Γιώργος Παπανικολάου – Rejected.gr

Στα Ζαγοροχώρια

Γιώργος Παπανικολάου — Thu, 11 Jun 2026 12:11:42 +0000

κείμενο | άννα-μαρία χατζή */* φωτογραφίες | άννα-μαρία χατζή */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

μικρές εκδρομές- μεγάλες χαρές

απ’ το Τσεπέλοβο μέχρι την Δρακόλιμνη Τύμφης

Αν σου αρέσει το βουνό και πιο συγκεκριμένα να περπατάς στα μονοπάτια του, να χώνεσαι μέσα στο πράσινό του, να βρίσκεις την κοντινότερη όχθη του ποταμού του και να ανεβαίνεις στα πιο ψηλά σημεία του, αυτό το κείμενο (και βασικά, αυτή η εκδρομή) είναι για ‘σένα.

Ξεκινάω το ταξίδι μου από την Ναύπακτο, όπου μένω τα τελευταία δύο χρόνια ως αναπληρώτρια δασκάλα και κατευθύνομαι προς το Τσεπέλοβο. Το Τσεπέλοβο είναι ένα από τα χωριά των Ζαγοροχωρίων, το οποίο βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τύμφης. Είναι λίγο πιο απομονωμένο από τα υπόλοιπα Ζαγοροχώρια και αυτό ήταν που με έκανε να το επιλέξω, αφού εκείνη την περιοχή δεν την έχω επισκεφτεί. Το μέρος μου είναι αρκετά οικείο, καθώς ήταν συχνή επιλογή των γονιών μου για τις διακοπές μας όταν ήμασταν παιδιά, αλλά επιστρέφω πρώτη φορά ως ενήλικη. Οι μνήμες είναι πολλές και ο ενθουσιασμός μεγάλος.

Στο δρόμο λοιπόν, για το Τσεπέλοβο θα συναντήσεις το χωριό Κήπους. Σε αυτό το χωριό είναι μαζεμένα όλα τα διάσημα «τοξωτά γεφύρια» των Ζαγοροχωρίων. Αυτά που τραγουδάει και ο Θανάσης: «Πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά σαν πέτρινα γεφύρια»; Ε, αυτά! Έτσι λοιπόν, πριν φτάσω στον προορισμό μου έκανα τις στάσεις μου: πρώτα στο γεφύρι του Κοκόρου, το οποίο είναι χτισμένο ανάμεσα από δύο πελώριους βράχους και υπάρχει μια σπηλιά, για την οποία λέγεται, ότι αποτέλεσε κρησφύγετο του λήσταρχου Νταβέλη κι έπειτα, στο Καλογερικό γεφύρι, που είναι από τα πιο γνωστά, καθώς είναι τρίτοξο και από κάτω περνάει ο Βοϊδομάτης ποταμός! Η πρόσβαση στο ποτάμι είναι εύκολη και μπορείς να κάνεις μπάνιο εκεί, αλλιώς το πιο γνωστό spot είναι οι πηγές Βοϊδομάτη κοντά στην Αρίστη (περίπου μία ώρα από το Καλογερικό γεφύρι).

Α! Έχω ξεχάσει να σου πω ότι ταξιδεύω τέλη Μαΐου, και είναι η πιο ωραία εποχή γι’ αυτήν την εκδρομή (γνώμη μου). Θα απολαύσεις τόσο το βουνό, γιατί είναι καταπράσινο και λουλουδιαστό, αλλά και τα νερά του, καθώς είναι η εποχή που λιώνουν τα χιόνια.

Μετά από αυτό το σύντομο διάλειμμα για τον καιρό, συνεχίζω και με τα πολλά φτάνω στο Τσεπέλοβο. Έχω κάνει περίπου πέντε ώρες ταξίδι, με τις στάσεις μου και το χαζευτήρι μου, η ώρα είναι τέσσερις το μεσημέρι, παρκάρω στο μεγάλο πάρκινγκ του χωριού που βρίσκονται τα νεκροταφεία και το Γυμνάσιο-Λύκειο και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι ΑΛΟΓΑ. Ελεύθερα, πολλά άλογα, βόσκουν μαζί με πρόβατα και κατσίκες. Είναι το σημείο που νιώθω ότι αυτή η εκδρομή θα είναι μοναδική. Κάθομαι σίγουρα μια ώρα να τα χαζέψω, τα πλησιάζω σε μια απόσταση που δεν θα τα ενοχλήσω και νιώθω ευτυχία! Η στιγμή τελειώνει λίγο άγαρμπα, γιατί μαύρα σύννεφα μαζεύονται πάνω από το κεφάλι μου και πρέπει να κάνω check-in στο δωμάτιό μου. Φτάνω λοιπόν, στον ξενώνα του Γκούρη (Gouris Guesthouse), ο οποίος είναι παραδοσιακός, πετρόχτιστος με υπέροχη αυλή γεμάτη λουλούδια και με υποδέχεται η γλυκύτατη κυρία Ανθούλα που με οδηγεί στο δωμάτιό μου με θέα το βουνό και το χωριό. “Όνειρο ζω, μην με ξυπνάτε”, είναι η κατάσταση! Τακτοποιούμαι και χωρίς να χάσω χρόνο πηγαίνω να φάω στο «Ζαγορίσιο» κάτι ζεστό και μαγειρευτό, όπως ένα χοιρινό λεμονάτο και να επιστρέψω να ξεκουραστώ. Η μέρα κλείνει με θέα το χωριό, το βουνό, τους κεραυνούς και τον ήχο της βροχής που με νανουρίζει.

Η επόμενη, ξεκινάει νωρίς αφού νωρίς έκλεισε η προηγούμενη και αφού φάω πρωινό από τα χεράκια της κυρίας Ανθούλας: αυγουλάκια φρέσκα, ψωμί με σπιτική μαρμελάδα κράνι, αυγόφετα και πάρω αλευρόπιτα για τον δρόμο, ξεκινάω τη βόλτα μου στο χωριό. Βρίσκω πολλά αρχοντικά, την μεγάλη πλατεία με τα τεράστια πλατάνια, ένα μικρό εκκλησάκι χωμένο μες τα βρύα, τα σχολεία (νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο – φαντάσου πόσο κόσμο είχε το χωριό!), βρύσες, σοκάκια και τις πέτρινες σκεπές που αγαπώ. Αν κάτι μου αρέσει πολύ στα Ζαγοροχώρια είναι η αρχιτεκτονική των σπιτιών και ο τρόπος με τον οποίο τα χωριά είναι τόσο εναρμονισμένα με το περιβάλλον γύρω τους που φτιάχνουν το τέλειο σκηνικό.

