1000 μουσικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους το 2015 στην Ιταλία, με σκοπό να πείσουν τους Foo fighters να επισκεφθούν την Cezena και να παίξουν live, καθώς η πόλη δεν είχε συμπεριληφθεί στην ευρωπαϊκή περιοδεία του συγκροτήματος. Επί σχεδόν έναν χρόνο, μουσικοί, τραγουδιστές, ηχολήπτες και τεχνικοί συνεργάστηκαν, συγχρονίστηκαν και μόχθησαν ατέλειωτες ώρες …Το αποτέλεσμα, ήταν τόσο ηχηρό, που έπεισε το συγκρότημα να βρεθεί άμεσα στην πόλη και να δώσει συναυλία (με τον Dave Grοhl να τραγουδάει και να παίζει κιθάρα με σπασμένο πόδι παρακαλώ!). Ο λόγος που επέλεξα μία ομαδική εκτέλεση του τραγουδιού δεν είναι τυχαίος. Σήμερα θα μιλήσουμε για πολλά. Θα μιλήσουμε για μαγειρική, μουσική, εκπαίδευση άλλα όλα αυτά μέσα από το πρίσμα της ομαδικότητας!

Rejected- Ποιο είναι το μυστικό για να δομηθεί ένας ολοκληρωμένος επαγγελματίας μέσα σε δύο χρόνια;

Σ.Χ- Υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια αρνητικό κλίμα ως προς την απασχόληση που περνάει απογοήτευση στους νέους, σαν να τους απαγορεύει να κάνουν όνειρα, ή να βάζουν υψηλούς στόχους. Αυτό είναι κάτι που μας δίνει ισχυρότατο κίνητρο εδώ στη σχολή, έτσι ώστε να κινηθούμε προς την αντίθετη κατεύθυνση και να δείξουμε στους νέους, επίδοξους, επαγγελματίες τον δρόμο για να νικήσουν τους φόβους τους, να αναδείξουν το ταλέντο τους, να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, και να πετύχουν τους στόχους τους. Θέλουμε να δώσουμε τα κλειδιά στους σπουδαστές μας χωρίς να τους ανοίξουμε την πόρτα.

Ξεκινούμε με μικρούς στόχους. Δηλαδή, να ολοκληρώσω το πρώτο εξάμηνο. Να μάθω να κινούμαι εντός μιας ομάδας, μιας κοινότητας με τα ίδια ενδιαφέροντα. Να μαγειρέψω για πρώτη φορά, να δημιουργήσω μέσα από την παραγωγή της πρώτης μου συνταγής. Να κατακτήσω βασικές επαγγελματικές δεξιότητες, όπως είναι η συνέπεια. Να αρχίσω να γνωρίζω επαγγελματίες του χώρου σπουδών μου. Να συναναστραφώ μαζί τους. Να ρωτήσω. Να τους ακούσω. Να αρχίσω να δημιουργώ πέρα από τα συνήθη. Να ολοκληρώσω το πρώτο έτος. Να εργαστώ για πρώτη φορά στο χώρο της εστίασης. Να εξελιχθώ μέσα από τις διάφορες εξειδικεύσεις που μου προσφέρονται. Να θέσω τον πήχη υψηλότερα για το δεύτερο έτος. Να δουλέψω γύρω από μεγάλες εκδηλώσεις. Να μετέχω ως υποστηρικτικό προσωπικό δίπλα σε καταξιωμένους επαγγελματίες. Να αποφοιτήσω από το ΙΕΚ. Να συνεχίσω για σπουδές υψηλοτέρου επιπέδου. Να γίνω πολυμαθής κι ολοκληρωμένος επαγγελματίας

Δηλαδή, με τον σπουδαστή μας, τον παραπάνω σπουδαστή μας, στόχος μας είναι να του παρέχουμε επαγγελματικές διεξόδους, να είμαστε δίπλα του όταν θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις φοβίες του, να έχουμε τη χαρά να μοιραστούμε όλη την συμπυκνωμένη εμπειρία που έχουμε αποκτήσει μετά από χιλιάδων σπουδαστών που έχουν φοιτήσει επιτυχώς εδώ.

Δεν επιθυμούμε να παράγουμε σπουδαστή που θα γνωρίζει πώς να εκτελεί μια συνταγή και μόνο. Θέλουμε να μπορεί να συμβιώνει αρμονικά με τους υπόλοιπους συναδέλφους του, να γνωρίζει τα όρια του, να μάθει να συμπεριφέρεται στο κάθε υλικό ξεχωριστά, να μπορεί να πειραματίζεται. Είναι μια πολυσύνθετη διαδικασία, πάνω στην οποία οι καθηγητές μας είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι, έχοντας ως κύριο στόχο να αναπτύξουν την αυτοπεποίθηση στον κάθε σπουδαστή ξεχωριστά, μαθαίνοντας του παράλληλα να σέβεται και να αγαπάει αυτό που κάνει. Έχουν πλήρη επίγνωση οι chef της σχολής μας, ότι επί της ουσίας, καθοδηγούν ζωές και διδάσκουν τρόπους.

Rejected- Πάντως, το λέω και με την σιγουριά της προσωπικής μου εμπειρίας, το αντικείμενο των σπουδών είναι το πιο γόνιμο έδαφος για δημιουργία και συνεργασία…

Σ.Χ-  Και όχι μόνο. Ως σχολή, πατάμε τη σκανδάλη για να αποκτήσουν τα παιδιά όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια έτσι ώστε αργότερα να τα χρησιμοποιήσουν. Επιχειρούμε να ξυπνήσουμε την δημιουργική φύση των σπουδαστών. Όλο αυτό είναι ταυτόχρονα και θεραπευτικό. Μέσω των σπουδών στον κλάδο της γαστρονομίας ο σπουδαστής διαμορφώνει πολλαπλές όψεις της προσωπικότητάς του. Για παράδειγμα: θα σου πω ότι προσπαθούμε να μετατρέψουμε την συνύπαρξη με συναδέλφους στον ίδιο χώρο σε ευεργετική εμπειρία, είτε αυτός ο χώρος είναι η αίθουσα και τα εργαστήρια εδώ στο ΙΕΚ, είτε αύριο οι επαγγελματικές κουζίνες. Το να μάθει ο σπουδαστής να λειτουργεί υπό πίεση, το να πρέπει να συνεργαστεί για ένα τέλειο αποτέλεσμα, είναι συνθήκες που διαμορφώνουν την επαγγελματική του οπτική. Σκοπός της εκπαίδευσης στον συγκεκριμένο κλάδο δεν είναι μόνο η μελλοντική επαγγελματική εξασφάλιση των σπουδαστών αλλά κυρίως να βρεθεί ο τρόπος μέσα από τον οποίον θα επιτευχθεί η ελεύθερη έκφραση της δημιουργικότητας του κάθε σπουδαστή. Προσπαθούμε να δείξουμε ότι όλοι ανεξαιρέτως μπορούν να τα καταφέρουν, τονίζοντας την σημασία που έχει η ανταλλαγή εμπειριών, η συνεργασία, η συνέργεια. Δεν ωφελούν πουθενά, ούτε τα πισώπλατα μαχαιρώματα, ούτε το αρνητικό κλίμα, ούτε το bullying. Υπάρχει χώρος για όλους σε μια κουζίνα και μέσα σε πνεύμα συνεργασίας μπορεί ο κάθε μάγειρας να διαχειριστεί καταστάσεις και όχι να είναι απλά ένα εκτελεστικό όν. Εξάλλου και στην ίδια τη σχολή ότι έχουμε καταφέρει το έχουμε καταφέρει ομαδικά. Διαφορετική συνεισφορά έχω εγώ, διαφορετική έχει ο executive chef του ομίλου και φίλος ο Γιάννης Παναγιωτίδης, διαφορετική ο κάθε καθηγητής και το κάθε διοικητικό στέλεχος. Αν όμως ενώσεις όλες αυτές τις δυνάμεις το αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερο του αθροίσματος μας και η χαρά μεγαλύτερη από το να καταφέρεις κάτι μόνος σου.

