Μιλώντας με τη μαμά μου σήμερα, προσπαθώντας να ανακαλέσουμε στιγμές απ’ τα βαθιά κοιμώμενα μικράτα μου, αντιλήφθηκα ότι η διαδικασία αποθήκευσης αναμνήσεων είναι παράξενη. Σαν εκείνες τις ιστορίας που ακούς για νεραϊδίσιους τόπους μακρινούς που κανείς δεν έχει πάει, και όμως οι περιγραφές δεν απουσιάζουν εικόνων και χρωμάτων.

Στην προσπάθεια να θυμηθούμε ποια Καθαρά Δευτέρα ήταν εκείνη, ποια ήταν η άλλη και τις συγκεκριμένες χρονιές, οι νευρώνες του εγκεφάλου έκαναν τις χημικές ενώσεις για να ανοίξουν το καλά σφαλισμένο χρονοντούλαπο που φυλούσα μέσα μου.

Κοιτάζοντας λοιπόν μέσα μου βρήκα εκείνον τον χαρταετό που φτιάξαμε μαζί στο πίσω μπαλκόνι του σπιτιού, παρά τη θέληση του πατέρα να αγοράσει εκείνους τους ασπρόμαυρους αετούς με το αιωνόβιο έμβλημα της ποδοσφαιρικής του λατρείας, από κείνη τη γωνιά μπροστά απ’ την εκκλησία. Κομμάτια από πανί, πολύχρωμο χαρτί και σπάγκο που εντέλει δεν πέταξε ποτέ, αλλά ξεκουράστηκε, μετά τις τόσες ελεύθερες πτώσεις, στα κλαδιά μιας μοναχικής βελανιδιάς. Τα φαντάζομαι ακόμη και τώρα να έχουν συντροφιά το ένα τ’ άλλο και να χαζεύουν τους χαρταετούς που κατάφεραν να πετάξουν και όλα εκείνα τα χαμόγελα των παιδιών που τρέχουν ξοπίσω τους κρατώντας  ένα κομμάτι σχοινί.

 

Θυμάμαι στο ξερονήσι με τον αδερφό μου, φοιτητές όταν ήμασταν, σ’ ένα μικρό decevo που χωρέσαν έξι νεαρά κορμιά και μια τρέλα που θαρρείς και φούσκωνε όλους τους ωκεανούς του κόσμου. Βρεθήκαμε, καθώς το αμάξι γρύλιζε στις στροφές των βουνών,  σ’ ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι. Εμείς και όλο το υπόλοιπο νησί όπως αποδείχθηκε αφού δεν υπήρχε ούτε ένα άδειο τραπέζι. Σαν ξεθωριασμένη φωτογραφία πολαρόιντ έχω μπροστά στα μάτια μου ένα πιάτο βαθύ της σούπας στη μέση του τραπεζιού, με μια κουταλιά του γλυκού, ταραμοσαλάτα και μια ελιά και για τους έξι μας. Δεν είχαμε παραγγείλει. Μας έφεραν ότι περίσσευε από τους άλλους, ότι είχε περισσέψει απ’ τις προηγούμενες μέρες, ή ότι απλά υπολόγισαν πως τότε σήκωνε η τσέπη μας. Δεν μας ρώτησαν ποτέ, απλά μας σέρβιραν, αλλά δεν μας ένοιαζε γιατί είχαμε ντόπιο τσίπουρο και εκείνο το γλυκό κύμα να σκάει δίπλα στα πόδια μας με θέα όλους εκείνους του χαρταετούς στους παραλία.

Δεν θυμάμαι μεγάλα οικογενειακά τραπέζια, ούτε τα καλύτερα πιάτα της μαμάς (συγγνώμη μαμά). Ίσως θα έπρεπε να παρατηρώ περισσότερο τότε, αλλά ποτέ μου δεν ήμουν άνθρωπος που χαρτογραφούσε στιγμές με πυξίδα τον ουρανίσκο. Και οι δικοί μου το ήξεραν καλά αυτό. Θυμάμαι εκείνη τη φορά που η γιαγιά για να ψαρέψει μια ντομάτα, βούτηξε κατά λάθος όλα της τα δάχτυλα μέσα στην σαλάτα, θυμάμαι εκείνο το τζατζίκι χωρίς άνηθο με αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης και κατάχρησης δικά μου.

Μπερδεύω τα τραπέζια και τους λόγους εορτασμού. Αλλάζεις το τραπεζομάντηλο, βάζεις ένα έντονο κόκκινο και χαρτοπετσέτες με αστεράκια και ξάφνου έχεις Χριστούγεννα. Μπερδεύω τα τραπέζια, δεν κρατάω τις γεύσεις, κρατάω όμως ανθρώπους και εικόνες και εκείνον τον χαρταετό που φτιάξαμε όλοι μαζί οικογενειακώς και ας μην πέταξε ποτέ.

