το beat σε άμεση επαφή με τα γινόμενα και παράγοντας επιπρόσθετους ήχους ζωντανά. Έτσι, υπήρχε μια ακόμη σχέση που άξιζε να παρατηρεί το κοινό, η σύνδεση των θηρίων με τον μουσικό τους, ο οποίος αποδείχτηκε αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης.

Τί ολοκληρώνει μια εξαιρετική παράσταση χορού; Οι φωτισμοί. Παίζοντας με το κόκκινο και το μπλε πάνω στα λευκά κοστούμια, εναλλάσσοντας το θερμό με το ψυχρό, τη φωτιά με τον ωκεανό, η Ειρήνη Λαμπρίδου δημιούργησε μια απρόσμενα έντονη και δυναμική ατμόσφαιρα, συμπληρώνοντας τη μουσική και αναδεικνύοντας κάθε στιγμή της παράστασης.

Πόσο σημαντική είναι για την πόλη μας η ύπαρξη ενός σχήματος που δεν εστιάζει στον χορό ως τεχνική αλλά ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων, ανησυχιών, πολιτικών. Μη χάσετε την ευκαιρία να δείτε το Rest In Beat, δηλαδή Ραφαέλλα Ανδρεάδου, Διώνη Καλαρέτου, Μαρία Μανωλούδη, Μυρτώ Μητσοπούλου, Θανάση Τζιντζιό, Δημήτρη Φεσσά και Γιώργο Ψωνόπουλο, στις δύο τελευταίες παραστάσεις FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ, στις 27 και 28 Μαϊου, στο θέατρο Artbox Fargani. Μέχρι την επόμενη τελετή…

Ταυτότητα παράστασης:

Σκηνοθεσία / Διασκευή κειμένου: Εύη Σαρμή
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση – Τραγούδι: Έλσα Μουρατίδου
Σχεδιασμός φωτισμών: Αθηνά Μπανάβα
Διδασκαλία κίνησης: Δέσποινα Καπουλίτσα
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Μαρία Πατσιά
Κοστούμια: Έλλη Ναλμπάντη
Creative / Art / Φωτογραφίες / Σχεδιασμός αφίσας: Τάσος Θώμογλου
Σκηνοθεσία trailer: Τάσος Θώμογλου
Μοντάζ trailer: Αντιγόνη Ζούρκου
Στίχοι τραγουδιών: Χριστίνα Κωστάκη
Ερμηνεύει «Το τραγούδι του επιστήμονα»: Γιώργος Μάρκος
Συνεργάτης σκηνογράφος – Ειδικές κατασκευές: Θάνος Καρώνης
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκη Ζερβού
Οργάνωση παραγωγής – Επικοινωνία: Απόστολος Λιάπης
Παραγωγή: Art Loop
Επί σκηνής: Έλενα Δαμίγου, Κορνηλία Προκοπίου
Ιδιαίτερες ευχαριστίες: Στην Μελίνα Αλεξίου και στο Αλέκο Χαλκίδη για την
ουσιαστική και πολύτιμη υποστήριξή τους.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 19:15

για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Θεσσαλονίκη,

Θέατρο Τεχνών στην Κωνσταντινουπόλεως,

“Football: το παιχνίδι της ανθρωπότητας” του Θανάση Τριαρίδη,

σε σκηνοθεσία Τριαντάφυλλου Δελή,

με τον Σήφη Πολυζωίδη,

36 στιγμές….