Rejected – Χρειάζεται όμως και τρομερή πειθαρχεία. Αυτό που ανέφερες με την ελεύθερη έκφραση δημιουργικότητας μέσα σε μια κουζίνα… το σκέφτομαι λίγο…

Σ.Χ-  Είναι λεπτή η γραμμή μεταξύ ελευθερίας και πειθαρχίας. Εδώ όμως Σίμο θα ενεργοποιήσω τον κοινό μας παρονομαστή, που είναι η αγάπη μας για την μουσική. Η δημιουργία απαιτεί πειθαρχία, όπως ακριβώς και στη μουσική. Όταν δηλαδή η πειθαρχεία αποσκοπεί στο καλύτερο δημιουργικό αποτέλεσμα και όχι στην τυφλή υπακοή, τότε εκπληρώνονται και οι πιο δύσκολοι στόχοι. Η ομαδικότητα είναι κοινός παράγοντας στην μουσική και την μαγειρική. Απαιτεί όμως πειθαρχία και ταπεινοφροσύνη. Σκληρή δουλειά αλλά και φαντασία ταυτόχρονα. Και πολλές φορές η σκληρή δουλειά μπορεί να αφορά σε μικρά και ανιαρά πράγματα, που όμως πάντοτε οδηγούν σε κάτι μεγάλο. Όταν ακούς ένα καλό τραγούδι ξέρεις ότι χρειάστηκαν ατέλειωτες ώρες για να γραφτούν οι στίχοι, η μουσική, να ηχογραφηθεί και να ολοκληρωθεί έτσι ώστε να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Αντίστοιχα και στη μαγειρική, όταν το τελικό αποτέλεσμα ενός πιάτου αρέσει, το «χειροκρότημα» που αντιστοιχεί στους ανθρώπους που μόχθησαν για να βγει ένα καλό πιάτο είναι η ικανοποίηση τους. Και όταν αυτό είναι αποτέλεσμα δημιουργίας, πειθαρχίας και σκληρής δουλειάς, τότε είναι ακόμα μεγαλύτερη η χαρά. Πάντοτε πίστευα ότι η δημιουργία σε ομαδικό επίπεδο, είναι χαρά στο τετράγωνο (πόνος μοιρασμένος, μισός πόνος και χαρά μοιρασμένη, διπλή χαρά)! Γι αυτό και στον χώρο της μαγειρικής υπάρχουν τόσο δυνατές φιλίες. Και φυσικά, όσο περισσότερο βοηθάς τον συνάδελφο σου τόσο αυτό επιστρέφει πίσω σε σένα. Με τον Γιάννη τον Παναγιωτίδη έχουμε μια αρχή που ακολουθούμε στη σχολή η οποία εδράζεται στην μεταξύ μας αρμονική σχέση, όσο και σε αυτή των καθηγητών με εμάς, των καθηγητών μεταξύ τους, αλλά και όλων μας με τους σπουδαστές. Βάλαμε ένα τίτλο σε αυτή την αρχή: “one team one dream” και ουσιαστικά σημαίνει ότι όλοι μαζί σαν ομάδα βάζουμε κοινούς στόχους και είμαστε μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα.

Rejected- Nαι αλλά από την θεωρία στην πράξη; Πόσο εφικτό είναι να εκπαιδεύσεις τόσους πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες για τόσες πολλές κουζίνες, νέες τάσεις, μοντέρνους συνδυασμούς κλπ.;

Σ.Χ- Πάλι στη μουσική θα σε πάω και θα σου πω ότι υπάρχουν μπάντες που βάζουν παραδοσιακά όργανα σε ροκ φόρμες και το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Το δύσκολο για τον εκπαιδευτή είναι ότι δεν πρέπει απλά να εμπνεύσει τη μάζα, αλλά να δει τον κάθε σπουδαστή ξεχωριστά, και να αναδείξει τα χαρίσματα του. Το στοίχημα για εμάς είναι οι μαθητές να φτάσουν ακόμα πιο ψηλά από τον αρχικό τους στόχο. Παρέχουμε από την μεριά μας όλες τις τεχνικές που χρειάζεται ένας αυριανός επαγγελματίας και προσπαθούμε να δημιουργούμε το καταλληλότερο περιβάλλον ως προς αυτήν την κατεύθυνση. Και στη μουσική, ένας καλός τραγουδιστής για να αναδειχθεί δεν αρκεί μόνο η φωνή του, χρειάζεται καλό παραγωγό, καλό ηχολήπτη και σίγουρα καλό μικρόφωνο! Δεν αναφέρομαι τυχαία στο μικρόφωνο, γιατί θεωρώ ότι ο φόβος του μάγειρα, είναι παρόμοιος με τον φόβο του μικροφώνου. Το άγχος του καινούργιου, σε συνδυασμό με έναν πιθανό δισταγμό τύπου «Είμαι καλός; Τα ξέρω όλα; Κι αν κάτι δεν πάει καλά;» μπορεί να μας οδηγήσει στο να μην κάνουμε το πρώτο βήμα. Αν όμως αρπάξεις το μικρόφωνο και πέσεις στην μάχη, τότε αρχίζεις να το απολαμβάνεις, κι αυτή είναι η κοινή μας προσέγγιση σε όλους τους διαφορετικούς χαρακτήρες που μπορεί να συναντήσει κάποιος σε μια τάξη ή σε μια κουζίνα. Όταν για παράδειγμα πέρυσι ξεκινήσαμε με ένα γεμάτο λεωφορείο για να συμμετέχουμε στο ρεκόρ Guinness του Συλλόγου Αρχιζαχαροπλαστών Καρδίτσας με τη μεγαλύτερη νουγκατίνα στον κόσμο, σε πληροφορώ πως όλοι είχαμε άγχος. Δουλέψαμε όλοι ως ομάδα, πετύχαμε με τη συνεισφορά μας και τελικά το χαρήκαμε απίστευτα!

Rejected- Είναι πάντως μεγάλη η αλλαγή και η εξέλιξη στον χώρο της γαστρονομίας γενικότερα . Έχει μπει σε πολλά σπίτια και σε πολλές καρδιές τα τελευταία χρόνια.

Σ.Χ-  Η αλήθεια είναι ότι κάποτε το επάγγελμα του μάγειρα δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτό. Σκέψου πόσες φορές έχει ακουστεί στο παρελθόν η φράση ‘’καλά, μάγειρας θα γίνεις;’’, σκοτώνοντας τα όνειρα πολλών νέων ανθρώπων. Αυτό έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό βέβαια έχει συντελέσει και η τηλεόραση, η οποία έχει βάλει την μαγειρική στα σπίτια μας, γεγονός που έχει πολλές θετικές αλλά ίσως και κάποιες αρνητικές προεκτάσεις. Το βέβαιο είναι ότι πολλά νέα παιδιά έχουν αποβάλει τις φοβίες τους και διεκδικούν μια θέση στις κουζίνες με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με παλαιότερα, που σε κοινωνικό επίπεδο το επάγγελμα του μάγειρα δεν είχε την ίδια αξία με σήμερα. Είμαι σίγουρος ότι έχουν χαθεί στο παρελθόν πολλά καλά μαγειρικά χέρια εξ αιτίας αυτής της νοοτροπίας. Βέβαια, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προσγειώσουμε τους σπουδαστές μας από την αρχή, τονίζοντας ότι η επαγγελματική μαγειρική έχει στην πράξη πολλές διαφορές από αυτό που παρουσιάζεται στην τηλεόραση. Σίγουρα όμως, είναι ευχάριστο το γεγονός ότι η γαστρονομία και οι τεχνικές της έχει μπει σε τόσα σπίτια και έχει κινητοποιήσει τόσους νέους και νέες να ασχοληθούν με τον αντικείμενο.

Rejected-Θα ήθελα να μου πεις ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο που έχει πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με την μαγειρική.

Σ.Χ- Να είναι ανοιχτός στο να μάθει. Η λέξη κλειδί είναι φιλομάθεια. Να διακρίνεται από ταπεινοφροσύνη. Να αναπτύξει πειθαρχία. Να θέσει στόχους. Να κοιτά πάνω, μπροστά. Να μάθει τα πάντα για την μαγειρική. Όσα περισσότερα μπορεί  Πολλοί, κυνηγώντας το καινούργιο και το πρωτότυπο, χάνουν τον προσανατολισμό τους και δεν παράγουν καλό προϊόν. Μην ξεχνάμε ότι ο καταναλωτής είναι δίκαια ο πιο αυστηρός κριτής και έχει απαιτήσεις. Ο πελάτης έχει πάντοτε την πιο δυνατή φωνή, την οποία και οφείλει ο μάγειρας να την ακούει. Ένας από τους στόχους της σχολής είναι να εκπαιδεύσει τον σπουδαστή σε όλα τα επίπεδα κουζίνας. Δεν μπορείς να βγάλεις ένα τυπικό σπιτικό πιάτο σε ένα εστιατόριο μοντέρνων γεύσεων, ούτε όμως και να παρουσιάσεις ένα υπερμοντέρνο μενού σε ένα παραδοσιακό εστιατόριο. Στην σχολή δείχνουμε όλο το μαγειρικό οικοδόμημα έτσι ώστε ο σπουδαστής να επιλέξει τον δρόμο που επιθυμεί ο ίδιος μετά το πέρας των σπουδών αλλά ταυτόχρονα να είναι και έτοιμος για οποιαδήποτε επαγγελματική πρόταση.

Rejected- Πρακτικά πώς γίνεται αυτό?