Έξω βρέχει σήμερα και κάτι τέτοιες μέρες θα προτιμούσα να ακούω τη βροχή με σένα αγκαλιά… να ακούγαμε μουσικές απ’ όλον τον κόσμο… λατινικές μελωδίες από κάποιο χωριό του Μπουένος Άιρες, αραβικά σιτάρ μέσα απ’ τα βάθη της ερήμου, μελαγχολικό σατούρι μέσα από ένα πέτρινο σπίτι ντυμένο με πολύχρωμα χαλιά. Να ακούμε μουσικές από κασέτες που η ταινία τους δεν θα ξεφτίζει στο χρόνο. SIDE B… και οι σταγόνες της βροχής συνεχίζουν και κυλάνε πάνω στο τζάμι… εμείς αγκαλιά στον καναπέ. Σσσς… ακούς; Γιατί αν η ευτυχία είχε ήχο, αυτές οι ethnic μελωδίες με το θρόισμα των φύλλων θα ήταν το άκουσμα της. Γιατί αν η ευτυχία είχε μορφή, θα ήταν οι ενωμένες κρυσταλλωμένες σταγόνες της βροχής σε σχήμα καρδιάς, τούτο το ήρεμο μεσημέρι σε τούτη τη γωνιά του κόσμου.   

Μέσα στην καραντίνα ανακάλυψα ένα παράθυρο στ’ όνειρο. Ένα παράθυρο στ’ αύριο όπως το χα φανταστεί. Βρέξαμε τους τοίχους με ελπίδες και κάναμε το σπίτι ένα νησί… Το γαλάζιο τ’ ουρανού αγκαλιά με τα κυπαρισσί παραθυρόφυλλα.. Μια γλάστρα που ξεδίψασε και να σου που έβγαλε το πρώτο της κόκκινο άνθος. Δύο χαμόγελα γυμνά…μια καλημέρα, ένα σ’ αγαπώ. Φρεσκοκομμένο ψωμί στο περβάζι, ντόπιο λάδι κάποιου νέου φίλου παραγωγού.. καφές φίλτρου με γεύση καραμέλα.. βάλε και κείνο το προσούτο που σ’ αρέσει πάνω σε δυο φέτες… “Έρχεσαι;”, σ’ ακούω να μου λες. “Βάζω μαγιό παίρνω δυο κούπες και κατεβαίνω…”… Γιατί μέσα στην καραντίνα βρήκα ένα παράθυρο στ’ όνειρο.. ένα παράθυρο στ’ αύριο. Σε παρακαλώ μην το κλείσεις. Άσε το αεράκι να μπει.

Αν με ρωτούσαν τι θα κρατούσες θα απαντούσα… ένα μπαλόνι, για να κρατιέται απ’ τον σπάγκο του η καρδιά και να πετάει ψηλά. Ένα μολύβι, για να γεμίσω μολυβιές στα σύννεφα και όταν βρέχει μαζί με τις σταγόνες να πέφτουν και λέξεις. Ένα γυάλινο μπουκάλι, να ταξιδεύει σαν καράβι στις θάλασσες του κόσμου και μέσα του να κουβαλάει τις πιο όμορφες αράδες μου… να τις τραγουδούν οι πελαργοί ανάμεσα στα κύματα και να φτάνει η μελωδία τους στις πιο απόμακρες όχθες. Γιατί αν με ρωτούσαν τι θα κρατούσες, το βλέμμα σου, θα τους έλεγα. Που λαμπυρίζει σαν τα κρυσταλλάκια του αμέθυστου κάτω απ’ το φως… Εκείνη τη πρώτη φορά και κάθε φορά. Αυτό θα τους έλεγα.

Ρωτούν τον ποιητή να τους πει πως λένε τη μούσα του… Ρωτούν για να μάθουν τ όνομα της… Μα τι σημασία έχει το όνομα της… Τι σημασία έχει το όνομα του καθενός…; Χαρίστε της όλα τα ονόματα της ανθρωπότητας…απ’ την Εύα, στη Κλεοπάτρα, στη Περσεφόνη, στη τωρινή κόρη, αδερφή… Πηγή της ίδιας της ζωής. Στου κόσμου την αυλή είχε απλώσει το σεντόνι της για να στεγνώσει όταν την είδα πίσω απ’ ένα δέντρο… Δεν την ρώτησα ποτέ πως την λένε.. Μόνο αν θέλει συντροφιά… Κάθε μέρα την φώναζα με διαφορετικό όνομα και εκείνη ερχόταν να με βρει… Την αποκαλούσα φως και αστέρι… Την φώναζα Έρωτα… Κάποιες μέρες την καλούσα με το δικό μου τ’ όνομα… Στο τέλος τη βάφτισα Ζωή… Τι σημασία έχουν τα ονόματα… Και εσείς μπορείτε να με αποκαλείται απλά Ποιητή… κυνηγό της Ζωής…

Το μισοφέγγαρο φαινόταν πάνω απ’ το πεντάγραμμο που σχηματίζουν τα καλώδια του ρεύματος σε τούτη τη γωνιά της γης… ένα μοναχό αστέρι παραδίπλα, να περιμένει τις μελωδίες της νύχτας υπομονετικά, καθώς δυο εραστές έχουν παρκάρει από κάτω… Στου νου τ’ αντιφέγγισμα τα χρώματα του ουράνιου τόξου ξεπροβάλλουν, στο πρώτο άγγιγμα των χειλιών… τότε τ’ άστρο κίνησε να τραγουδά και το φεγγάρι να χορεύει επάνω στις γραμμές του πενταγράμμου… Que melodia!