Εκεί που στάθηκα περισσότερο, ήταν στο δημοτικό σχολείο. Με έπιασε μια συγκίνηση, άνευ προηγουμένου. Θυμάμαι στα ταξίδια με τους γονείς μας, όταν επισκεπτόμασταν χωριά, η μαμά μου (που είναι κι αυτή δασκάλα) πάντα έψαχνε να βρει τα σχολεία, τα οποία και επισκεπτόμασταν. Ρωτούσε τους περαστικούς αν λειτουργούν ή ως τι λειτουργούν, πόσα παιδιά έχουν, τι δράσεις κάνουν, τι δυσκολίες έχουν, πως είναι η ζωή των δασκάλων και άλλα πολλά που τώρα τα καταλαβαίνω. Μια φορά μάλιστα, θυμάμαι ότι είχαμε πετύχει τον ίδιο τον δάσκαλο. Νομίζω πως κάπως έτσι, απέκτησα μια ιδιαίτερη σχέση με αυτά τα σχολεία ∙ έμαθα κι εγώ να τα αναζητώ, να τα επισκέπτομαι, να τα φωτογραφίζω και να κάθομαι για λίγη ώρα στο προαύλιό τους, να φαντάζομαι πως ήταν όταν είχαν παιδιά, όταν ήταν ζωντανά. Τα σχολεία είναι μέρος του οικοσυστήματος της κοινότητας και η κοινότητα μέρος της μεγάλης κοινωνίας. Όταν ένα σχολείο κλείνει, χάνεται ένα μέρος του οικοσυστήματος, η κοινότητα αρχίζει να πεθαίνει και αυτό έχει συνέπειες και στην κοινωνία. Τα σχολεία ήταν και οφείλουν να είναι τόπος συγκέντρωσης, ενότητας, παιδείας, ανακάλυψης και γνώσης. Αντί να πολλαπλασιάζονται, κλείνουν, αντί να παρέχουν, στερούν και αντί να σε μεγαλώνουν, σε μικραίνουν. Το σχολείο το αγαπώ και πάντα θα το αγαπώ. Ωστόσο, με απογοητεύει διαρκώς. Εδώ, στην ταπεινή αυλή του Δημοτικού σχολείου του Τσεπέλοβου, ονειρεύομαι ότι έρχεται η στιγμή που ανοίγει ξανά τις πόρτες του στα παιδιά και το χωριό αποκτά ξανά ζωή.

Φεύγω φορτισμένη, γεμάτη σκέψεις και προβληματισμούς. Έχω για σύμμαχο το σημειωματάριό μου και έτσι αποφορτίζομαι. Χαίρομαι που ξαναμπήκε στο παιχνίδι το μολύβι και το χαρτί.

Μπαίνω στο αμάξι και αναχωρώ για την «Σαρακατσάνικη στάνη» και τον καταρράκτη «Μπάλτα Ντι Στρίγκα». Αυτά όλα βρίσκονται ακόμα πιο δυτικά. Στο δρόμο συναντάμε τα χωριά Σκαμνέλι, Γυφτόκαμπος, Ηλιοχώρι και το τελευταίο χωριό είναι η Λάιστα. Μετά ξεκινάει η Βόρεια Πίνδος. Η Σαρακατσάνικη στάνη βρίσκεται στον Γυφτόκαμπο και είναι μια αναπαράσταση του τρόπου ζωής των Σαρακατσάνων, οι οποίοι ήταν νομάδες και ασχολούνταν κατά βάση με την κτηνοτροφία. Το καλοκαίρι στα βουνά και τον χειμώνα στα χειμαδιά. Ήταν οργανωμένοι σε «τσελιγκάτα», τα οποία αποτελούνταν από συγγενικά πρόσωπα. Η «στάνη» λοιπόν, ήταν το μέρος όπου έμεναν οι οικογένειες και συγκεντρώνονταν τα κοπάδια, με τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για τις ανάγκες αυτών. Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον η αναπαράσταση της στάνης του Γυφτόκαμπου, οι εγκαταστάσεις είναι φοβερά ρεαλιστικές, με πραγματικά αντικείμενα της καθημερινής ζωής των Σαρακατσάνων. Αυτές οι εγκαταστάσεις είναι μια πρωτοβουλία της Αδελφότητας Σαρακατσαναίων Ηπείρου. Η είσοδος είναι ελεύθερη και υπάρχει και καφέ στο χώρο για να περάσεις τη μέρα σου άνετα.

Εγώ, ωστόσο, δεν κάθομαι ακόμα, γιατί έχω διάθεση για εξερεύνηση. Συνεχίζω προς το χωριό Ηλιοχώρι και τον καταρράκτη «Μπάλτα Ντι Στρίγκα». Ενδιάμεσα κάνω στάσεις να χαζέψω πράσινο και το ρέμα το οποίο πάει παράλληλα με τον δρόμο. Φτάνω στο Ηλιοχώρι και κατεβαίνω στην πλατεία του χωριού απ’ όπου θα ξεκινήσω μια μικρή πεζοπορία περίπου ενός χιλιομέτρου για να φτάσω στον καταρράκτη. Η διαδρομή είναι εύκολη, έχει σημάδια και ταμπέλες, ωστόσο να ξέρεις ότι κατεβαίνεις μια χαράδρα την οποία πρέπει μετά να ανέβεις. Μην πεις ότι δεν στο πα. Η διαδρομή είναι φυσικά πολύ όμορφη και ο καταρράκτης πολύ εντυπωσιακός. Αν θέλεις έχει και την κολυμπήθρα του, για να κάνεις και τη βουτιά σου.

Έχει πάει αργά πια, οπότε παίρνω τον δρόμο προς το Τσεπέλοβο. Πάω μια στιγμή στο δωμάτιο, κάνω ένα μπάνιο και πάω να αράξω στην πλατεία του χωριού. Κάθομαι για τσάι του βουνού και ένα τεράστιο κομμάτι μανιταρόπιτα στο καφέ «Ζβάρα» που το δουλεύουν νέα παιδιά και αισθάνομαι κάτι παραπάνω από χαρούμενη. Λίγο ακόμα βόλτα να χαζέψω τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και η μέρα κλείνει με τις απαραίτητες σημειώσεις.

Ξημερώνει η τρίτη μέρα σε αυτόν τον πανέμορφο τόπο, αλλά σήμερα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερη μέρα, γιατί έρχονται φίλες και φίλοι από την Θεσσαλονίκη (απ’ όπου είναι και η καταγωγή μου). Θα συναντηθούμε στο κατάλυμά μας, στη Βίτσα, όπου θα διανυκτερεύσουμε δύο βράδια και ο στόχος μας είναι η Δρακόλιμνη της Τύμφης.

Πριν πάω να τους βρω αποχαιρετώ την αγαπημένη μου κυρία Ανθούλα, η οποία μου δίνει και πεσκέσι για τον δρόμο και πάω να επισκεφτώ το γεφύρι Πετσιώνη που είναι κοντά στο χωριό Κήπους και το γεφύρι Μίσιου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Κουκούλι. Αν με ρωτάς αυτά τα δύο γεφύρια είναι πλέον τ’ αγαπημένα μου. Βρίσκονται σε πολύ όμορφες τοποθεσίες και από εκεί αφού τα διασχίσεις μπορείς να περπατήσεις σε μονοπάτια μέσα στο βουνό. Αν το γνώριζα αυτό νωρίτερα θα το έκανα, γι’ αυτό εσύ που το ξέρεις, κάντο για ‘μένα! Επίσης, για το γεφύρι του Μίσιου, να ξέρεις ότι για να φτάσεις θα κάνεις (πάλι) μια πεζοπορία του ενός χιλιομέτρου, όλο κατηφόρα (την οποία θα πρέπει ν’ ανέβεις φυσικά), όμως το τοπίο θα σε ανταμείψει, στο υπόσχομαι!

Σήμερα άφησα για λίγο όμως τα μονοπάτια, γιατί μου κέντρισε το ενδιαφέρον ένα μικρό διαμαντάκι με το όνομα «Mουσείο φυσικής ιστορίας Κώστα Λαζαρίδη», που βρίσκεται στο χωριό Κουκούλι. Ο Κώστας Λαζαρίδης ήταν δάσκαλος της περιοχής από το 1926 έως το 1951. Έκανε και άφησε σπουδαίο εκπαιδευτικό έργο και όταν βγήκε στην σύνταξη ασχολήθηκε με την συλλογή και την καταγραφή των βοτάνων της περιοχής, συγκεντρώνοντας γύρω στα 1.300 φυτά. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Γαλλία και είχε στην κατοχή του γαλλικά βιβλία βοτανολογίας τα οποία τον βοήθησαν να καταγράψει τα τοπικά είδη με την λατινική τους ονομασία και την οικογένεια στην οποία ανήκουν. Το μουσείο είναι το πατρικό του σπίτι, το οποίο διατηρείται άψογα. Ακόμα και τα χρώματα στο εσωτερικό του είναι αυτά που υπήρχαν στο σπίτι. Εκτίθενται μια πληθώρα φυτών και βοτάνων στο χώρο καθώς και προσωπικά αντικείμενα της ασχολίας του ως ερασιτέχνης βοτανολόγος και της δουλειάς του ως δάσκαλος. Ως δασκάλα κι εγώ με ιδιαίτερη αγάπη στα φυτά, δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσότερο με έναν άνθρωπο. Η κυρία Ειρήνη που είναι εκεί υπεύθυνη με ξενάγησε και μου διηγήθηκε διάφορα γεγονότα από την ζωή και το έργο του Κώστα Λαζαρίδη και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Ήταν από τα πιο όμορφα μουσεία που έχω επισκεφτεί ποτέ μου και αξίζει να κάνεις κι εσύ μια στάση εκεί.