Σ.Χ- O αυριανός επαγγελματίας προσαρμόζει τις γνώσεις του ανάλογα με την μαγειρική κατεύθυνση του χώρου στον οποίο εργάζεται και βέβαια ανάλογα με τον κόσμο που πρόκειται να εξυπηρετήσει. Αυτή είναι και η διαφορά με τον ερασιτέχνη μάγειρα. Γι αυτό και οι σπουδαστές διδάσκονται την συμπεριφορά και την ταυτότητα της πρώτης ύλης. Είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν καλά το πώς θα φερθούν στην πρώτη ύλη, ανάλογα με τον προσανατολισμό της κουζίνας στην οποία εργάζονται. Εκεί είναι και η δυσκολία. Ένα gourmet μαγαζί για παράδειγμα έχει ως στόχο την έκπληξη. Δεν πάμε να φάμε κάτι που θα μπορούσαμε να το φτιάξουμε και μόνοι μας στο σπίτι. Άρα και ο πελάτης είναι προετοιμασμένος για κάτι καινούργιο. Ένα ethnic εστιατόριο, καλείται να ‘’ταξιδέψει’’ τον πελάτη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην κουζίνα την οποία εκπροσωπεί. Ένα εστιατόριο με ελληνική κουζίνα καλείται να δείξει με τον πιο άρτιο τρόπο στον ξένο επισκέπτη ή ακόμα και τον Έλληνα πελάτη την ελληνική παράδοση. Ο πελάτης ενός όχι τόσο ‘’gourmet’’ εστιατορίου δεν σημαίνει ότι δεν έχει αξιώσεις να απολαύσει το γεύμα του. Και όπως ξέρεις πολύ καλά εγώ το ροκ το άκουγα πάντοτε με ελληνικό στίχο. Είμαι δηλαδή φαν της μοντέρνας κουζίνας, λατρεύω το καινούργιο και το πρωτότυπο, αλλά αν αυτό συνδυάζεται και με ελληνικά προϊόντα, τότε το αποτέλεσμα είναι ό,τι καλύτερο. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι chef που πρεσβεύουν αυτήν την φιλοσοφία και ειλικρινά τους χαίρομαι. Έχουμε τόσο μεγάλο πλούτο σε προϊόντα και είναι τόσο ριζωμένο το φαγητό στην κουλτούρα μας, που αν τα συνδυάσουμε με το καινοτόμο και το καινούργιο το αποτέλεσμα είναι ακόμα καλύτερο. Εμείς είμαστε εδώ για να δείξουμε τις τάσεις, τα προϊόντα, τις τεχνικές και από κει και πέρα ο σπουδαστής επιλέγει σύμφωνα με την κρίση του. Περνώντας λοιπόν αυτήν την φιλοσοφία στους μαθητές μας τους ανοίγουμε τον δρόμο σχετικά με το πως θα διαλέξουν σωστά αυτό που επιθυμούν να υπηρετήσουν. Πιστεύω ότι έτσι καλλιεργούν τον εαυτό τους και ωριμάζουν περισσότερο, πολλές φορές ίσως και χωρίς να το αισθάνονται οι ίδιοι. Όταν όμως αρχίσουν να έρχονται τα αποτελέσματα της δουλειάς τους, η χαρά, η απόλαυση, η ικανοποίηση και η ευτυχία, γίνονται ένα!

Rejected- Ύστερα απ’ όλα αυτά, αναρωτιέμαι τελικά αν όντως η μαγειρική εμπεριέχει την τέχνη.

Σ.Χ-  Θα σταθώ λίγο σε αυτό και θα σου πω με ποιόν τρόπο αντιλαμβάνομαι εγώ τη σχέση της μαγειρικής με την τέχνη. Αρχικά, όταν κάποιος δημιουργεί κάτι με μεράκι και φαντασία δημιουργεί στο πλαίσιο της τέχνης. Το δύσκολο κομμάτι με την μαγειρική είναι ότι αξιολογείται μέσα από όλες τις αισθήσεις. Εννοώ ότι εκτός από τον ουρανίσκο, που είναι ο πιο αυστηρός κριτής, υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα. Το φαγητό, ή ακόμα καλύτερα η έξοδος για φαγητό, ήταν ανέκαθεν μια ιεροτελεστία για όλες τις κοινωνίες. Η δημιουργία ενός συνόλου παραγόντων που θα κάνουν αυτήν την ιεροτελεστία πιο ευχάριστη είναι πολύ σημαντική. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα σύνολο με τον φωτισμό, το σέρβις, τη μουσική, το στήσιμο του μαγαζιού, και άλλους πολλούς παράγοντες, οι οποίοι θα ολοκληρώνονται γύρω από ένα σωστά εκτελεσμένο πιάτο. Αυτό για μένα είναι τέχνη. Προφανώς ο ουρανίσκος είναι ο τελικός κριτής, αλλά για να πάμε λίγο πάλι στην μουσική, θεωρώ ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες λειτουργούν ως ‘’ενισχυτές’’ στο πιάτο. Μια μουσική συναυλία δεν θα ήταν το ίδιο ευχάριστη εάν δεν υπήρχε η κατάλληλη ατμόσφαιρα για να υποστηρίξει τον καλλιτέχνη. Αυτό θεωρώ ότι είναι κομμάτι της εξέλιξης στην μαγειρική το οποίο αν μην τι άλλο, είναι τουλάχιστον καλοδεχούμενο. Τελικά είναι η συνολική εμπειρία που μετράει. Και η ουσία για μένα είναι ξεκάθαρα ότι η τέχνη της γαστρονομίας είναι ένα πολυσύνθετο μονοπάτι, μέσω του οποίου, έρχεσαι σε επαφή με την δημιουργικότητα που κρύβεις μέσα σου, με τον εαυτό σου, με τα όριά σου, με τα χαρίσματα σου και με πολλούς συνανθρώπους σου. Με δεδομένη την σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση σε μία εποχή που όλα σχεδόν παρουσιάζονται με αρνητισμό στους νέους ανθρώπους, θεωρώ ότι η μαγειρική δεν είναι όπως λέμε συχνά το επάγγελμα του μέλλοντος. Είναι το επάγγελμα με σαφές μέλλον.

Καθώς βάζεις αντηλιακά στην τσάντα κι ετοιμάζεσαι να φύγεις, βάλε στα ηχεία να παίζει το break loose και κάνε ένα διαλειμματάκι γιατί σήμερα σου έχω Γιάννη Τσικονδούρα. Άλλα όχι σε απλή version, σου έχω ‘‘βραβευμένο’’ Τσικονδούρα , ο οποίος, αυτό το καλοκαίρι, πήρε το βραβείο FNL παραμάσχαλα και τράβηξε προς Πάργα μεριά. Δύο μέρες πριν ξεκινήσει το μαγειρικό του ταξίδι στο Lichnos beach hotel and suites, μου εξήγησε (μέσα στο εικοσάλεπτο που είχαμε διαθέσιμο για την καφεδάρα μας), τι είχε στο μυαλό του να κάνει… και φυσικά μόλις τον άκουσα, το κλικ ήταν ακαριαίο…

Α! παραλίγο να το ξεχνούσα… Ένας ακόμα λόγος που τον θαυμάζω ανελέητα, είναι γιατί έχει έναν δικό του μοναδικό τρόπο, να κάνει τα δύσκολα και σύνθετα, να φαίνονται απλά. Για εκείνον μπορεί να είναι φυσιολογικό, το να βγάζεις με χαρακτηριστική άνεση πιάτα που τα συζητάει όλη η πόλη, (και όχι μόνο), αλλά για τον μέσο άνθρωπο δεν είναι. Ίσως η παιδικότητα που έχει μέσα του (μιλάμε για πολύ γέλιο), να έχει συνδυαστεί τόσο αρμονικά με την υπευθυνότητα που απαιτεί το επάγγελμα, με αποτέλεσμα κάτι που για άλλους φαντάζει ακατόρθωτο, αυτός να το κάνει να φαίνεται παιχνίδι.

Μέσα σε αυτό το μυαλό λοιπόν για το οποίο συζητάμε, γεννήθηκε η εξής ιδέα. (επιστρέψαμε στο κλικ που λέγαμε παραπάνω). Να στηθεί ένα menu, μέσω του οποίου, ο ταξιδιώτης που μας επισκέπτεται από άλλα μέρη (μακρινά ή κοντινά), θα έχει στο πιάτο του μια ολοκληρωμένη εικόνα και εμπειρία από την Ελληνική καθημερινότητα. Μέσα από τα πιάτα του, ήθελε να αναδείξει την Ελληνική γαστρονομία, αλλά από την δική του οπτική γωνία. ‘’Πρωταγωνιστικό ρόλο θέλω να έχουν τα τοπικά προιόντα’’ μου λέει επίμονα, και σκέφτομαι κατευθείαν ότι η πρόκληση θα είναι πιο δυνατή κι από εκείνον τον τύπο που έσερνε αυτοκίνητα με τα δόντια. Ο λόγος φυσικά είναι ότι μέσα σ ένα πιάτο, θα έχουμε Ελληνική κουζίνα και καθημερινότητα, με τοπικά προιόντα, μαγειρεμένα με τις πιο εξελιγμένες τεχνικές και άψογα σκηνοθετημένα. . Γιατί όταν μιλάμε για τον Γιάννη Τσικονδούρα δεν υφίσταται cooking χωρίς looking… Αυτό από μόνο του αποτελεί πρόκληση. Νομίζω ότι ο Κ. Γιώργος Τσιομπάνης, manager του ξενοδοχείου, έκανε πολύ καλά που εμπιστεύτηκε το εγχείρημα, γιατί όπως θα διαπιστώσεις με τα ματάκια σου, το αποτέλεσμα είναι… για να παίρνουμε τα βουνά, ή ακόμα καλύτερα, για να κάνουμε μια βόλτα στην Πάργα (μέρες που έρχονται) και να το ζήσουμε από κοντά!

Μέσα απ όλα τα πιάτα του menu, διαλέξαμε δύο για το βασανιστικό μας double trouble.

Trouble n1

Iceberg με κρέμα από πρόβειο γαλοτύρι Μετσόβου, πούδρα από μανιτάρια Γρεβενών και προσούτο Δράμας.