Όταν είμαι πλάι σου, δε φοβάμαι ούτε τους κατασκευασμένους εργαστηριακούς ιούς, ούτε την μεγαλύτερη ανθρώπινη ασθένεια που ονομάζεται ‘φόβος’. Δείξε μου ένα βουνό και θα το ανέβω ξυπόλυτη… θα σου φυτέψω κερασιές, κάτω απ’ τον χρωματιστό τους ίσκιο να ξαποσταίνεις. Θα γεμίσω όλη την πλαγιά με λεβάντες για να μοσχομυρίζει ο ερχομός σου, κάθε φορά που θα αγγίζεις τ’ όνειρο μου.

Όταν είσαι δίπλα μου, μπορώ να πάρω αγκαλιά πελώριες μέδουσες και μαζί να τραγουδάμε μεθυσμένα τραγούδια στα μαργαριτάρια των κοραλλιών, μήπως και έτσι σου στολίσουν το λαιμό.

Όταν είσαι πλάι μου, ο φόβος νικιέται… και ο ανθρώπινος νους γκρεμίζει όλα τα τείχη…

Όταν είσαι πλάι μου, η αγάπη γιορτάζει και όλα τα κομμάτια του παζλ βρίσκουν τρόπο και ενώνονται…

Θέλω μια νύχτα μαζί σου… Μια απ’ αυτές τις νύχτες, που οι σκέψεις σκορπίζουν όνειρα, τις ώρες που αιμορραγούν για ένα γλυκό ψέμα. Μια απ’ αυτές τις νύχτες, που τ’ αρώματα του κορμιού ζαλίζουν περισσότερο κι απ’ τα πιο δυνατά ποτά. Έλα απόψε και σου υπόσχομαι μοναχά να σε κοιτώ. Θα κοιτώ πώς πέφτει το φως απ’ τα κεριά επάνω στο γυμνό σου κορμί, την ώρα που αρπάζω τη φωτογραφική μου μηχανή για να φυλακίσω τούτη τη στιγμή. Έλα απόψε… γείρε στο πλάι μου και άσε την ανάσα σου να πνιγεί στο αυτί του φεγγαριού… Γείρε και πες μου για όλες τις κρυφές σου επιθυμίες που φλερτάρουν με το άπιαστο. Τούτη τη νύχτα που οι λέξεις στερεύουν… τα ‘αν’ και τα ‘πρέπει’ σαν Ερινύες με κυνηγούν και ένα ποίημα περιμένει να γραφτεί. Έλα απόψε…

Η ξεγνοιασιά και η ανεμελιά δεν είναι πλεονέκτημα των νέων αλλά των τολμηρών… Μπορούμε αν θέλουμε να χορεύουμε κάτω απ’ τη βροχή πίνοντας κρασί απ’ το μπουκάλι και να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας στην ώρα τους. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο, αγάπη μου… Ο ρομαντισμός και η περιπέτεια όταν γίνονται σωστά κρατούν το χέρι της ρουτίνας και παίζουν κουτσό στο δρόμο… Ένας μικρός πρίγκιπας ν’ αναζητά την αλεπού του σε πολύβουες πόλεις κι από πίσω ν’ ακούγεται το βαλς της Amelie…

Η πιο λυτρωτική πράξη του έρωτα ξέρεις ποια είναι, καρδιά μου;

 Όχι, δεν είναι να σου κάνει έρωτα ο άνθρωπος που αγαπάς και εσύ να τρέμεις καθώς κλιμακώνεται η ένταση των αισθήσεων, ούτε να σου ψιθυρίζει στο αυτί αποσπάσματα απ’ το αγαπημένο σου ποίημα. Δεν είναι να σου αγοράζει λουλούδια και να στα δίνει μόλις παρκάρεις το αμάξι στην αυλή, περιμένοντας με το χαμόγελο μικρού παιδιού. Δεν είναι να σου τρίβει τα πόδια μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, ούτε να σου προσφέρει το αγαπημένο σου κρασί..

Η πιο λυτρωτική πράξη του έρωτα… είναι να σου πλύνει το κορμί, σα να είσαι μωρό. Να τρέχει το νερό και στα δυο κορμιά και να μην υπάρχει ίχνος λαγνείας, μοναχά κάθαρσης, ταπείνωσης και αμοιβαίου σεβασμού. Η πιο λυτρωτική πράξη του έρωτα είναι να σε λούσει, όταν τα δικά σου χέρια έχουν κουραστεί… να καθαρίζει το κορμί σου απ’ τις πληγές ετών και από τραύματα διάφανα και να σε ντύσει με χίλια φιλιά και του έρωτα το πέπλο…

Αυτό, καρδιά μου, είναι η απόλυτη πράξη του έρωτα.