Φεύγω με τρία βιβλία στο χέρι και μία αφιέρωση από την κυρία Ειρήνη και πάω να βρω τους φίλους μου στη Βίτσα. Η χαρά είναι μεγάλη και οι αγκαλιές μεγαλύτερες! Η ζέστη είναι πολλή και η δίψα μας να αράξουμε κάπου δροσερά ακόμα περισσότερη!

Φεύγουμε για πηγές Αγκαστρωμένης στο φαράγγι του Βίκου. Όπως καταλαβαίνεις πάλι έχουμε ανέβα-κατέβα, αλλά για να έχεις φτάσει να διαβάζεις μέχρι εδώ, μάλλον είσαι πολύ φίλος μας. Τα νερά στις πηγές είναι τα πιο παγωμένα νερά που έχω κολυμπήσει ποτέ μου: κρυστάλλινα, πεντακάθαρα, γαλάζια και το τοπίο είναι νεραϊδένιο. Το καλύτερο και το πιο δροσερό άραγμα. Η αυριανή μας μέρα είναι απαιτητική, οπότε σιγά-σιγά πάμε προς τη Βίτσα για να φάμε στο εστιατόριο «κανέλα και γαρίφαλο» που ειδικεύεται στα πιάτα με μανιτάρια της περιοχής και αφού γεμίσουν οι κοιλίτσες μας ζεστό και νόστιμο φαγητό πάμε για ύπνο και ξεκούραση στα δωμάτιά μας.

Ξυπνάμε πρωί- πρωί και ξεκινάμε για το Μικρό Πάπιγκο, στο οποίο θα αφήσουμε το αμάξι μας και θα ξεκινήσουμε την ανάβασή μας για την Δρακόλιμνη της Τύμφης. Την διαδρομή θα την βρεις εύκολα, έχει καλά σημάδια και ταμπέλες και να ξέρεις πως το βουνό έχει πηγές με νερό για να γεμίζεις το παγούρι σου. Η Δρακόλιμνη βρίσκεται στα 2.050 μ. υψόμετρο, ενώ το καταφύγιο της Αστράκας στα 1.950 μ. Για το καταφύγιο θέλεις περίπου 3 ώρες και από εκεί άλλη 1 σίγουρα για να φτάσεις στην Δρακόλιμνη. Η διαδρομή έχει κάποια σημεία που είναι πιο απαιτητικά, αλλά γενικά είναι βατή. Η Δρακόλιμνη είναι πολύ εντυπωσιακή και έχει τρομερή θέα! Το ακόμα πιο τρομερό ήταν πως το τοπίο συνδύαζε πράσινο, λουλούδια και χιονούρες που έλιωναν αργά και σταθερά.

Δυστυχώς, το καταφύγιο ήταν γεμάτο και δεν είχαμε εξοπλισμό για να μείνουμε πάνω στο βουνό, οπότε έπρεπε να το κατέβουμε την ίδια μέρα. Το κατέβασμα έγινε σε 1 ώρα και 45 λεπτά και με μια γλυκιά κούραση στα πόδια και ένα κάψιμο στα χέρια, πήγαμε στον «Ζήση» στην Αρίστη για παραδοσιακό ηπειρώτικο φαγητό.

Γυρνώντας στα δωμάτιά μας, παρά την κούραση, αφιερώσαμε δέκα λεπτά για να χαζέψουμε την πανσέληνο και έπειτα πήγαμε για ύπνο. Η επόμενη μέρα είναι η μέρα του αποχωρισμού και περνάμε ένα slow morning με αργό ξύπνημα, πακετάρισμα, πρωινό και καφέ στο χωριό Μονοδένδρι. Αφού φάγαμε όλες τις πίτες του καταλόγου κι ο καφές τελείωσε, σηκωθήκαμε, σφιχταγκαλιαστήκαμε, είπαμε πως «ήταν τόσο φυσικό όλο αυτό, σαν να ήμασταν μαζί και πριν την εκδρομή», ξαναγκαλιαστήκαμε, ανταλλάξαμε βλέμματα αγάπης και σιγά – σιγά πήραμε ο καθένας το δρόμο της επιστροφής.

Γυρνώντας στο σπίτι, νιώθω τέτοια ευγνωμοσύνη, που δεν ξέρω πού να πρωτοδιοχετεύσω όλη αυτήν την ενέργεια που έφερα μαζί μου. Η εκδρομή αυτή, είχε τόση αφθονία που θα μου μείνει αξέχαστη και θα μου θυμίζει για άλλη μία φορά πως τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή είναι η φύση και οι άνθρωποί μας: αυτά δηλαδή, που είναι πανέμορφα και με βροχή και με ήλιο και με χιόνι, όλες τις εποχές και όλες τις ώρες.

O Μίλτος Τσιάντος αυτοσκανάρεται

Γιώργος Παπανικολάου — Fri, 29 May 2026 07:14:11 +0000

κείμενο | μίλτος τσιάντος */* φωτογραφίες | βασιλεία κενάνογλου + αρχείο μίλτου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

O Μίλτος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση και τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι, επί προσωπικού. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το “Αμαλία” δεν θα ‘ναι μακρύς ο δρόμος. Όμως! Να ξεκινήσεις ανάλαφρος, δίχως σακίδια και περιττά… πάρε μόνο τα απαραίτητα: λίγο σιτάρι για τις γιορτές, λίγο κρασί για τη θύμηση, λίγο νερό για τη σκόνη.

Σαν φύγει η σκόνη και κάνει τη δουλειά του το κρασί, θα κυλήσει γιορτινά το κουκλοθέατρο και θα κελαηδήσουν τα αηδόνια, θα δεις να ανθίζουν παπαρούνες στα μάτια των θεατών και θα προσγειωθείς στης ομορφιάς και στης καρδιάς τα αλώνια.

Τώρα, καθώς θα περπατάς και ταξιδεύεις απάνω στο ηλεκτρικό σου άλογο, να φτάσεις ως την βασιλική οδό της συζύγου του τυράννου μην βάλεις στα αυτιά σου τα τρία τραγούδια που αναλογούν στο δεκάλεπτο της διαδρομής, γιατί είναι κίνδυνος πολύς να χάσεις τις κόρνες και τα φανάρια και να φτάσεις μιαν ώρα αρχύτερα, όχι στο χειροκρότημα, αλλά στις όχθες κάποιου αρχαίου ποταμού, να γίνεις νούφαρο.

Αν όμως το ‘χεις για καλό τον θάνατο να παίζεις, βάλε κάνα δημοτικό να τραγουδάει τον Διγενή στα μαρμαρένια αλώνια ή «γιο χο χο χο» βάλε να ακούς, στου Κηλαηδόνη να βρεθείς μες στο βαθύ μπουντρούμι, να πεις κουβέντες με τον Μπαχ, να πιεις και λίγο ρούμι!