Trouble n2

Ταρτάρ γαρίδας με κουμκουάτ και τσιπς αμπελόφυλλο

Καθώς θα ακούς βρώμικο funk από τον τόπο σου, εγώ θα σου πω δύο κουβεντούλες για έναν πολύ όμορφο τύπο -και στα έξω του, αλλά κυρίως στα μέσα του. Τον ψάχνουν και τον συμβουλεύονται άνθρωποι από αρχαία θέατρα, πολυτελή ξενοδοχεία και κτίρια, μέχρι κινηματογράφους και τεράστιους συναυλιακούς χώρους. Σε περίπτωση που δεν με πιστεύεις, ρίξε μια ματιά στο acoustical.gr άπιστε Θωμά για να ενημερωθείς πλήρως!

Ας τα πάρουμε λίγο από την αρχή. Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν για πρώτη φορά σ’ ένα στούντιο ηχογραφήσεων. Εκεί έγινε το πρώτο κλικ, καθώς κρατούσε στα χέρια του μπάσο. Αν και δεν είμαι μπασίστας, το φωνάζω πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά, ότι σαν τους μπασίστες δεν έχει. Είναι μακράν το πιο σημαντικό μέλος μιας μπάντας για αναρίθμητους λόγους. Τώρα θα μου πεις και γιατί ρε μεγάλε δεν παίζεις μπάσο; Αυτό είναι άλλο κομμάτι, δεν είναι της ώρας. Αφού λοιπόν τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε με τον Γιώργο σχετικά με τον ευεργετικό ρόλο του μπασίστα στο μουσικό στερέωμα, ξαφνικά κι απ’ το πουθενά, ανέφερε κάτι για μαγειρική.

Έχεις κοιτάξει ποτέ μέσα στα μάτια πεινασμένο παιδάκι την ώρα που ειδοποιεί το buzzer ότι είναι έτοιμη η παραγγελία του στα goody’s; Οπαδό των maiden την ώρα που ξεκινάει το fear of the dark σε συναυλία, έχεις δει; Έτσι ακριβώς έκανε. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για να περιγράψω άνθρωπο που ‘’γυαλίζει το μάτι του’’ δεν μπορώ να βρω από τον Γιώργο. Έχεις βαρεθεί να συνομιλείς με ανθρώπους που πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο; Διάλεξε τον Γιώργο για φίλο και θα ησυχάσει το κεφαλάκι σου, καθώς το αγαπημένο του θέμα είναι ένα! Ο ίδιος, ίσως και να μην το αντιλαμβάνεται, αλλά όταν μιλάει για μαγειρική, αλλάζει η όψη του, η χροιά της φωνής του, ολάκερο το είναι του… Στην συνέχεια της σχέσης μας, πήραμε σβάρνα τις αγορές, τα κρεοπωλεία, τα ιχθυοπωλεία, τα παντοπωλεία… γίναμε μπαχαράκηδες για να μην στα πολυλογώ!… Και αφού χτυπήσαμε πολύωρα μαγειρικά καφεδάκια, καταλήξαμε στις σχολές και τα σεμινάρια…

Οι ρυθμοί του ήταν τέτοιοι, που κάποια στιγμή τερμάτισα κι έκατσα στον πάγκο… όμως αυτός συνέχισε να τρέχει, μέχρι να λύσει και την τελευταία του απορία, μέχρι να καλύψει και το τελευταίο του ερώτημα. Έχει όμως τέλος αυτή η διαδρομή; Ολόκληρη ζωή δεν φτάνει για να εξερευνήσεις όλο το μαγειρικό φάσμα του πλανήτη, οπότε κάπου εκεί το παίρνεις απόφαση ότι δεν σταματάς να τρέχεις… Αυτή όμως η απεριόριστη δίψα του για να διευρύνει τους ορίζοντες του και να δοκιμάσει καινούργιες τεχνικές και γεύσεις, έφερνε το ενδεχόμενο της παντόφλας ολοένα και πιο κοντά… Νομίζω όμως ότι κι εγώ στην θέση της Ιωάννας, θα έκανα την καρδιά μου πέτρα, αν ήταν να έχω στο τραπέζι μου κάθε μέρα τόσο εξελιγμένες μαγειρικές αλητείες!

Όπως θα δεις με τα ίδια σου τα μάτια σε λιγάκι, η πολύωρη ενασχόλησή του με το αντικείμενο που τόσο αγαπάει, άξιζε τον κόπο. Το γεγονός ότι ψάχνεται τόσο πολύ, μόνο καλό κάνει στην μαγειρική του εξέλιξη. Κατεβάζει συνεχώς καινούργιες ιδέες, τις οποίες λατρεύει να μοιράζεται με φίλους, αλλά έχει παράλληλα μάτια και αυτιά ανοιχτά. Όπως καταλαβαίνεις, εμείς που τον ζούμε, έχουμε μόνο το στόμα μας ανοιχτό! Δεν πιστεύω ότι έχει να ζηλέψει κάτι από έναν επαγγελματία μάγειρα, κι αν πάλι δεν με πιστεύεις, σου έχω δύο τρανές αποδείξεις στο σημερινό double trouble. Αγαπητέ αναγνώστη, ιδού ο Γιώργος Χατζηγεωργίου, με σάρκα και οστά.

Trouble n.1: Φιλέτο λαυράκι, φάβα, κρέμα κάπαρη/σταφίδα και ποικιλία καρότα.

Trouble n2: Φρέσκο καλαμάρι με αυγοτάραχο, σαλάτα ταμπουλέ , πατάτα  καρότο & μαγιονέζα άνηθου

“Η “πόλη” δεν καίγεται από αγάπη. Καμία πόλη δεν καίγεται από αγάπη. Οι πόλεις καίγονται από μίση, από οπισθοδρομικά μυαλά, από απόλυτες θρησκείες κι απ’ το ρημάδι το χρήμα. Όσο μεγαλώνω, έχω πολλά που θέλω να καταπολεμήσω, σε ό,τι αφορά τα μειονεκτήματα του χαρακτήρα μου. Αλλά το βασικότερο που το ΄χω βάλει κάτω και το χτυπάω αλύπητα είναι ένα… Δεν θέλω να είμαι απόλυτος σε τίποτα. Αυτό καταπολεμώ κι αυτό σιχαίνομαι. Κάποτε είχα πολλά “πρέπει” και “μην”, στη ζωή μου και τον τρόπο σκέψης μου. Μα ένας καλλιτέχνης οφείλει να ‘χει τα μάτια του ορθάνοιχτα”… Ο Μιχάλης Συριόπουλος στο rejected…

Μ.Σ.: “Σταυρούπολη, στα πευκάκια, τρίτος όροφος, πλάκα… να βράζει τα καλοκαίρια και να ‘ναι πάντα η εξώπορτα ανοιχτή για να κάνει ρεύμα. Η Αννούλα και ο Λεωνίδας με τα πέντε παιδιά. “Σκυλιά” στην δουλειά και πάντα με το χαμόγελο. Το σπίτι πεντακάθαρο -σε σημείο τρέλας! … Πώς χωρούσαμε όλοι σ’ αυτό το σπίτι απορώ. Κάθε Παρασκευή είχε πικ-νικ στο “πρόχειρο” δωμάτιο. Η μεγάλη μου αδερφή έστρωνε έναν μουσαμά πάνω απ’ το χαλί, έβραζε αβγά, είχε σαλάμι, κασέρι, ντομάτα και μουστάρδα. Τι χαρά έκανα Θεέ μου μ’ αυτό το πικ νικ… κι έπαιρνε και τούρκικες κασέτες θυμάμαι και βαλάντωναν στο κλάμα με την μάνα μου. Η αγγαρεία της ημέρας ήταν “ποιος θα στρώσει τα κρεβάτια απόψε”… Πολυθρόνες γυρνούσαν, τραπεζάκια έφευγαν, μπαουλοντίβανα άνοιγαν κι όλο το σπίτι γίνονταν ένα τεράστιο κρεβάτι. Τι να πρωτοθυμηθώ κι από πού ν’ αρχίσω! Αλήθεια, ξέρεις, τι θα πει το ρήμα ‘μοιράζομαι’;  Εγώ το ξέρω- μου το έμαθαν καλά. Η Αννούλα, υπομονετική, γενναιόδωρη, χαμογελαστή κι ευγενική κι ο Λεωνίδας, σοβαρός, μετρημένος, με πολύ χιούμορ και τόσο κρυφά ευσυγκίνητος. Παιδικά χρόνια γεμάτα αξιοπρέπεια κι αγάπη με ένα κόκκινο Lada να μας φορτώνει όλους για μπάνιο στην Αγία Τριάδα κι εγώ να κρύβομαι μόλις βλέπουμε τροχονόμο, γιατί ήμασταν πέντε άτομα πίσω! Πρέπει να ομολογήσω ότι οι γονείς μου είναι η προσωποποίηση των γιορτών. Όλων των γιορτών! Στο πατρικό μου θα καταλάβεις τι γιορτή είναι από τα εδέσματα που υπάρχουν επάνω στο τραπέζι, τα τραγούδια που ακούγονται, αλλά κυρίως από την συμπεριφορά των δύο. Μαγεία! Ύστερα ήρθαν οι γάμοι… πρώτα η μεγάλη μου αδερφή – τι στεναχώρια είχα… κοιμόμουν βλέπεις μαζί της ή μάλλον για την ακρίβεια κοιμόμουν κρατώντας τα μαλλιά της- μετά οι δίδυμες και τέλος ο αδερφός μου. Οι γονείς μου επαναλαμβάνουν τα ίδια “σκηνικά” στα επτά μου ανίψια πλέον. Μου φαίνεται τόσο περίεργο που δεν τους άκουσα ποτέ να λένε “θέλω”. Ούτε μια φορά! Λες και δεν έχουν ανάγκες οι ίδιοι. Μια ζωή τα “θέλω” μας είναι η ευτυχία τους”.