“Να σας πω ένα μυστικό; Κι εγώ πονάω… Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία – ξεκοιλιάσματα και κόντρα ξεκοιλιάσματα και κουταλάκια και δισεκατομμύρια νεκροί… Ε δεν γίνεται να μην πονάς… Όλοι πονάμε εδώ μέσα… Θεέ μου, τι κτηνωδίες έχουν φωλιάσει μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία!…
Αλλά πρέπει να το παλέψουμε μέσα μας… Ναι μεν πονάμε, αλλά το λέει και το τραγούδι: «No time for losers…» Αυτή η κουβέντα είναι όλα τα λεφτά… Τι σκατά ανθρωπότητα είμαστε αν δεν το καταλαβαίνουμε;
Δεν σας κρύβω πως πήγα σε ειδικό ψυχολόγο και ρώτησα… Ρώτησα για εκείνο το έμβρυο που το κάνανε μπάλα… Όπως καταλάβατε, η μπάλα που βουτάω στην λάσπη συμβολίζει το ξεκοιλιασμένο έμβρυο… Βούτα-ξεβούτα κάθε βράδυ, πειράχτηκα, άρχισα να βλέπω άσχημα όνειρα… Οπότε, η παραγωγή συμφώνησε και πήγα στον ειδικό και ρώτησα… Τι πρέπει να κάνω με αυτόν τον ψυχικό πόνο, πώς να τον διαχειριστώ… Και ο ειδικός μου είπε τι πρέπει να κάνω… Πρέπει να προσωποποιήσω το έμβρυο εκείνο, να τους δώσω χαρακτήρα και συναισθήματα, να επινοήσω την ιστορία του και να αισθανθώ συναισθήματα για αυτό: αγάπη, μίσος,συμπάθεια, φόβο – τέτοια πράγματα… Κι έπειτα να το αφήσω να περάσει από πάνω μου – όπως τόσες και τόσες ιστορίες… Είναι η μέθοδός μας για να μην πονάμε…
Κάνουμε την πληγή μας, μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, την αφηγούμαστε, την αφήνουμε πίσω μας… Μεγάλο πράγμα η ψυχολογία… Δίνει λύσεις”…

Ο ανθρώπινος πληθυσμός διανύει μια περίοδο που η τεχνολογική επανάσταση του μετατρέπεται σταδιακά σε τεχνολογική κρίση. Μοναξιά, μειωμένο εύρος προσοχής, συνεχής σύγκριση με influencers στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και, τώρα, η Τεχνητή Νοημοσύνη, το γνωστό σε όλους μας ΑΙ. Δε χρειάζεται πια να σκεφτόμαστε ούτε καν πόσο κάνει 1+1. Μπορούμε να το ρωτήσουμε για τα πάντα και να μας δώσει τις απαντήσεις που θέλουμε να ακούσουμε, μας «νοιάζεται» πιο πολύ και από τους δικούς μας ανθρώπους. Όλα γίνονται διαδικτυακά, πλέον. Οι δουλειές μας, οι ερωτικές γνωριμίες μας, η επίλυση των προβλημάτων μας. Τί συμβαίνει, όμως, όταν το ψηφιακό μας αποτύπωμα γίνεται δυσβάστακτο; Όταν δεν αντέχουμε άλλο το γεγονός, ότι οι ηλεκτρονικές μας συσκευές ξέρουν τα πάντα για εμάς; Με αυτά τα ερωτήματα αναμετριέται στο Θέατρο Αυλαία «Η Πλατφόρμα» το πρωτότυπο έργο του Νίκου Νικήτογλου, σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Νικόλα Μαραγκόπουλου.

Εξαιτίας του εθισμού του με το κινητό του τηλέφωνο, ένας νεαρός άντρας, ο Μαξ,  ακολουθεί την προτροπή της μητέρας του και βρίσκεται σε ένα μέρος που ονομάζεται «Η Πλατφόρμα». Εκεί, μια τεχνητή νοημοσύνη, η Σύλβια, την οποία την κρασάρει η ανθρώπινη επαφή, του εξηγεί ότι θα τον βοηθήσουν να σβήσει όλες του τις αναμνήσεις εκτός από το όνομά του, για να μη νοιάζεται για κανέναν άνθρωπο, να μη θυμάται αρνητικές εμπειρίες κι έτσι να μην πονάει.

Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, ο Μαξ περνάει ένα ένα τα στάδια της διαδικασίας με σχετική επιτυχία, πάντα υπό την επίβλεψη της επιστημόνισσας που δημιούργησε το σύστημα. Η πρόοδος όμως καταρρέει όταν εμφανίζεται ένα πρόσωπο που δε θα έπρεπε να είναι εκεί. Ένας «πελάτης» της Πλατφόρμας, στον οποίο η διαδικασία απέτυχε, κάνοντας τον να νιώθει χειρότερα από πριν. Οι ταραχές που ακολουθούν οδηγούν τη Σύλβια να αισθανθεί για πρώτη φορά κάτι, να αισθανθεί θυμό, βγάζοντας την από τη ψύχραιμη και ψυχρή απάθειά της. Τελικά, τι θα συμβεί με τις αναμνήσεις του Μαξ;