Κι αν θες και τρίτη επιλογή, βάλε να ακούς φωνές που σκίσανε τα στήθη τους και ψύχωσαν τον κόσμο με αρμονίες και θρύλους!

Όταν τελειώσουν όλα και σβήσουν τα φώτα και ησυχάσει η πλατεία και η σκηνή μείνει άδεια, θα την αφήσω ήσυχη να με ξεχάσει και θα μάθω πάλι να ζω. Θα πάρω το πατίνι μου και θα ξεχυθώ στις πλατείες να παίξω με τα παιδιά, θα πέσω στο χώμα να μυρίσω την φρεσκάδα του και θα ρίξω μια απλωτή στη θάλασσα, θα πιαστώ αγκαλιά με ένα ροζ δελφίνι για να βουτήξω στα βάθη της ανυπαρξίας και της δυστυχίας που με κατακλύζει, για να πλυθώ καλά τα βλέμματα συγκατάβασης και συμφοράς, να κοιτάξω το πρόσωπο μου κρύσταλλο μέσα στο νερό, να θυμηθώ, ποιος είμαι!

O Δημήτρης Φεσσάς αυτοσκανάρεται

Γιώργος Παπανικολάου — Thu, 28 May 2026 08:28:47 +0000

κείμενο | δημήτρης φεσσάς */* φωτογραφίες | giorgos.photos + bill raik + αρχείο δημήτρη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

O Δημήτρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Με πιάνω καμιά φορά, όταν ετοιμάζω το σακίδιο μου πριν από την πρόβα, να αντιμετωπίζω την διαδικασία με ιδιαίτερη προσήλωση. Με μια σοβαρότητα που ταιριάζει περισσότερο σε προετοιμασία για ορειβασία σε κάποιο βουνό, παρά σε μια μετάβαση στο αστικό περιβάλλον.

Στην πραγματικότητα, αν εξαιρέσει κανείς την αντίθεση φύσης-πόλης, η πρόβα για ένα σωματικό project και η ορεινή ανάβαση έχουν αρκετά κοινά στοιχεία. Υπό την έννοια, ότι προσπαθώ να προβλέψω τις σωματικές και ψυχικές ανάγκες, ώστε να απολαύσω όσο περισσότερο την διαδικασία με την λιγότερη δυνατή καταπόνηση.

Σε αυτά τα πλαίσια, τρία πράγματα που φέρω πάντα μαζί μου είναι:

Μούρα:

Βατόμουρα, φράουλες και Μύρτιλα. Άμεσα διαθέσιμη ενέργεια χωρίς να σε λιγώνει. Από τις πιο εύχρηστες τροφές για σωματικές πρακτικές. Πάθος που μοιράζομαι και με άλλα μέλη της ομάδας, καθώς ανταλλάσουμε πληροφορίες για το πού βρήκαμε τα πιο φρέσκα και φθηνά μούρα στην αγορά.

Ταϊλανδέζικο θερμαντικό λάδι:

Ακόμα και με σωστή προθέρμανση, το σώμα μπορεί να αργήσει να ζεσταθεί ομοιόμορφα. Πασαλείβομαι, λοιπόν, και για τα επόμενα 10 λεπτά νιώθω οτι πήρα φωτιά, αλλά μετά είμαι πιο ασφαλής από τραυματισμούς.

Bonus: Η έντονη μυρωδιά του ανοίγει το αναπνευστικό. Το χρησιμοποιώ συχνά και ας γκρινιάζουν τα συγχορευτά μου, ότι μυρίζει όλη η αίθουσα.

Έντυπο υλικό της παράστασης «Fauves»:

Λόγω του συλλογικού χαρακτήρα της ομάδας, πέρα από την καλλιτεχνική διαδικασία, μοιραζόμαστε και τις ευθύνες της παραγωγής. Συνεπώς αφισάκια, flyers, αυτοκόλλητα, δεν λείπουν από την τσάντα μου. Η παραγωγή μας είναι αυτοχρηματοδοτούμενη, οπότε η προώθηση αυτής πέφτει στα χέρια όλων μας.

Με παρόμοιο τρόπο, αντιμετωπίζω και τα ακούσματά μου πριν από την πρόβα. Παρόλο που -καθ οδόν για αυτήν- οδηγώ μηχανή και άρα δεν ακούω μουσική, φροντίζω να φτάνω λίγο νωρίτερα ώστε να προλάβω να ακούσω έστω ένα κομμάτι. Το βλέπω σαν μια μικρή τελετουργία που με μετατοπίζει εσωτερικά. Γίνομαι πιο διαθέσιμος και παρών στην έρευνα.

Pneuma-Tool

Οι ιδιαίτεροι ρυθμοί και πολυρυθμίες στην μουσική των Tool, με βοηθούν στην ρυθμική έρευνα που χρειάστηκε για την παράσταση Fauves.

wil-Dimos Vryzas

Οι ατομικές συνθέσεις του Βρύζα με κύριο συστατικό το βιολί, με φέρνουν σε επαφή με λεπτές συναισθηματικές ποιότητες, υλικό χρήσιμο για την εξέλιξη της δουλειάς μας.

Petra-Mai Mai Mai

Ηλεκτρικό ηχοτοπίο με folk στοιχεία. Το πάντρεμα ψηφιακού ήχου με παραδοσιακά υλικά, μου προσφέρει ψυχοσωματική έμπνευση.

Η παράσταση «Fauves» είναι το τελευταίο μεγάλο project που συμμετέχω για την φετινή σεζόν. Σκοπεύω, λοιπόν, το καλοκαίρι να αναζητήσω ξεκούραση και φρέσκια έμπνευση. Υπάρχουν επίσης και συγκεκριμένες εικόνες που θα ήθελα να βιώσω.

Πέρασα αυτόν τον χειμώνα ανάμεσα σε μοναδικούς ανθρώπους στην ομάδα Rest In Beat. Τους παρακολούθησα να κάνουν απίστευτες αλχημείες με τα σώματα και τις ιδέες τους. Μοιραστήκαμε την ζέστη της καλλιτεχνικής φωτιάς. «Καήκαμε» από κοινού, καθώς συνεργαστήκαμε για έναν σκοπό. Αυτό που θα ήθελα, λοιπόν, μετά το πέρας των παραστάσεων είναι να υπάρξουμε και με τελείως διαφορετικές ποιότητες. Μας φαντάζομαι σε μια παραλία, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σημειώσεις. Συνύπαρξη αυτή την φορά, όχι μέσα από την παραγωγικότητα και την δημιουργία, αλλά μέσα από την ανάγκη για ίαση και ξεκούραση.

Επόμενη επιθυμία είναι ένα ταξίδι με την μηχανή. Οι μοτοσυκλέτες, μου ασκούσαν πάντα έλξη. Καθώς ταξιδεύω, οι μυρωδιές, οι αλλαγές στην θερμοκρασία, η αίσθηση του ανέμου, με κάνουν να νιώθω ότι γίνομαι ένα με το τοπίο, καθώς αυτό μεταβάλλεται. Νιώθω μια ατόφια αίσθηση ελευθερίας, που κάθε φορά με συγκινεί έντονα.

Κλείνοντας, για το επόμενο διάστημα επιδιώκω να δώσω χώρο στο να αφομοιώθεί μέσα μου όλη η εμπειρία με τους Rest in Beat. Η δουλειά με τα παιδιά, μου έδωσε πολλά μαθήματα σε σχέση με την έννοια της συλλογικότητας, της συνεργασίας και της κοινής έκφρασης και κουλτούρας.