If you are the dealer, I’m out of the game/
If you are the healer, it means I’m broken and lame/
If thine is the glory then mine must be the shame/
You want it darker/ We kill the flame  

Μ.Σ.: “Αν οι απορρίψεις στη ζωή σε κάνουν πιο δυνατό; Ναι.  Απορρίψεις από επιτροπές δραματικών σχολών, έργα που δεν έγιναν, συνεργασίες που δεν ευδοκίμησαν… πολλά τέτοια! Στις -πάσης φύσεως- απορρίψεις οφείλεις να το φιλοσοφείς και να πηγαίνεις παραπέρα. Ο πατέρας μου, από μωρό παιδί μου λέει “πάντα στη ζωή σου θα βάζεις μπροστά από κάθε πρόταση ένα εάν”. Στην αρχή που είχα λύσσα να ζήσω και να κάνω αυτό που θέλω δεν το καταλάβαινα. Βουτούσα στις επιλογές μου, σαν σε μονόδρομο και μόλις αποτύγχανα, απογοητευόμουν, τα παρατούσα, έκλαιγα… αχ και να ‘σουν από μια μεριά και να μ’ έβλεπες όταν κόπηκα απ’ το Κρατικό ας πούμε… Μεγαλώνοντας όμως, συνειδητοποιώ ότι αυτό το «εάν» είναι σωτήριο. Σε κάνει πιο ψύχραιμο. Και η ζωή, όπως και η σκηνή, θέλουν ψυχραιμία”.

Dance me to your beauty with a burning violin/
Dance me through the panic till I’m gathered safely in/
Lift me like an olive branch and be my homeward dove/
Dance me to the end of love 

Μ.Σ: “Μετά από αρκετά χρόνια θεατρικά στη Θεσσαλονίκη, ήθελα πλέον να φύγω Αθήνα. Κι ας πήγαιναν όλα υπέροχα επάνω. Ήθελα να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ. Και ήρθε η στιγμή να ανακοινώσω στους γονείς μου ότι φεύγω στην Αθήνα… Σ’  ένα πατρικό που έφευγες ως τότε- μόνο- παντρεμένος. Ευτυχώς, υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις. Δεν θυμάμαι να είπα πολλά… τους θύμισα ότι στα είκοσί τους είχαν φύγει κι αυτοί με μια βαλίτσα στην Γερμανία κι ότι εγώ στα τριάντα μου θα φύγω με έτοιμη δουλειά στην Αθήνα… Έτσι είχαμε μικρά “δράματα”, τα οποία λύθηκαν ως δια μαγείας στην μετακόμιση. Με το που βρέθηκα στην Αθήνα, μου έγινε η πρόταση να ανεβαίνω κάθε εβδομάδα για δύο μέρες στη Θεσσαλονίκη κι έτσι με βλέπουν κάθε εβδομάδα”.

Like a bird on the wire/
Like a drunk in a midnight choir/
I have tried in my way to be free 

Μ.Σ.:  “Αχ, αυτό ήταν απίστευτο! Μόλις κατέβηκα στην Αθήνα, απ’ το πουθενά προέκυψε η πρόταση να αναλάβω την καλλιτεχνική διεύθυνση της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής “Σύγχρονο Θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος” αλλά και να στεγάσω το Καλλιτεχνικό Εργαστήρι που ήδη είχα για χρόνια, στους χώρους της σχολής. Εντάξει, ακούγεται υπέροχο… και είναι! Αλλά στην αρχή ήταν σαν να κάνω μακροβούτι δεμένος με πέτρες, νύχτα σε φουρτούνα. Δεν είναι εύκολες οι τόσες ευθύνες. Μιλάμε για εκπαίδευση ηθοποιών. Δεν είναι εύκολο να ζεις στην Αθήνα κάνοντας πρόβες-παραστάσεις και δύο ημέρες την εβδομάδα να είσαι κλεισμένος σε μια σχολή στην Θεσσαλονίκη. Πρέπει ξαφνικά να γίνεις και κακός, να πεις όχι, να βάλεις όρια… πράγματα άγνωστα για μένα. Πρέπει στα τριάντα σου χρόνια, να κάνεις πίσω τα δικά σου “θέλω” και να βάλεις μπροστά τα δικά τους. Δεν ξέρω αν πέτυχα τίποτα… ξέρω όμως ότι σε λίγο παραδίδω μια “φουρνιά” συναδέλφων αξιοζήλευτη. Και μιλάω ειλικρινά. Όσο για το Εργαστήρι μου, εντάξει δεν τολμούσα να φανταστώ ότι θα ‘χω τρία τμήματα στην Θεσσαλονίκη και δύο στην Αθήνα. Το Εργαστήρι μου είναι η καψούρα μου. Ζω την απόλυτη έμπνευση εξαιτίας τους. “Χάνομαι” όταν δένει η ομάδα και ταξιδεύουμε με κοινούς κώδικες”.

There’s a lover in the story/
But the story’s still the same/
There’s a lullaby for suffering/
And a paradox to blame/
But it’s written in the scriptures/
And it’s not some idle claim/
You want it darker/ We kill the flame 

Μ.Σ.: “Ποια είναι η δική μου “πόλη”; Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Μπορώ να σου πω ότι ο μικρόκοσμός μου είναι το σπίτι μου στην Αθήνα. Εδώ που το φτιάχνω όπως ονειρεύομαι, χωρίς να γυρνάω πολυθρόνες και τραπεζάκια τις νύχτες για να στρώσω το κρεβάτι μου. Η πόλη μου είναι το σπίτι μου, το καταφύγιό μου. Μια ωραία μουσική, το κρασί μου και τα λουλούδια μου που μεγαλώνουν. Την Αθήνα ακόμα δεν την ξέρω. Κινούμαι σ’ έναν μικρό χάρτη με τον σκύλο μου ή με λίγους, ήσυχα πράγματα και όπου έχει πράσινο, το αγαπώ κι εγώ κι ο Πάρης”.

Like a worm on a hook/
Like a knight from some old-fashioned book/
I have saved all my ribbons for thee/
If I, if I have been unkind/
I hope that you can just let it go by/
If I, if I have been untrue/
I hope you know it was never to you 

Μ.Σ.:  “Τι θα κάνω θεατρικά τον ερχόμενο χειμώνα; Μετά από δύο χρόνια στο θέατρο Πόρτα, ύστερα από την “Δίκη του Κ.” και τον “Καντίντ”, δεν σου κρύβω ότι λίγο φοβήθηκα. Όσο να πεις είχε μια ασφάλεια η ομάδα των υπέροχων συναδέλφων του Θωμά Μοσχόπουλου, γίναμε οικογένεια. Ήρθε όμως η όμορφη συνεργασία με τον Γιάννη Μόσχο που μου θύμισε πως δεν κατέβηκα για να βρω οικογένεια. Τώρα, όσον αφορά το κοντινό μέλλον, περίεργα πράματα συμβαίνουν… ακυρώνονται δουλειές που έκλεισα, έρχονται ταυτόχρονες προτάσεις, λίγο “φλερτάρω” με την τηλεόραση, θα κάνω μάλλον και μια ταινία… είναι και η Σχολή, τα Εργαστήρια! Ειλικρινά δεν ξέρω τι απ’  όλα!… Κάτι θέλει να μου πει το σύμπαν, θα το ακούσω με καθαρό μυαλό, όταν ανέβει “Η πόλη””.

Dance me to the children who are asking to be born/

Dance me through the curtains that our kisses have outworn/
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn/
Dance me to the end of love /

Μ.Σ.:  “Δυστυχώς, δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο για να δω θέατρο. Απ΄ όσα είδα όμως, νιώθω πως στις παραστάσεις τρέχουν δύο παράλληλες ιστορίες, μία του συγγραφέα και μία του σκηνοθέτη. Μα γιατί; Μία ιστορία δεν ήρθε να δει ο έρμος ο θεατής; Γιατί πρέπει να φύγει μπερδεμένος; Ιστορίες δεν είναι το θέατρο, με αρχή μέση και τέλος; Τον θυμάσαι τον “Τρέπλιεφ”, τον ήρωα στον “Γλάρο” του Τσέχωφ; Νιώθω ότι ψάχνουμε – σαν άλλοι “Τρέπλιεφ”- νέες φόρμες.  Εύχομαι να μην είναι εις βάρος των θεατών”.

They’re lining up the prisoners/
And the guards are taking aim/
I struggled with some demons/
They were middle class and tame/
I didn’t know I had permission to murder and to maim/
You want it darker

Μ.Σ.: “Αν γκρινιάζω; Κάποτε γκρίνιαζα πολύ. Τώρα παθαίνω κάτι χειρότερο… κατεβάζω ρολά. Απομονώνομαι. Δεν μπορώ… Κουράζομαι να βλέπω ανθρώπους να κάνουν ψέματα μες τα μούτρα μου. Κουράζομαι να βλέπω “ντίβες” στον χώρο μου. Κουράζομαι να βλέπω ανθρώπους που σκέφτονται μόνο την πάρτη τους. Μα τελοσπάντων αυτή η ρημάδα η κρίση δε μας ταρακούνησε καθόλου; Αν οι άνθρωποι εκφράζουμε το συναίσθημά μας επώδυνα και δεν καλουπωνόμαστε πίσω από μάσκες, γυαλιά και προσωπεία; Αχ…αχ… Να ξυπνούσαμε -λέει- ένα πρωί και να είχαν συγχωνευτεί όλα τα προφίλ μας στα social media σε ένα…! Ε, ρε σπίτια που θα έκλειναν! Κάποτε κρυβόμασταν πίσω από γυαλιά. Τώρα κρυβόμαστε πίσω από άπειρα προφίλ ή φατσούλες και ψεύτικα “χεχε” ή “χαχα”… Αυτό κι είναι φουλ ανώδυνο”!