Οι ερμηνείες των Βασίλη Βασιλείου και Στέλλα Νικολαΐδου ήταν αξιόλογες, με τον τόνο της φωνής τους να «προδίδει» τα συναισθήματά τους σε κάθε σκηνή. Ο Χρήστος Τζιώτας ως Λάρρυ ξεχώρισε σε αυτόν τον ρόλο σύγχρονου γελωτοποιού που αποκαλύπτει πολλά και ξέρει ακόμα περισσότερα ,ενώ ο Μιχάλης Στεφανίδης στον ρόλο της Σύλβια ήταν η καλύτερη ερμηνεία που έχω δει από την αρχή του 2026, πραγματικά απολαυστικός σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η κινησιολογία και των τεσσάρων χαρακτήρων ήταν ιδιαίτερα δουλεμένη και προσεγμένη στη λεπτομέρεια από τον Αλέξη Τσιάμογλου, στοιχείο που ανεβάζει πολύ το οπτικό αποτέλεσμα.  Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Νίκης Αγγελίδου ήταν, όπως πάντα, καλόγουστα και προσέδιδαν χαρακτήρα στα πρόσωπα του έργου. Οι φωτισμοί του Σωτήρη Ρουμελιώτη ήταν άψογοι, αναδεικνύοντας την κάθε σκηνή με ξεχωριστό τρόπο. Τέλος, το ίδιο το έργο, οι λέξεις ενός Έλληνα θεατρικού συγγραφέα, του Νίκου Νικήτογλου, είχε ροή, δεν έκανε καμία κοιλιά και τα 75 λεπτά έμοιαζαν με μόλις 5.

Τέσσερις ηθοποιοί, δύο ζευγάρια, μία σκηνή. Τέσσερα άτομα που βρίσκονται σε ένα μέρος για τον ίδιο λόγο. Για την κλινική δοκιμή ενός νέου αντικαταθλιπτικού φαρμάκου. Ένα μεγάλο δίλλημα. Και μυστικά που αποκαλύπτονται.  Το θεατρικό έργο της Lucy Prebble, “The Effect”, σε μετάφραση του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, μας φέρνει αντιμέτωπους με τον προβληματισμό γύρω από τα όρια της επιστήμης και την αρχή της ηθικής. Όλα αυτά, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Παράσχου.

Για πρώτη φορά σε κλινική δοκιμή, παίρνει μέρος μια γυναίκα, η Κόνι. Ο άντρας που αγαπάει είναι μακριά και θέλει κάπως να περάσει τον χρόνο της. Ο Τρίσταν, από την άλλη πλευρά, έχει πάρει πολλές φορές μέρος σε τέτοιες δοκιμές. Όταν συναντιούνται στην κλινική που θα μείνουν κλεισμένοι για έναν μήνα, ο Τρίσταν «δαγκώνει την λαμαρίνα» με την Κόνι. Αυτή πάλι, όχι. Όσο όμως προχωρούν οι μέρες και αυξάνεται η δόση του φαρμάκου, κάτι αλλάζει μέσα της και αρχίζει να τον ερωτεύεται. Γίνονται ζευγάρι και δεν τους ενδιαφέρουν πια οι κανόνες της δοκιμής. Μέχρι που μπαίνει ανάμεσά τους το ερώτημα: είναι στα αλήθεια ερωτευμένοι ή είναι απλώς η αυξημένη ντοπαμίνη από το  φάρμακο;

Η Λόρνα, η ψυχίατρος που παρακολουθεί το πείραμα, ανησυχεί πολύ για αυτούς τους δύο. Πέραν από το γεγονός ότι της χαλάνε το δείγμα, τους συμπονά και νοιάζεται για το αν τα συναισθήματά τους είναι αληθινά ή όχι. Προσπαθεί να βοηθήσει αλλά τα κάνει χειρότερα. Κι έπειτα, μαθαίνει την αλήθεια.