Στην χοροθεατρική παράσταση “FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ”

Γιώργος Παπανικολάου — Wed, 27 May 2026 08:43:28 +0000

κείμενο | ευαγγελία μαμαλιόγκα */* φωτογραφίες | βασίλης ραϊκόπουλος + δήμητρα τζαλαβρέτα */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Πρόσκληση σε μια τελετή μεταμόρφωσης

Οι παραστάσεις του σχήματος Rest In Beat είναι σαν να γινόμαστε μάρτυρες μιας τελετουργίας. Μιας τελετουργίας με πάθος, ρυθμό, φώτα, μουσική, χορό και παρουσία. Μετά την τελετή γέννησης και δημιουργίας του, την παράσταση The Space Is Us, και μια υπέροχη πορεία συνεργασιών και project που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, μας προσκαλεί τώρα σε μια τελετή ενηλικίωσης και μεταμόρφωσης, που ονομάζεται FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία της Αναστασίας Τέη .

Μπαίνοντας στην αίθουσα ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύνολο από παράξενα πλάσματα, που ακροβατούν ανάμεσα στο ανθρώπινο και το απόκοσμο. Επτά άγρια θηρία. Φτερά, καμπούρες, καρούμπαλα, μυτερά εξογκώματα, μακριά τριχώματα και άναρθρες κραυγές που βγαίνουν από τα στόματά τους με τις μπλε γλώσσες.

Με το λευκό χρώμα ως βάση και με τη χρήση απλών υλικών, τα κοστούμια, τα οποία επιμελήθηκαν τα μέλη της ομάδας Διώνη Καλαρέτου και Μαρία Μανωλούδη, γίνονται ένα με τα σώματα και τις ταυτότητες των περφόρμερ, απελευθερώνουν και ταυτόχρονα περιορίζουν, αναδεικνύουν τα δυνατά και αδύνατα σημεία της κάθε οντότητας στο φουτουριστικό μέλλον που μας ταξιδεύει η παράσταση.

Το σχήμα του κύκλου είναι αυτό που κυριαρχεί και επαναλαμβάνεται πάνω στην σκηνή. Ένας κύκλος που ενώνει και χωρίζει, που σφίγγει και χαλαρώνει, που σπάει και αναδημιουργείται συνεχώς. Παρόλο που, κυρίως κινούνται ως σύνολο, δίνεται επίσης χώρος και χρόνος στο κάθε «θηρίο» ξεχωριστά να εξερευνήσει το νέο του σώμα και τις δυνατότητες του, επηρεάζοντας το περιβάλλον και παρασέρνοντας και τα υπόλοιπα στην προσωπική του δίνη, μάχη ή γιορτή. Μια κίνηση από το ατομικό στο συλλογικό.

Φυσικά, όλα αυτά δε θα μπορούσαν να συμβούν χωρίς το beat, χωρίς τον ρυθμό. Ο Πανάγος Κιουρκτσής, όχι μόνο συνέθεσε την πιο ξεσηκωτική, εθιστική μουσική για την παράσταση, αλλά ήταν παρών πάνω στη σκηνή, αλλάζοντας το beat σε άμεση επαφή με τα γινόμενα και παράγοντας επιπρόσθετους ήχους ζωντανά. Έτσι, υπήρχε μια ακόμη σχέση που άξιζε να παρατηρεί το κοινό, η σύνδεση των θηρίων με τον μουσικό τους, ο οποίος αποδείχτηκε αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης.

Τί ολοκληρώνει μια εξαιρετική παράσταση χορού; Οι φωτισμοί. Παίζοντας με το κόκκινο και το μπλε πάνω στα λευκά κοστούμια, εναλλάσσοντας το θερμό με το ψυχρό, τη φωτιά με τον ωκεανό, η Ειρήνη Λαμπρίδου δημιούργησε μια απρόσμενα έντονη και δυναμική ατμόσφαιρα, συμπληρώνοντας τη μουσική και αναδεικνύοντας κάθε στιγμή της παράστασης.

Πόσο σημαντική είναι για την πόλη μας η ύπαρξη ενός σχήματος που δεν εστιάζει στον χορό ως τεχνική αλλά ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων, ανησυχιών, πολιτικών. Μη χάσετε την ευκαιρία να δείτε το Rest In Beat, δηλαδή Ραφαέλλα Ανδρεάδου, Διώνη Καλαρέτου, Μαρία Μανωλούδη, Μυρτώ Μητσοπούλου, Θανάση Τζιντζιό, Δημήτρη Φεσσά και Γιώργο Ψωνόπουλο, στις δύο τελευταίες παραστάσεις FAUVES_ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ, στις 27 και 28 Μαϊου, στο θέατρο Artbox Fargani. Μέχρι την επόμενη τελετή…

All the photos:

Η Αθηνά Ζευγαρίδου αυτοσκανάρεται

Γιώργος Παπανικολάου — Fri, 22 May 2026 12:03:09 +0000

κείμενο | αθηνά ζευγαρίδου */* φωτογραφίες | αρχείο αθηνάς */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

H Αθηνά αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στην παράσταση, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για την παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Αν και Κυριακή, ξυπνάω νωρίς το πρωί, φτιάχνω τον καφέ μου, κάνω διάφορες “σπιτίσιες” δουλειές και χωρίς να το καταλάβω, οι ώρες πέρασαν. Ξεκινάω να ετοιμάζω την γνωστή τσάντα, αφαιρώ τα σύμπαντα με τα οποία την έχω γεμίσει όλη την εβδομάδα, εκτός από διάφορες κόλλες χαρτί με ποιήματα και αποσπάσματα από θεατρικά κείμενα που μου κάνουν παρέα στις διαδρομές μου.

Προσθέτω τα καλλυντικά για την παράσταση, εσώρουχα για να αλλάζω και τα τσιγάρα μου. Διαδικασία που μου παίρνει λίγη ώρα, καθότι η σχέση μου με τα μαθηματικά ήταν και παραμένει κακή. Καλώ λοιπόν, τον προσωπικό μου σοφέρ (μπαμπάς), ο δρόμος είναι μακρύς, οπότε πάμε την εκδρομή μας.

Τις μέρες που του δίνω ρεπό, μετακινούμαι με τους σοφέρ των Μ.Μ.Μ, οι οποίοι μου προσφέρουν μοναδικές εμπειρίες. Εκεί είναι οι στιγμές που ακούω τις μουσικές μου και μας παρατηρώ με την ησυχία μου,“ Woman” Degiheugi,“boots on the ground” των Massive Attack και φυσικά την- καθόλου σχετική- αλλά, απολύτως απαραίτητη για την ηρωϊδα μου, Λίτσα Διαμάντη, για να μπαίνω στο κλίμα.

Κάπως έτσι, με μουσικές, διαδρομές, λέξεις κολλημένες σε κόλλες χαρτί και θέατρο, θα έρθει το καλοκαίρι, για να πάω κάποιες μέρες στην Αθήνα, την οποία λατρεύω…. να βουτήξω στην θάλασσα δίπλα στο σπίτι μου και να διαβάσω όσα πιο πολλά βιβλία γίνεται, για να καλλιεργηθούμε και λίγο, όχι;

Οι σημειώσεις του Δημοσθένη Μιχαηλίδη

Γιώργος Παπανικολάου — Fri, 22 May 2026 07:38:34 +0000

κείμενο Ι δημοσθένης μιχαηλίδης */* φωτογραφίες | πάρης κυρκιώτης + σοφιάννα κοκκίνη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

μέσα στο "Ψυγείο" της καρδιάς του

Απόψε, η τελευταία παράσταση και μόλις προχθές η πρεμιέρα! Αχ, πρεμιέρα! Αυτό το πράγμα δεν περιγράφεται. Αρχικά, κατασκηνώσαμε στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών από το πρωί της Τετάρτης 20/5, γιατί η Γενική Πρόβα έγινε την ίδια μέρα.