In streams of light I clearly saw/
The dust you seldom see/
Out of which the nameless makes/
A name for one like me/

I’ll try to say a little more/
Love went on and on/
Until it reached an open door/
Then love itself/
Love itself was gone

Μ.Σ.:  “Κεφάλαιο Έρωτας. Το πιο δύσκολο κεφάλαιο. Κοίτα τώρα, τι μου θύμισες; Σπίτι στην Εγνατία, Θεσσαλονίκη, μπαλκόνι, απ΄ τα πρώτα ραντεβού, απ’  αυτά που δε θες να πετάει τρίχα, να ‘σαι ατσαλάκωτος, με μούσι στο μοιρογνωμόνιο, άρωμα όλο το μπουκάλι, απαλή jazz, καλό κρασί, φωνή αισθαντική… και ξαφνικά τρελή βροχή απ’ το πουθενά, τρελή όμως! Έτσι για την αλλαγή κάτσαμε μες την βροχή. Και το ήπιαμε όλο το ρημάδι! Για πότε έσπασε ο πάγος κι έφυγε η αισθαντική φωνή … για πότε οι ευγένειες έγιναν γέλια! Το ωραιότερο ξέπλυμα, σιχτίρ, ωραία ήταν… Κεφάλαιο Έρωτας. Το πιο δύσκολο κεφάλαιο. Έχεις διαβάσει το «Όλια ψυχούλα μου» του Τσέχωφ;  Ε, λοιπόν, επειδή μεγαλώνω αποφάσισα πως αυτή η κυρία είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Μπήκα λοιπόν στο κουκούλι μου μέχρι να γίνω “ολόκληρος” … γιατί μέχρι τώρα συνειδητοποιώ πως έψαχνα ό,τι δεν ήμουν. Τέσπα, μεγάλη ιστορία”…

Magnified, sanctified, be thy holy name/

Vilified, crucified, in the human frame/
A million candles burning for the love that never came/
You want it darker/ We kill the flame 

“Αν γελάω με τη καρδιά μου; Α, ναι, γελάω πολύ! Με οτιδήποτε δεν είναι δήθεν. Πολλά γέλια με τα παιδιά στο ΠΟΡΤΑ, πολλά όμως. Με την Κατερίνα την φίλη μου, με την Ηλέκτρα, με την Λίτσα, την Ειρήνη. Ξέρεις, με τους φίλους μου έχουμε επινοήσει χαρακτήρες… αυτοί λοιπόν, σε διάφορες συνθήκες που επινοούμε…άστα! Τώρα, με τι έκλαψα τελευταία;! Καταρχήν, να σου ξεκαθαρίσω ότι κλαίω και γελάω με θράσος χωρίς να με νοιάζει αν με βλέπουν. Έκλαψα που λες, στο ΜΕΤΡΟ, πρόσφατα, όπου ένας κύριος την ώρα που έρχονταν το όχημα, κρύφτηκε γρήγορα γρήγορα πίσω από έναν τοίχο, σκούπισε τα παπούτσια του μ’ ένα πανί, χτένισε γρήγορα τα -ήδη- χτενισμένα του μαλλιά  και μπήκε στο ΜΕΤΡΟ για να ζητιανέψει”…

The light came through the window/
Straight from the sun above/
And so inside my little room/
There plunged the rays of love 

“3 Ιουνίου 1995. Ημέρα γενεθλίων. Το τραπεζάκι στο σαλόνι γύρισε, κόλλησε στον τοίχο, πάνω έχει γαριδάκια, πατατάκια, δρακουλίνια, πακοτίνια, εκείνα τα αχώνευτα τα λεπτά, τα  αλμυρά τα πουράκια αλλά και τα άλλα τα γλυκά που τρώγονται πέντε -πέντε, κέικ από την μάνα και τυροπιτάκια κουρού, σταθερά γιορτινά εδέσματα στο πατρικό. Φοράω ένα μπεζ παντελόνι με τσάκιση μέχρι τις μασχάλες και μια άσπρη μπλούζα από μέσα, όπου η στάμπα κρύφτηκε – αναγκαστικά- και πέδιλα. Ναι, μέσα στο σπίτι παπούτσια, είναι γιορτή σήμερα. Κασέτες με τους Backstreet Boys, τον Θάνο Καλλίρη για διαγωνισμό χορού και μολύβια- σβύστρες για έπαθλο. Αναψυκτικά, μπαλόνια στα πολύφωτα, ενώ στο “πρόχειρο” δωμάτιο ήδη η θεία Βάσω, ο θείος Σίμος με λικέρ, πρώτο και δεύτερο κέρασμα όπου -σώνει και ντε- ήθελα να τα σερβίρω εγώ. Οι καλεσμένοι έρχονται και μαθαίνω ότι η μεγάλη μου η αδερφή, η Βαγγελίτσα μου ‘χει έκπληξη τούρτα, αλλά δεν χωράει στο ψυγείο μας λέει και την έβαλαν στο ψυγείο του κυρ -Βασίλη,  Θεός σχωρέστον, ψιλικατζής, κι εκεί που χορεύαμε “το νου σου κύριε οδηγέ” -έλα, έλα, το θυμάσαι το τραγούδι- και οι αδερφές μου γελούσαν με θράσος που χόρευα με την Ειρήνη κι είχαμε γίνει κατακόκκινοι απ’ την ντροπή… έρχεται η τούρτα! Χριστέ μου! Μία τούρτα όση το τραπεζάκι του σαλονιού. Ένα ολόκληρο αεροδρόμιο με κανονικά μεταλλικά αεροπλανάκια! Τόσα, όσα τα παιδιά απ’ το πάρτυ, ένα για τον καθένα. Ομολογώ πως δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τούρτα αεροδρόμιο, μα ήταν τόσο εντυπωσιακή! Μου έμειναν αυτά τα γενέθλια…Ιούνιος 2018; Τι περιμένω από μένα μεγαλώνοντας; Τι ονειρεύομαι, Γιώργο; Να λένε οι συνάδελφοι, ο Μιχάλης είναι καλός άνθρωπος και καλός ηθοποιός. Να ‘μαι έντιμος, να ‘μαι σωστός άνθρωπος… να θυμάμαι πως η δουλειά μου δεν είναι δα και η πιο σπουδαία του κόσμου. Ένας παραμυθάς είμαι, ok! Θέλω να μεγαλώνω με αξιοπρέπεια”…

Κάθε φορά που πρόκειται να συναντήσω τον Γιάννη Παναγιωτίδη, έχω πολλαπλές εγκεφαλικές εκρήξεις χαράς, όχι μόνο γιατί «κλέβω» καμία συνταγή από το τεράστιο οπλοστάσιό του, αλλά γιατί η ουσία σ αυτόν τον άνθρωπο ξεχειλίζει. Και είναι τέτοιου τύπου η ουσία του, που ό,τι κι αν του έβαζες να σου οργανώσει ή να σου στήσει από το μηδέν θα το κατάφερνε με μεγάλη επιτυχία, συνοδευόμενη από τόνους σκληρής δουλειάς και μετριοφροσύνης. Με τέτοιους ανθρώπους νομίζω ότι έχει νόημα να συζητάς.

Και για να σου είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι όσο ευτυχισμένος μπορεί να νιώθει ο ίδιος που μπήκε η μαγειρική στην ζωή του, άλλο τόσο χαρούμενη είναι και η μαγειρική που τον έχει φίλο. Γιατί η φιλία τους, δεν στηρίζεται σε πήλινα πόδια, ούτε είναι από αυτές που τις κρατάς μόνο και μόνο επειδή σου καλύπτουν κάποιες ανάγκες και «ταΐζουν» το εγώ σου. Η σχέση του με αυτήν δεν είναι σαν τις σχέσεις που τις κρατάς επειδή απλά βολεύτηκες και σκέφτεσαι «κάτσε εδώ τώρα, που να βρίσκεις άλλον/η’». Είναι ουσιαστική σχέση αγάπης και σεβασμού και το καταλαβαίνεις από το πάθος που μιλάει γι’ αυτήν και για όσα του έχει τόσο απλόχερα χαρίσει. Αυτό από μόνο του είναι κάτι παραπάνω από αρκετό για ακόμα μια κουβέντα μαζί του.