Ο Τόμπι είναι ο δημιουργός του φαρμάκου, αναγνωρισμένος και δημοφιλής επιστήμονας, με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Έχει διαλέξει τη Λόρνα για την επιτήρηση της δοκιμής, παρά το αποτυχημένο ερωτικό παρελθόν των δυο τους. Ή μήπως λόγω αυτού;

Η Άννα-Μαρία Γάτου, στον ρόλο της Λόρνα, μας κάνει να ξεχνάμε ότι υποδύεται ένα ρόλο και δεν είναι πραγματικά μια αυστηρή ψυχίατρος με μεγάλη ευθύνη στα χέρια της. Ο Μίλτος Τσιάντος, στον ρόλο του Τόμπι, φέρνει στιγμές γέλιου, αλλά και θυμό με την αλαζονεία του. Το δίδυμο Ιωάννης Καμπούρης και Δήμητρα Κούρτη, ως Τρίσταν και Κόνι, μας βάζουν να παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα κάθε σκηνή τους, από την πιο ανάλαφρη ως τη πιο βαριά, για να μάθουμε πώς θα εξελιχθεί η σχέση τους.

Το σκηνικό και τα κοστούμια, δια χειρός Μαρίνας Κωνσταντινίδου, παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ατμόσφαιρα της παράστασης. Τετράγωνα, αποστειρωμένα και ελαφρώς φουτουριστικά σχήματα στο νοσοκομειακό λευκό χρώμα.

Μια «ζόρικη» παράσταση που κρατάει τους θεατές στην άκρη των καθισμάτων τους. Επιστήμη και έρωτας μπλέκονται, προσωπικά προβλήματα προβάλλονται πάνω σε ιατρικά διλλήματα. Ποιός θα κυριαρχήσει στο τέλος;

Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου
Φωτισμοί: Σωτήρης Ρουμελιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκη Ζερβού
Οργάνωση παραγωγής: Δόμνα Χουρναζίδου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Αλεξάνδρα Κασιούμη
Επί σκηνής: Βασίλης Βασιλείου, Στέλλα Νικολαΐδου, Μιχάλης Στεφανίδης, Χρήστος Τζιώτας

Κέντρο Θεσσαλονίκης,

Bloom Theater Group,

στο Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης ετοιμάζονται.

Είκοσι σκαλοπάτια πάνω από τα τετριμμένα.

Θες να κάνουμε ένα πείραμα; Αγάπησες, πιο πάνω από όσο αντέχεις; Έλα να τεστάρουμε.

Τέλειωσαν “Οι Μεθυσμένοι”- ότι ήπιαμε, ήπιαμε- και τα απανωτά sold out της παράστασης που τους σύστησαν στο κοινό, ως ομάδα. Ήρθε η ώρα για την επόμενη “δοκιμασία”:

12 Φεβρουαρίου με 12 Μαρτίου, στο θέατρο δίπλα στη Χ.Α.Ν.Θ.. Έλα να δοκιμάσουμε το καινούργιο αντικαταθλιπτικό φάρμακο.

Και αν αυξήσουμε την δοσολογία του, λες να αντέξουμε τον τόσο έρωτα; Μήπως, ζούμε τις παρενέργειες μοναχά;

Κείμενο: Lucy Prebble (*σεναριογράφος του Succession (HBO) που βραβεύθηκε με τρία Emmy Καλύτερης Δραματικής Σειράς)
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Σκηνοθεσία: Ανδρέας Παράσχος
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρίνα Κωνσταντινίδου
Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Χρυσικός
Φωτισμοί: Δήμητρα Αλουτζανίδου
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Κωνσταντίνος Παυλίδης
Projection: Δήμητρα Τζαλαβρέτα
Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσινάρης
Trailer: Ειρήνη Λαμπρίδου
Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου
Παραγωγή: Bloom Theatre Group

Επί Σκηνής: Άννα – Μαρία Γάτου, Ιωάννης Καμπούρης, Δήμητρα Κούρτη, Μίλτος Τσιάντος

Αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό από την εναλλακτική πρόταση θεατρικού πολιτισμού και μικρό απόσπασμα κειμένου:

ΤΡΙΣΤΑΝ:  Όχι, όχι, όχι. Ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο, ας υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποια έλξη ανάμεσά μας – γιατί υπάρχει, μόλις το παραδέχτηκες και δε μπορείς πια να το πάρεις πίσω – ας υποθέσουμε πως υπάρχει κάποια έλξη κι ότι την έχουν προκαλέσει αυτά τα –
ΚΟΝΙ:  Η ντοπαμίνη.
ΤΡΙΣΤΑΝ:  – φάρμακα τελοσπάντων. Και λοιπόν;
ΚΟΝΙ: Τί εννοείς;
ΤΡΙΣΤΑΝ: Τί έγινε; Ποιά η διαφορά;
ΚΟΝΙ: Ε, είν’ ευνόητο πως μια κάποια επιφύλαξη επιβάλλεται.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Είναι αυτό που είναι. Το γιατί δεν έχει σημασία.
ΚΟΝΙ: Έχει τεράστια σήμα – Είν’ το μόνο βασικά που έχει σημασία.