Προφανώς, υπήρξε σημαντικό άγχος, αλλά η αίσθηση να παίζεις και να υπάρχεις σε αυτό το θέατρο, με τη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και ιστορία είναι μοναδική. Ένιωθα συνέχεια, σαν ένα μικρό ζώο που ενθουσιάζεται με το παραμικρό ερέθισμα και έχει τις κεραίες του τεντωμένες.

Τώρα, για το πριν βγω στη σκηνή… από μόνο του σκηνικό είναι ένα μικρό σαλόνι και επειδή έχω υπάρξει ξανά εκεί μέσα, ήταν λες και κάλεσα το κοινό στο σπίτι μου. “Τί κάνετε; Καλά είστε; Καθίστε και η υπηρέτρια έρχεται…”

Γιατί και πώς προέκυψε το «Ψυγείο»;! «Το Ψυγείο» ξεκίνησε ως διπλωματική υποκριτικής (δική μου), σκηνογραφίας – ενδυματολογίας της Νίκης Λεδάκη και φωτισμού της Τουλίν Οσμάν. Είμαστε και οι τρεις τελειόφοιτοι του τμήματος θεάτρου του ΑΠΘ όπως και η Κατερίνα Νικολάτου που ανέλαβε την σκηνοθεσία της παράστασης. Έτσι έδεσε η ομάδα.

Το έργο αυτό έχει κάτι το λοξό. Κάτι το αλλόκοτο. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως τίποτα δεν βγάζει νόημα. Όσο το “σκάβεις”, όμως, ανακαλύπτεις τους θησαυρούς του.

Αυτό –σίγουρα- οφείλεται στο ότι συγγραφέας του, ο Copi, ήταν -πρώτα από όλα- ένας φοβερός κομίστας. Έτσι δημιουργεί έναν κόσμο που αψηφά τους φραγμούς της λογικής στα περισσότερα έργα του. Το πιο συγκινητικό σε αυτό το έργο είναι το γεγονός ότι η Α, η κεντρική του ηρωίδα του έργου υποδύεται επτά πρόσωπα για να μπορέσει να καταπολεμήσει τη μοναξιά της και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Όλα αυτά τα δέχεται λόγω της σεξουαλικής της ταυτότητας και των επιλογών της ζωής της. Ο ίδιος ο Copi, ήταν από τα πρώτα θύματα του AIDS όταν έγραψε το έργο, οπότε θεωρώ πως λειτουργεί ως καθρέφτης της ζωής του.

Τί ρώτησες; Χμ… Τι να υπάρχει στο εσωτερικό του ψυγείου (μου). Σίγουρα θα έβαζα αυτή την φοβερή ομάδα με την οποία φτιάξαμε των παράσταση.

Νομίζω περισσότερη σημασία στους καιρούς που ζούμε, έχουν τα πρόσωπα που μας χαρίζουν λίγο φως , εκείνα τα άτομα που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Εκείνοι που λειτουργούν σαν καταφύγιο όταν τριγύρω ο κόσμος καταρρέει.

Είναι τα άτομα που με κάνουν να νιώθω, όπως όταν έβρισκα μικρές κρυμμένες φράουλες στον κήπο του χωριού μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να δημιουργεί τον δικό του κύκλο, την “αγέλη” του.

Εγώ στο δικό μου «ψυγείο» θα έβαζα εκείνους, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι…

Μαζί έχουμε την ομάδα θεάτρου «Μαύρα Πρόβατα»… Και ετοιμάζουμε σύντομα πολύ όμορφα πράγματα.

Με ρωτάς για τα δώρα της δικής μου μαμάς….Μόνο δώρα, νομίζω, έχω να θυμάμαι από τη δική μου μαμά.

Από μικρό μου έδωσε να καταλάβω, ότι είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω στη ζωή μου, αρκεί να είμαι ευτυχισμένος με αυτό.

Νομίζω, το πιο σημαντικό που έχω κρατήσει είναι, όταν της έλεγα διάφορες ιστορίες που επινοούσα και επειδή δεν ήξερα ακόμα να γράφω, τις σημείωνε εκείνη και μου έφτιαχνε βιβλιαράκια, με όλα αυτά που κατέβαζε η φαντασία μου. Στο να ενθαρρύνεις, ένα παιδί, να κάνει κάτι στο οποίο έχει μια κλίση, βρίσκεται όλη η ουσία. Την ευχαριστώ για αυτό.

Πώς; Τί γουστάρω και σε τί με ξενερώνει η Θεσσαλονίκη;! Αχ, μεγάλη κουβέντα αυτή…. Η Θεσσαλονίκη, όσο την αγαπώ σαν πόλη, άλλο τόσο με προδίδει με όλο και πιο ευφάνταστους τρόπους. Το γεγονός ότι είναι τόσο όμορφη, έχεις τη θάλασσα μπροστά στα πόδια σου, οι αποστάσεις είναι μικρές και ειδικά το κέντρο της είναι ζωηρό, έχει νεύρο, γεμάτο με άτομα και μέρη που σφύζουν από ζωή. Θα έλεγε κανείς πως είναι το τέλειο μέρος για να ζει κάποιος που κάνει τέχνη. Αλλά, δεν είναι. Δυστυχώς, η πόλη αυτή είναι στείρα από άποψη θέσεων εργασίας στον καλλιτεχνικό τομέα. Κρατικοί φορείς που επιλέγουν μόνο τους γνωστούς και τους φίλους, θέατρα που παλεύουν να συντηρηθούν οικονομικά και ομάδες που πασχίζουν να πάρουν μια επιχορήγηση.

Καλλιτεχνικά, η πόλη μοιάζει με κάποιον που σκορπάει ψυχούλα σε μια λαοθάλασσα που ζητιανεύει για να μην πεινάσει…

Σπάνια, δίνεται βήμα σε νέους καλλιτέχνες και σε νέες ιδέες.

Θα ήθελα πολύ να μείνω όλη μου τη ζωή και να κάνω τη δουλειά μου (ΓΙΑΤΙ, Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΔΟΥΛΕΙΑ) στη Θεσσαλονίκη, μα αν δεν αλλάξουν, ριζικά, κάποια πράγματα αυτό δεν είναι εφικτό…

Επόμενα Σχέδια: με την ομάδα που προανέφερα (Τα Μαύρα Πρόβατα) ετοιμάζουμε την επόμενη μας δουλειά στο θέατρο Αμαλία για τρεις μόνο παραστάσεις στις 4,5 και 11 Ιουνίου. Το έργο λέγεται “Η Κατάρα της κυρίας Μπακόλα” σε δικό μου κείμενο και σκηνοθεσία. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που έχει στον πυρήνα της τη μέση ελληνική οικογένεια. Σας περιμένουμε!

Και μετά από όλες αυτές τις παραστάσεις, θα χαλαρώσω στο σπίτι μου. Αυτή τη στιγμή στο κομοδίνο με περιμένει “Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης” της Λένας Κιτσοπούλου, που μου το πήρε για τα γενέθλιά μου, ένα πολύ ξεχωριστό μου άτομο και ακόμα δεν έχω προλάβει να διαβάσω…

Στα ακουστικά μου, αυτές τις μέρες, παίζουν ανελλιπώς τα κλασικά τραγούδια της Edith Piaf λόγω του «Ψυγείου» (να νιώσουμε λίγη Γαλλία…) Και το Wuthering Heights της Kate Bush. Κλάμα… το αγαπώ πολύ.

Από ταινίες, τελευταία, με έχουν στιγματίσει: το Sunset Boulevard καθώς η ερμηνεία της Γκλόρια Σουάνσον υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον κεντρικό ρόλο μου στο ψυγείο. Απίστευτη, απλά.

“Η τριλογία των ζωντανών” του Ρόι Άντερσον. Απλά. Δείτε. Τες.