Ως Executive Chef του ΙΕΚ ΑΚΜΗ καταλαβαίνεις πόσα θέματα χειρουργικής ακρίβειας περνάνε από τα χέρια του, οπότε για να τον βρω, λίγο αιματάκι το έφτυσα είναι η αλήθεια. Γεγονός όμως, που δεν με χάλασε διόλου, καθώς άρπαξα την ευκαιρία και ξαναμπήκα μετά από πολύ καιρό στα εργαστήρια και τις κουζίνες που τόσο αγάπησα εκεί ως μαθητής. Μου ήρθαν ξαφνικά και κατακούτελα τόσες μεθυστικές μυρωδιές από τους ζωμούς και τις άλλες παρασκευές, που ήταν γροθιά στο στομάχι για έναν άνθρωπο σαν εμένα, που κάθε Δευτέρα πρωί ξεκινάει δίαιτα και την τελειώνει την ίδια μέρα, λίγο πριν το μεσημεριανό. Όλες αυτές οι μυρωδιές όμως μου έφεραν στο μυαλό παράλληλα και την μαγεία της επαγγελματικής μαγειρικής, η οποία καλείται να ικανοποιήσει την πρωταρχική βιολογική ανάγκη του ανθρώπου, το φαγητό.

Από την στιγμή που βλέπεις το πρώτο φως, η λαχτάρα σου για φαγητό εξωτερικεύεται με το ασταμάτητο κλάμα, το οποίο, καθώς περνούν τα χρόνια, αντικαθίσταται με το «άντε που είναι πια ο σερβιτόρος», με τον οποίο ξαφνικά η σχέση σου μετατρέπεται σε ερωτική, τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι έρχεται προς τα εσένα με την παραγγελία σου στο δίσκο. Πίσω απ όλο αυτό κρύβεται ένας μάγειρας λοιπόν, ο οποίος για να φέρει εις πέρας την αποστολή του καλείται να κτίσει μέσα του ένα ολόκληρο οικοδόμημα που συνδυάζει αρμονικά, γνώσεις, φιλοσοφία, τεχνικές, πειθαρχεία, υπομονή και ψυχοσωματική εξόντωση. Δεν είναι αυτό επιστήμη; Μήπως τελικά οι μάγειρες είναι επιστήμονες αλλά δεν το ξέρουν; Μήπως φέρονται ως επιστήμονες αλλά δεν είναι; Μα πως δεν είναι, αφού ο όρος προέρχεται από το ρήμα «επίσταμαι», δηλαδή γνωρίζω κάτι καλά. Αυτό πάλι μην το αμφισβητήσεις, γιατί ο μεγάλος φιλόλογος-φιλόσοφος Αλέξανδρος Κόγκας, μου το επιβεβαίωσε, έτσι για να νιώθω πιο ασφαλής. Κάπου εκεί, την ώρα που μ’ έτρωγαν οι απορίες, έρχεται ο Chef, με σκοπό να μου τις λύσει.

Rejected – Θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται η μαγειρική ως επιστήμη, από τους ίδιους τους επαγγελματίες αλλά και από τον κόσμο;

Ι.Π – Η μαγειρική είναι μια όμορφη αλληλουχία γεγονότων ,στην οποία υπάρχει πίεση του χρόνου. Ωστόσο, το συναίσθημα που σου αφήνει στο τέλος της ημέρας, δεν περιγράφεται. Αυτός είναι ο δικός του ορισμός λοιπόν και συνεχίζει.

Η επαγγελματική μαγειρική, μου εξηγεί, έχει άγρια ομορφιά, που πάντοτε σε αποζημιώνει με πολλούς τρόπους. Υπάρχουν χώρες ανά τον κόσμο οι οποίες δεν  αντιμετωπίζουν τη γαστρονομία απλά ως ένα τεχνικό επάγγελμα, αλλά εμβαθύνουν και σε όλα τα άλλα χαρακτηριστικά που ένας Chef πρέπει να κατέχει. Ως χώρα έχουμε μείνει αρκετά πίσω σε αυτό τον τομέα και προσωπικά πιστεύω ότι κακώς συμβαίνει αυτό, καθώς ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός τουριστών που επισκέπτονται τη χώρα θα πρέπει να γίνει εφαλτήριο για να αλλάξει η συγκεκριμένη φιλοσοφία.

Ένας Chef, εκτός από άριστος μάγειρας, θα πρέπει να γνωρίζει καλά την τέχνη του και τους ανθρώπους γύρω του, καθώς οφείλει να διαχειριστεί την ίδια στιγμή αλλά και με επιτυχία, πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες οι οποίοι πρέπει να εργάζονται σε πλήρη αρμονία στο ίδιο χώρο, που κάποιες φορές είναι και πολύ μικρός. Επίσης, ο εκάστοτε επιχειρηματίας αφήνει στα χέρια του Chef τη διαχείρηση των εξόδων της εταιρίας του, με σκοπό να επιτευχθεί και να εξασφαλιστεί με τον καλύτερο τρόπο η λειτουργία της. Ένα ακόμα από τα καθήκοντα μας, λοιπόν, είναι και το πώς θα επιτύχουμε την αρτιότερη οργάνωση και διαχείριση των πρώτων υλών, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι τεράστιες σε ποσότητα. Χρειάζεται εγρήγορση και άριστη γνώση των αναγκών και των εξόδων, έτσι ώστε να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τις περισσότερες φορές αυτές οι λειτουργίες έχουν ως βάση την εμπειρία και μόνο. Η πιο ολοκληρωμένη επιστημονική κατάρτιση στα οργανωτικά και διοικητικά πεδία, μόνο όφελος μπορεί να έχει στην φαρέτρα των γνώσεων ενός επικεφαλής της κουζίνας.

Rejected – Πιο πολύ μου ακούγεται σαν να περιγράφεις έναν ενορχηστρωτή και όχι έναν μάγειρα.

Ι.Π.- Η σύγχρονη μαγειρική θέλει καλούς ενορχηστρωτές. Ένας μάγειρας ενδέχεται να συναντήσει κουλτούρες, πελάτες αλλά και συνεργάτες απ’ όλον τον κόσμο, με τεράστια γκάμα διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων τα οποία καλείται να ενορχηστρώσει άρτια. Γι αυτό και χρειάζεται επανεπένδυση στην εκπαίδευση των Chef, με το ένα μάτι στην παράδοση και το άλλο στην εξέλιξη. Αυτό φροντίζουμε να κάνουμε κι εμείς εδώ στην ΑΚΜΗ. Ο δάσκαλος θα πρέπει να ξυπνάει τα ένστικτα των σπουδαστών που ξεκινάνε εδώ το επαγγελματικό τους ταξίδι, είτε αυτοί έχουν πολλές γνώσεις είτε είναι αρχάριοι. Πρέπει να διαμορφώσουμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε ο νέος σπουδαστής και μελλοντικός επαγγελματίας, να αντιμετωπίσει σοβαρά τη μαγειρική. Η ημιμάθεια για μένα είναι πολύ χειρότερη της αμάθειας. Είναι υποχρέωση του δασκάλου να κινεί το ενδιαφέρον του μαθητή κάθε ώρα, κάθε στιγμή, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Rejected – Για όλα όσα μου περιέγραψες παραπάνω αρκούν όμως δύο έτη σπουδών; Είναι τόσα πολλά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας μελλοντικός Chef ξεκινώντας από το μηδέν, αν και θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και τι στόχους έχει ο καθένας. Τι λες Chef;

I.Π.- Όπως το λες. Εξαρτάται από το τι θέλει ο καθένας και πόσα εφόδια μπορεί και θέλει να αποκτήσει. Πάντως εμείς ως ΙΕΚ ΑΚΜΗ σκεφτήκαμε, προβληματιστήκαμε, ψάξαμε και καταλήξαμε. Ήρθε η στιγμή που ο κάτοχος ενός τίτλου σπουδών της μαγειρικής τέχνης θα μπορεί να διευρύνει ακόμα περισσότερο τις σπουδές του σε μαγειρικό, διοικητικό και οργανωτικό επίπεδο. Δηλαδή, θα μπορεί να αποκτήσει πτυχίο Bachelor από το Queen Margaret University της Σκωτίας με σπουδές που αφορούν στην γαστρονομία. Αυτή η επιλογή, αυτή η στοχοθεσία, διευρύνει τους ορίζοντες και τις δυνατότητες του κάθε Chef, έτσι ώστε να πάει ένα βήμα παρακάτω την κατάρτισή του πάνω στο αντικείμενο του, να δει και να μάθει εξελιγμένες τεχνικές σε εργαστήρια και να λάβει εξειδίκευση σε θέματα στρατηγικής, οργάνωσης και διοίκησης κουζίνας και προσωπικού. Με λίγα λόγια, κινούμαστε προς την κατεύθυνση της εκπαίδευσης και δημιουργίας, πραγματικά, ενός ενορχηστρωτή κουζίνας. Πριν που μιλούσα για επανεπένδυση στη μαγειρική με το ένα μάτι στην παράδοση και το άλλο στην εξέλιξη, αυτό εννοούσα. Είναι πλέον κατάλληλες οι συνθήκες για να μπουν στην επαγγελματική μαγειρική στοιχεία ανώτατης εκπαίδευσης. Το πρώτο βήμα γίνεται με αυτό το σπουδαίο πρόγραμμα, το οποίο φέρνει το σπουδαστή σε ουσιαστική επαφή με στοιχεία διεθνών προδιαγραφών.

Rejected – Πάντως οι βάσεις για να προχωρήσει κάποιος σ αυτό το πρόγραμμα, έχουν μπει γερά έτσι; Μιλάμε για τσιμέντο!! Aν κρίνω από τα μετάλλια που σαρώσατε στην Αθήνα, η dream team που έχετε στήσει με τον Σταμάτη Χριστοδούλου φαίνεται ότι βγάζει φωτιές! Είχα κι εγώ μια παρόμοια εμπειρία όταν είχαμε εκτελέσει το menu σε μια gourmet καντίνα στο TEDX πριν κάποια χρόνια. Νομίζω ότι αυτές οι δραστηριότητες και τα συναισθήματα που βιώνουν οι σπουδαστές του ΙΕΚ μόνο καλό κάνουν.