ΤΡΙΣΤΑΝ: Γιατί;

ΚΟΝΙ: Γιατί είναι η αιτία.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Και;
ΚΟΝΙ: Δε μπορώ να καταλάβω, αν εγώ καταλαβαίνω κάτι που εσύ δεν ή αν εσύ καταλαβαίνεις κάτι που εγώ δεν.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Οι άνθρωποι συναντιούνται κι ερωτεύονται με τον ένα ή τον άλλο ή τον παρ’ άλλο τρόπο, ποιος χέστηκε από πού ξεκινά; Σίγουρα, υπάρχουν χημικές αναταραχές όταν συναντιέσαι στις διακοπές ή σ’ ένα λεωφορείο με μια βόμβα κολλημένη από κάτω, δε σημαίνει ότι ο Κιάνου Ριβς κι η Σάντρα Μπούλοκ δεν είν’ στ’ αλήθεια ερωτευμένοι.
ΚΟΝΙ: Παρακαλώ; «Speed»; Αυτό είν’ το επιχείρημά σου; Το «Speed»;
ΤΡΙΣΤΑΝ: Δε μπορούσα να σκεφτώ πιο πρόσφατη ταινία.
ΚΟΝΙ: Έχεις άλλη μια ευκαιρία.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Εσύ, όμως, λες ότι δεν είναι πραγματικό; Άρα τι, μετά από κάποια χρόνια η Σάντρα κι ο Κιάνου κάθονται σιωπηλοί σε μια καφετέρια και σκέφτονται τι τον παντρεύτηκα αυτό το loozer, το μόνο που είχαμε κοινό ήταν ένα λεωφορείο;
ΚΟΝΙ:  Ακριβώς.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Μ’ αρέσει το γέλιο σου.
ΚΟΝΙ: Ξέρεις γιατί;
ΤΡΙΣΤΑΝ: Είναι σέξυ.
ΚΟΝΙ: Όχι, στ’ αλήθεια γιατί. Είν’ ένδειξη υποταγής.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Όντως, τώρα;
ΚΟΝΙ: Το γέλιο είν’ ένας τρόπος να δείξεις υποταγή, γι’ αυτό αρέσει στους άνδρες όταν οι γυναίκες γελάνε. Τους κάνει να νιώθουν από πάνω.

ΤΡΙΣΤΑΝ: Γάμησέ με τώρα! Γελάς όταν κάτι είν’ αστείο.
ΚΟΝΙ: Όχι. Δε γελάς δυνατά όταν βλέπεις μόνος τηλεόραση.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Και βέβαια γελάς.
ΚΟΝΙ: Όχι. Είναι κοινωνικό θέμα.
ΤΡΙΣΤΑΝ: «Ψυχολογία ΚΑΙ κοινωνικές επιστήμες!»
ΚΟΝΙ: Με το γέλιο στην ουσία λες “το ‘πιασα τ’ αστείο, επικοινωνούμε, σε θαυμάζω για το χιούμορ – την εξυπνάδα σου” κι έτσι δείχνεις ότι σ’ ελκύει κάποιος. Το κεφάλι ριγμένο πίσω, ο λαιμός εκτεθειμένος.
ΤΡΙΣΤΑΝ: Δεν είν’ αυτός ο λόγος που γελάς. Γελάς με κάποιον άλλον. Δεν έχει να κάνει με σένα μόνο.

Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν ίδιες. Συνήθως, δεν πρόκειται για όμορφα παραμυθάκια που όλοι ζουν ευτυχισμένοι στο τέλος και η πριγκίπισσα φεύγει με το πριγκιπόπουλο σε ένα άσπρο άλογο. Αντίθετα, πρόκειται για εφιάλτες όπου το πριγκιπόπουλο δολοφονεί την πριγκίπισσα, γιατί το τέρας της πατριαρχίας θεριεύει μέσα του σα ζιζάνιο που κατατρώει τα λουλούδια.

Μια τέτοια ιστορία πολύ αληθινή και δυστυχώς καθημερινή, είναι η ιστορία της “Λούλας”: Ενός κοριτσιού που γνώρισε τον “Τάσο” και τον ερωτεύτηκε. Και μετά διεκδίκησε τη ζωή της. Και έφυγε. Και αυτό δεν ήταν αρκετό. Τίποτα δεν είναι αρκετό, όταν ένας άντρας δεν λέει να καταλάβει τι σημαίνει τι όχι και όταν ο εγωισμούλης και ο αντρισμός που του δόθηκε ως εκ γενετής προνόμιο, μπαίνουν στη μέση και καταδικάζουν έναν άλλον άνθρωπο. Κανείς δε φαίνεται να προετοιμάζει σωστά τα θύματα γι’ αυτό, είτε αποφασίσουν να δράσουν, είτε όχι.

Όταν τελείωσε η παράσταση «Λιωμένο Βούτυρο», ένα υπέροχο κείμενο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλάκου στο Metropolitan Urban Theater, σκέφτηκα, αυτό που σκέφτομαι, κάθε φορά, όταν ακούω τέτοιες ιστορίες: Πώς θα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα αλλιώς; Τί θα μπορούσε να αποτρέψει την γυναικοκτονία; Μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω να πάω να της πω «πρόσεχε. Φύγε.»;

Ο χρόνος πίσω δεν γυρνά, αλλά η τέχνη, και ειδικά οι παραστατικές τέχνες, μπορούν να επιμορφώσουν και να δημιουργήσουν συνείδηση (στην συγκεκριμένη περίπτωση και ψυχαγωγία), με την ελπίδα μια μέρα να αφήσουμε επιτέλους την πατριαρχία πίσω μας και να μπορούμε να ζήσουμε ελεύθερα τις ζωές μας χωρίς να μας κρατούν πίσω άνθρωποι και μοτίβα συμπεριφοράς μικροπρεπή και ξεπερασμένα.

Οι παραστάσεις του Γιώργου Μιχαλάκου είναι πραγματικά απολαυστικές. Είτε ενδιαφέρει κάποιον το θέμα της παράστασης που θα καταπιαστεί, είτε όχι, το μόνο σίγουρο είναι πως οι θεατές θα απολαύσουν ένα ζωντανό θέαμα και θα φύγουν από το θέατρο πλήρεις. Ο Μιχαλάκος αντιμετωπίζει το θέατρο, όπως του πρέπει: σαν παιχνίδι. Οι ήρωες του είναι φρέσκοι, ενδιαφέροντες και πάντα μέσα στις παραστάσεις υπάρχει εμβόλιμο υλικό που προκύπτει κατά την διάρκεια των προβών, έτσι για το αλατοπίπερο.

Τους -πολλούς- χαρακτήρες αυτού του έργου, ενσάρκωσαν οι Ελίνα Αντωνίου και Μιχάλης Στεφανίδης, δύο νέοι, πολλά υποσχόμενοι ηθοποιοί, οι οποίοι αντιμετώπισαν το έργο με σεβασμό και μεράκι. Μιας και υπάρχουν πολλές αλλαγές χαρακτήρων και χώρων στο έργο, σε ένα σκηνικό με τα απολύτως απαραίτητα που δημιούργησε η ομάδα, μας μετέφεραν πότε σε μια αυλή να κυνηγάμε κότες, πότε σε ένα μπουζουξίδικο να πίνουμε «ούισκια «και να σεκλετιάζουμε, και πότε σε ένα φρικιαστικό δωμάτιο ξενοδοχείου, να γινόμαστε μάρτυρες της νεκροψίας της «Λούλας».

Η μουσική, επίσης, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση, με τον Μιχάλη Στεφανίδη να παίζει αρμόνιο και να ερμηνεύει μαζί με την Ελίνα Αντωνίου, κομμάτια της εποχής και της ατμόσφαιρας του έργου (λίγο πριν το «ΠΑΣΟΚ, αγάπη μου, ωραία χρόνια!» που έγραφε ο Αλέξανδρος Ρήγας).