* πέφτει η αυλαία, απόψε, Παρασκευή 22 Μάη, με την τελευταία παράσταση για Το Ψυγείο (Le Frigo), το αιχμηρό έργο του Αργεντίνου συγγραφέα και κομίστα Copi. H παράσταση παρουσιάζεται στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Νικολάτου. Επί σκηνής, ο Δημοσθένης Μιχαηλίδης ερμηνεύει όλους τους ετερόκλητους χαρακτήρες του έργου, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σύμπαν που πάλλεται από ζωή και ένταση, σε μια παράσταση που αναμετριέται με όλα όσα κρύβουμε βαθιά μέσα μας ελπίζοντας να μην αποψυχθούν ποτέ.

O Θανάσης Τζιντζιός αυτοσκανάρεται

Γιώργος Παπανικολάου — Tue, 19 May 2026 12:16:42 +0000

κείμενο | θανάσης τζιντζιός */* φωτογραφίες | αρχείο θανάση */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

O Θανάσης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Το να βγαίνω από το σπίτι χωρίς backpack, στο μυαλό μου φαντάζει, σα να βγαίνω από το σπίτι χωρίς ρούχα. Είναι πάντα μαζί μου. Νομίζω και σε γάμο να με καλέσουνε, θα το κουβαλήσω περήφανα στην εκκλησία.

Φέτος, διανύω μια πολύ γεμάτη χρονιά, με την τσάντα μου, εξίσου γεμάτη. Τα τρία πράγματα που πάντα θα βρεις εκεί, πριν από πρόβα με τους Rest In Beat, είναι τα εξής: ηλεκτρολύτες, φρούτα και ένα παστέλι. Εδώ και μήνες, ιδρώνουμε κάθε κύτταρο του σώματος μας, για να παρουσιάσουμε αυτές τις μέρες, την νέα μας δουλειά, τα “FAUVES”, μια παράσταση που απαιτεί υψηλή ενέργεια.

Το παράξενο είναι, πως όλα τα μέλη της ομάδας κουβαλάμε ακριβώς τα ίδια πράγματα στην τσάντα μας, αφού λόγω της εντατικής τριβής, πέρα από κοινό κώδικα, πλέον έχουμε και κοινή διατροφή. Το παστέλι που σπάει σε 8-10 κομμάτια σε κάθε διάλειμμα, έχει άλλη γλύκα.

Αυτό που λατρεύω να κάνω πριν, αλλά και μετά από κάθε πρόβα, είναι να περπατάω μόνος με τη μουσική μου. Αυτή την περίοδο, παίζουν σχεδόν εμμονικά τρία κομμάτια: 1) Chromeo – Fancy Footwork, feel good και ιδανικό για απαλό χορευτικό ζέσταμα 2) Röyksopp – So Easy. Στο κομμάτι επαναλαμβάνονται μόνο δύο στίχοι και ενώ δεν μπορώ να τους κατανοήσω απόλυτα, μπορώ να τους νιώσω με άλλον τρόπο. Μαγικό. 3) Η μουσική που γράφει ο Πανάγος Κιουρκτσής για τα “FAUVES”. Κάθε φορά που μας στέλνει τα κομμάτια του έχει προσθέσει διακριτικές λεπτομέρειες που εμπνεύστηκε από αυτά τα ιδιαίτερα πλάσματα που θα φέρουμε επί σκηνής και συμβάλλει τρομερά στον τρόπο που θα αφηγηθούμε την ιστορία τους.

Τις περισσότερες χρονιές, ο ερχομός του καλοκαιριού μου φέρνει μια αμηχανία, αφού δεν είναι σίγουρα η αγαπημένη μου εποχή. Ειδικά φέτος, που ο χειμώνας μου ήταν γεμάτος από όμορφες συνεργασίες. Από τον “Οδυσσεβάχ” στο Θέατρο Κολοσσαίον, στο “Αυτός που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο” των Dot Ensemble και τέλος στα “FAUVES” των Rest In Beat, που ανυπομονούμε να σας δείξουμε. Και οι τρεις- αυτές- δουλειές αποτελούνται από πολυπληθείς θιάσους τουλάχιστον 7 ατόμων, πράγμα που δύσκολα βλέπουμε στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης. Θα μου λείψουν πολύ, αυτές οι φάτσες και η δυναμική του να ανήκεις σε μια ομάδα. Τα καλά νέα είναι πως η παραγωγή του “Οδυσσεβάχ” θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι, οπότε τι άλλο να ζητήσω; Πραγματική ευτυχία να κάνεις αυτό που αγαπάς με τους φίλους σου. Ο στόχος είναι ένας: να το ζήσουμε!

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με μια προτροπή, για όποιο έμεινε μέχρι το τέλος του κειμένου: Το θέατρο της Θεσσαλονίκης είναι παρών. Με τις ελλείψεις και τα δυνατά του σημεία, προσπαθεί να μην εγκαταλείψει την δημιουργία. Δώστε του, μια ευκαιρία. Τα λέμε στα θέατρα!

Οι σημειώσεις του Αλέξανδρου Νικολαΐδη

Γιώργος Παπανικολάου — Mon, 18 May 2026 08:01:55 +0000

κείμενο Ι αλέξανδρος νικολαΐδης */* φωτογραφίες | νίκος ζιαγάκης */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

η αναγέννηση ενός ηθοποιού

Έρχεται πάντα μία στιγμή και ανάλογα την ευκαιρία, κάνεις έναν απολογισμό. Μία καταγραφή που θα σε κάνει να εξελιχθείς ένα τσικ παραπάνω και θα σκέφτεσαι το επόμενο βήμα. Μία τέτοια ευκαιρία ήρθε τώρα.

Πάμε.

Είναι Μάιος του 2026. Ένα χρόνο πριν, αποφάσισα να τα βροντήξω όλα και να φύγω από την πόλη που τόσο αγαπώ και να μετακομίσω στην πρωτεύουσα. Μέχρι να το πάρω απόφαση, κοίταζα με τρόμο αυτή την προοπτική. Χάος, πλήθος, και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σε φόβο, το έβαζα. Πάνω από όλα, όμως, έβαλα την καλλιτεχνική ανάγκη για αλλαγή. Οι αλλαγές, πάντα, θέλουν κόπο και θάρρος. Τα συμπεράσματα από την άλλη, θέλουν χρόνο. Το σίγουρο είναι ότι η αλλαγή αυτή, με έκανε πιο δυνατό, πιο ώριμο και έβαλα ασπίδα την αυτοπεποίθηση μπροστά στο σκοτάδι.

Κάτι που αγνοεί ο πολύς κόσμος είναι, ότι η δουλειά του ηθοποιού είναι επίπονη, όχι μόνο γιατί οικονομικά είναι σε μαύρο χάλι, αφού πάντα ο πολιτισμός και η τέχνη δεν αναγνωρίζεται ως “σοβαρή δουλειά”, αλλά γιατί το προϊόν είναι η μούρη μας, η φωνή και το σώμα μας. Είναι, δηλαδή, τα πιο προσωπικά μας κομμάτια. Γι’ αυτό και τα «σκοτάδια» μας είναι πάντα στη γωνία και μας περιμένουν στην πρώτη αποτυχία.