Ι.Π. – Η αλήθεια είναι ότι τα πήγαμε πολύ καλά στο διαγωνιστικό κομμάτι στην 5^η Expotrof. Κατακτώντας την 1^η θέση, σε σύνολο μεταλλίων στο διαγωνισμό, λάβαμε 14 χρυσά, 10 ασημένια και 7 χάλκινα. Κοπιάσαμε πολύ, συνεργαστήκαμε άψογα κι εκεί είναι η ουσία. Προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι περνάει απ το χέρι μας, έτσι ώστε να εφοδιαστούν οι σπουδαστές μας με όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις, σε πραγματικές συνθήκες, όχι μόνο θεωρητικές. Και σίγουρα τα μετάλλια που πήρε το ΙΕΚ ΑΚΜΗ είναι προιόν σκληρής δουλειάς, πολύωρης προετοιμασίας αλλά κυρίως ομαδικότητας. Όπως σου έχω ξαναπεί, η ομαδικότητα είναι το παν για να βγει ένα καλό αποτέλεσμα και πάνω σ αυτό δουλεύουμε όλοι ασταμάτητα.

Rejected – Η παράδοση που ανέφερες πριν με την εξέλιξη, νομίζω ότι παντρεύονται τα τελευταία χρόνια. Το βλέπω στα μενού των μαγαζιών και στις τάσεις που επικρατούν. Συμφωνούμε σ αυτό; Βέβαια υπάρχουν και πολλές καινούργιες ορολογίες που όταν τις διαβάζει ο κόσμος συνήθως δεν τις καταλαβαίνει. Είναι μόδα που θα περάσει;

I.Π. – Ο κάθε μάγειρας θεωρώ ότι πρέπει πρώτα να μάθει τα υλικά του τόπου του. Να μην κλείσει ποτέ την πόρτα του σε νέες ή διεθνείς τεχνοτροπίες, αλλά πρώτα να έχει κατοχυρώσει την άριστη γνώση της ελληνικής κουζίνας. Αν μπορέσει να τα παντρέψει, τότε μιλάμε για πραγματική επιτυχία. Η πλούσια μεσογειακή κουζίνα, τα ελληνικά προϊόντα, μπορούν άψογα να συνδυαστούν με τις ξένες κουζίνες. Η διεθνή κουζίνα έχει νόημα μόνο όταν είναι φυσική προέκταση της άριστης γνώσης των ελληνικών προϊόντων. Η πολυπλοκότητα στα ονόματα των πιάτων με ξένους όρους είναι και θέμα marketing. Είμαστε θιασώτες των εξελιγμένων τεχνικών μαγειρικής, αλλά εφόσον έχουμε πρώτα διασφαλίσει ότι ο σπουδαστής έχει σωστή κατάρτιση στις βασικές αρχές. Ο επισκέπτης της χώρας μας δεν έρχεται να φάει τις γεύσεις που ήδη γνωρίζει από τον τόπο του, αλλά να εξερευνήσει και τις δικές μας. Αυτήν τη φιλοσοφία θέλουμε να περάσουμε στους σπουδαστές μας, αλλά χωρίς ποτέ να κλείνουμε τα μάτια μας σε άλλες κουζίνες και σε νέες τεχνικές. Νομίζω ότι όποιος έχει παρακολουθήσει το gastronomy festival του ΙΕΚ ΑΚΜΗ θα επιβεβαιώσει αυτό που σου ανέφερα. Εκεί βρίσκεται και η ομορφιά της μαγειρικής. Στο ότι συνεχώς εξελίσσεται. Το επάγγελμα του μάγειρα είναι στα καλύτερα του, παρά το οικονομικό περιβάλλον που επικρατεί στους περισσότερους τομείς, κι εμείς θέλουμε να προετοιμάζουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τους αυριανούς επαγγελματίες.

Κάπου εκεί, ολοκληρώθηκε η κουβέντα με τον πολύ καλό δάσκαλο και φίλο, Γιάννη Παναγιωτίδη. Έλα όμως που το τέλος της κουβέντας συνέπεσε με το τέλος ενός εργαστηρίου, που μόλις είχε ολοκληρώσει αρκετές παρασκευές. Και εκεί, όπως καταλαβαίνεις, για ακόμα μια φορά, έληξε άδοξα η δίαιτα.

Μετά από μια υποχρεωτική άδεια άνευ αποδοχών για τα 90ά γενέθλια του θείου Oscar, το Legalize Film επιστρέφει για ν’ αποτιμήσει το πάρτυ. Και δυστυχώς, ο θείος φέτος εμφανίστηκε φανερά καταβεβλημένος από την ηλικία του.

Μια μικρή ένδειξη των γηρατειών του αποτυπώνεται και στα νούμερα της τηλεθέασης της απονομής: ιστορικό χαμηλό δεκαετίας κατέγραψαν οι αποτιμήσεις, αδικώντας ίσως τη φινέτσα, το στυλ, την ευφυΐα και την άνεση του παρουσιαστή τους. Το επιχείρημα ότι ο κόσμος (τουλάχιστον εντός αμερικανικής επικράτειας) κουράζεται από το πόσο αργά προβάλλεται η απονομή καταβαραθρώνεται από το φετινό γεγονός της έναρξης του show μισή ώρα νωρίτερα από τη συνηθισμένη (20.00 τοπική East Coast). Το ενδιαφέρον του κόσμου για τα σημαντικότερα βραβεία της παγκόσμιας κινηματογραφίας έχει απλά κυρηχθεί amber alert.

Πρώτο φόντο η Μυτιλήνη. Ένα από τα μεγαλύτερα νησιά του Αιγαίου, που έχει δεχτεί τεράστιο ρεύμα προσφύγων τα τελευταία χρόνια. Δεύτερο, η Κωνσταντινούπολη. Τις ενώνουν η θάλασσα, η μουσική κι η παρουσία της Djam. Μία αντισυμβατική προσωπικότητα, που αρνιέται κάθε ηθική σύμβαση και δε φοβάται να μείνει γυμνή, δείγμα της καθαρής συνείδησής της. Κάπου εκεί, γνωρίζει την Αβρίλ, ζουν την περιπέτειά τους και ξεκινούν τον προσπάθεια επιστροφής στην πατρίδα. Ένα οδοιπορικό γεμάτο εκπλήξεις κι ανατροπές.

Ένα πολιτικό σχόλιο, γεμάτο αιχμές για τον κόσμο του σήμερα. Για τους απανταχού ξενιτεμένους, που παλεύουν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους, σε μία εποχή πλήρους παγκοσμιοποίησης και συνολικής ισοπέδωσης. ” Θα τη ζεστάνουμε τη Νορβηγία “. Κι αυτήν και τη Σουηδία και την Αυστραλία και την Αμερική, καθώς ο Έλληνας κουβαλά μαζί του την πολιτιστική του κληρονομιά.

Άνθρωποι στο κοινωνικό περιθώριο, που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να επαναστατήσουν κι έχουν μάθει να μην τα παρατούν. Αναζητείς ποιος είναι ο καλός κι ο κακός; Μία περίεργη σχέση, “Kακούργος”, είναι άραγε; Mε όπλα το ρεμπέτικο, το ούζο και τα μεζεδάκια, τα απλά της ζωής, περνούν την καθημερινότητα και ξεχνούν τα πρόβλημά τους, ατενίζοντας με θέληση τον ορίζοντα, το αύριο …

Μεγάλη αποκάλυψη αποτελεί η πρωταγωνίστρια, Δάφνη Πατακιά. Γύρω της είναι δομημένη η ταινία. Τραγουδάει, χορεύει, ξεσπάει, παίζει μπαγλαμαδάκι… Είναι ένας άνθρωπος ζεστός, που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή, μία μούσα που σε σαγηνεύει. Δίπλα της ο Αρμένιος, Σάιμον Αμπκαριάν, στο ρόλο του ” θείου ” κι οι Μιχάλης Ιατρόπουλος και Γιάννης Μποσταντζόγλου σε δύο guest εμφανίσεις, που προσδίδουν κύρος στο φιλμ.

Για τους τραπεζίτες, για το κεφάλαιο, για τα συμφέροντα μένουν οι τοίχοι και τα χρήματα, που επί της ουσίας είναι ύλη. Οι άνθρωποι κερδίζουν τη ζωή και το δικαίωμα να ονειρεύονται κι αυτό δεν μπορεί να τους αφαιρέσει κανείς. Και κοντά στα όνειρα, έρχεται η δημιουργία. Κι αυτό επαναλαμβάνεται σαν κύκλος και θα συνεχίσει. Ένα ταξίδι στην ελευθερία του πνεύματος.

Ένα ασυνήθιστο, γυναικείο road movie, στο δρόμο του… μεταξιού. Κάτι σαν ιδιότυπο μιούζικαλ, μιας κι η απάντηση παντού είναι οι νότες. Σινεμά, μουσική, χορός, ποίηση, λυρισμός κι ένα αισιόδοξο φινάλε, που δίνει ελπίδα για καλύτερες ημέρες. ” Όλοι μας θα συνέλθουμε ” …