Το «Λιωμένο Βούτυρο», είναι δυστυχώς, ένα πολύ επίκαιρο έργο. Πάντα, ήταν. Ελπίζω να σταματήσει να είναι, σύντομα. Η παράσταση, η οποία παρουσιάστηκε αρχικά στα πλαίσια της «Ανοιχτή Σκηνή της Πόλης 2025» και έπειτα έκανε περιοδεία στην Κύπρο, έρχεται για λίγες ακόμη παραστάσεις στο Metropolitan Urban Theater, για να μας διασκεδάσει, να μας επιμορφώσει και να μας κάνει κομμάτι του παιχνιδιού του θεάτρου.

Να πάτε και που ξέρετε…μπορεί να φύγετε με μια θεραπεία μαλλιών, προσφορά του καταστήματος.

Γίνεται μέσω του χιούμορ, να μιλήσεις για τον καπιταλισμό, την επισφάλεια και τη νεκροπολιτική; Μια χαρά γίνεται! Η παράσταση «Λαμπερά παράσιτα» στο Θέατρο Τ τα καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο. Ένα νεαρό ζευγάρι ετοιμάζεται να φέρει στον κόσμο το πρώτο του παιδάκι. Μένουν, όμως, σε ένα κρύο σπίτι σε μια κακόφημη γειτονιά και ανησυχούν για το μέλλον της μικρής τους οικογένειας. Τότε, δέχονται μια απίθανη και απροσδόκητη πρόταση για το σπίτι των ονείρων τους από τη μυστηριώδη Μις Ντι. Ένα σπίτι σε μια ανερχόμενη περιοχή θα τους χαριστεί και τα μόνα έξοδα που θα βαρύνουν τους δύο πρωταγωνιστές, θα είναι αυτά της ανακαίνισης.

Το νεαρό ζευγάρι αποφασίζει να κάνει αυτό το βήμα, αλλά ανακαλύπτει ότι οι επισκευές στο συγκεκριμένο σπίτι δε γίνονται με κόπο, εργαλεία και χρήματα αλλά με έναν αποτρόπαιο τρόπο. Παρά το αρχικό σοκ, σταδιακά αποδέχονται αυτό το μαγικό δώρο και το εκμεταλλεύονται ξανά και ξανά, καθώς «το αρκετό, δεν είναι ποτέ αρκετό». Πόσες ανακαινίσεις είναι αρκετές, όταν οι βιτρίνες, τα social media, τα άτομα γύρω μας προτείνουν συνεχώς κάτι ακόμα πιο λαμπερό, πιο μεγάλο, με νεότερη τεχνολογία; Πόσες ανακαινίσεις είναι αρκετές για το σπίτι των ονείρων σου;

Μια παράσταση που θέτει μπροστά μας τον προβληματισμό των ηθικών ορίων μπροστά στο κέρδος. Υπάρχουν ζωές που αξίζουν να θυσιαστούν για το κέρδος άλλων ζωών; Μέχρι πού θα φτάναμε για να αποκτήσουμε τα υλικά αγαθά που ονειρευόμαστε;

Παρά τις δύσκολες θεματικές που θίγει το κείμενο του Philip Ridley, η διασκευή της Γλυκερίας Καλαϊτζή αναδεικνύει το χιούμορ του, μετατρέποντας το μάλιστα σε μιούζικαλ δωματίου! Τα τραγούδια, σε στίχους Γιώργου Φράγκογλου και μουσική Κώστα Βόμβολου κολλάνε στο μυαλό των θεατών και μας βάζουν βαθιά στο κλίμα της παράστασης. Το πρωτότυπο και πανέξυπνο σκηνικό της Ευαγγελίας Κιρκινέ, συμπληρώνει τις πολυδιάστατες ερμηνείες του Γρηγόρη Φρέσκου και της Βικτώριας Σισκοπούλου, στους ρόλους του Όλλυ και της Τζιλ αλλά και της διασκεδαστικής Σοφίας Βούλγαρη στον ρόλο της πανπόνηρης Μις Ντι.

Αρκετά λόγια όμως, ας αφήσουμε τις φωτογραφίες να “μιλήσουν”…