Αυτές τις αγωνίες, τις μοιραστήκαμε με την Dulcinea Compania και έγιναν παράσταση. Παιδιά από τη Θεσσαλονίκη που το παλεύουν στην Αθήνα, δύο χρόνια τώρα. Μπήκα στην ομάδα και έδωσα το υλικό μου με μεγάλη εμπιστοσύνη και αφοσίωση σε ένα κοινό όραμα. Να μιλήσουμε για τον θάνατο ενός ηθοποιού με όχημα τρία διηγήματα του Άντον Τσέχοφ. “Ο θάνατος ενός ηθοποιού” είναι το μεγαλύτερο και το πιο επικίνδυνο «σκοτάδι». Για μένα, θάνατος είναι η παραίτηση. Όταν, δεν αντέχει πια το σώμα και η ψυχή σου πονάει. Όταν δεν βλέπεις, πια, καμία μαγεία. Όταν, τα χτυπήματα της κοινωνίας και της προσωπικής ανασφάλειας σε ρίχνουν νοκ άουτ. Όταν κάνεις το τσιγάρο της καληνύχτας και σκέφτεσαι “δεν αξίζεις”. Και πώς να αντέξεις, όταν έχεις χάσει το πιο δυνατό συναίσθημα; Την ελπίδα…

Όλα αυτά τα κομμάτια έγιναν παράσταση με συνεργάτες που εκτιμώ και αγαπώ βαθιά. Με την Άννα Μαρία Ιακώβου σκηνοθέτρια και φάρο της ομάδας και τον Αλέξανδρο Καλτζίδη, αγαπημένο φίλο και παρτενέρ στον θάνατο. Και τον Χάρη, τον Στέφανο, τον Κώστα, τη Ζενεβιέβ, την Ελιάνα, τη Λένα, τον Σωτήρη στην ομάδα. Τους ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη και την κοινή αγωνία στο όνειρο.

Στην Αθήνα, το χαρήκαμε με την ψυχή μας. Ένα μικρό πάρτι στηνόταν κάθε εβδομάδα για ένα μήνα. Τώρα, είναι η πρώτη φορά που παίζω στην Θεσσαλονίκη ως επισκέπτης. Ανάμεικτα τα συναισθήματα με γλυκόπικρη εσάνς. Θέλω να την ευχαριστήσω την πόλη μου και να την κάνω περήφανη.

Σε άλλα νέα, Σαλονίκη μου αγαπημένη, να ξέρεις πως σε σκέφτομαι συχνά εκεί στην Αθήνα. Κάνω βόλτες στην Κυψέλη και σκέφτομαι την παραλία σου και το ηλιοβασίλεμα σου. Έχει πολλά ωραία η Αθήνα και μια αίγλη που με γοητεύει. Γνώρισα φίλους εκεί κάτω και κάνω νέα σχέδια. Έκανα και μία ταινία μεγάλου μήκους στη Γερμανία που με τον σκηνοθέτη Μάρκο Παπαδόπουλο, την αφιερώνουμε σε σένα και στον ήλιο σου. Και έχουμε μαζί μας σ’ αυτό, τη Στεφανία Γουλιώτη, τον Γιώργο Γάλλο, τη Λυδία Μακρίδη και άλλες καλλιτεχνάρες. Σύντομα, θα έχεις νέα και γι’ αυτό.

Να ξέρεις σε κουβαλώ πάντα. Και μιας και τα έπινα στο Σάρωθρον ένα βράδυ και συνάντησα τον αγαπημένο μου Βασίλη Παπακωνσταντίνου, μας αφιερώνω κάτι που μου έγραψε σε ένα χαρτί πριν χρόνια.

“Τα όνειρα που σέρνω απ’ τα είκοσι, παρκάρουν στον ακάλυπτο νωρίς. Μα, εσύ που με κοιτάς σαν λύτρωση, ζωή παρκαρισμένη μη δεχτείς”.

Τα λέμε.

*Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης πρωταγωνιστεί στον “Θάνατο ενός ηθοποιού” που παρουσιάζεται από την θεατρική ομάδα Dulcinea, αυτό το Δευτερότριτο, 18 και 19 Μάη, στο Artbox Fargani. Σκηνοθετεί και παίζει, η Άννα Μαρία Ιακώβου, ενώ μαζί τους είναι ο Αλέξανδρος Καλτζίδης και ο μουσικός Χάρης Αναστασιάδης.

Οι σημειώσεις του Δημήτρη Σπορίδη

Γιώργος Παπανικολάου — Thu, 14 May 2026 11:32:06 +0000

κείμενο Ι δημήτρης σπορίδης */* φωτογραφίες | αρχείο δημήτρη */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Ο Δημήτρης, ο Μποτιτσέλι και η... παρέα της "Αφροδίτης"

Τα τελευταία χρόνια, έχω φτιάξει μια «αναζωογονητική» ρουτίνα, που δεν μπορώ πια, χωρίς αυτήν.

Είμαι από αυτούς που ξυπνούν νωρίς το πρωί και κάνουν διαλογισμό και τρέξιμο.

Είναι δύσκολο το πρωινό ξύπνημα, αλλά όταν γυρνάω από την Παραλία στο σπίτι, νιώθω ότι είναι η ωραιότερη στιγμή της ημέρας.

Ακούω πολύ ραδιόφωνο -πρωινές εκπομπές – από Ελλάδα και Γαλλία, μιας και είχα ζήσει ένα χρόνο στο Παρίσι, θέλω να κρατάω επαφή με τη γλώσσα.

Και λίγο πριν πάω στη σχολή, σημειώνω πάντα στο ημερολόγιο αυτά που θέλω να πετύχω, σαν να έχουν ήδη γίνει!

Μου αρέσει πολύ η διδασκαλία. Τα τελευταία χρόνια διδάσκω στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Βασίλης Διαμαντόπουλος» . Η επαφή με νέους ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο με κρατάει σε εγρήγορση, σε σχέση με τη δουλειά μου.

Πρόσφατα, ξεκίνησα ένα podcast για το βιβλίο που λέγεται «όχι άλλο στο ράφι!»

Από μικρός, μου άρεσε το ραδιόφωνο ως μέσο επικοινωνίας. Είναι σαν να δίνω ένα ραντεβού για να μιλήσω για βιβλία που με έχουν στιγματίσει και που με τίποτα δεν πρέπει να μείνουν στο ράφι. Ο βασικός λόγος, όμως, που το έκανα είναι και πάλι εκπαιδευτικός. Πως οι νέοι άνθρωποι θα αντιληφθούν ότι ο Ντοστογέφσκι- για παράδειγμα- μπορεί να τους αλλάξει τη ζωή και να τους βοηθήσει στις αποφάσεις τους.

Μένω στο κέντρο, εδώ και πολλά χρόνια. Λατρεύω να είμαι μέσα στη βαβούρα, με την επιλογή –όμως- να βρίσκω και την ησυχία μου. Έτσι, μένω ψηλά σε ένα πολύ μικρό σπίτι που έχει ησυχία, αλλά και παράλληλα είσαι στην καρδιά της πόλης.

Οι παρέες μου προέρχονται από πολλές στιγμές της ζωής μου. Επειδή, μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, μπορεί να έχω φίλους από το σχολείο μέχρι το θέατρο.

Μου αρέσει που- ακόμη- ανακαλύπτω την πόλη.

Αυτό, με κρατάει να θέλω να ζω εδώ. Είναι δύσκολα, αλλά βρίσκω μια ανθρωπιά στη Θεσσαλονίκη που με συγκινεί και δεν πρέπει να τη θεωρούμε δεδομένη.

«Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι» ήρθε στη ζωή μου, τόσο όμορφα και χαλαρά. Αρχικά μίλησα με τα παιδιά, το Βαγγέλη και το Φώτη που έχουν το «Σαμποτάζ» στην Λώρη Μαργαρίτη. Γνωρίζω τα παιδιά, από τότε που είχαν το «Bau’s» στην Ναυαρίνου. Σχεδίαζαν να ανακαινίσουν το μαγαζί και να δημιουργήσουν ένα μικρό stage για παραστάσεις και μουσικές βραδιές. Εδώ έρχεται και η αγαπημένη μου Ροδή Στεφανίδου, που ενώ τόσα χρόνια γνωριζόμασταν κάτω από άλλους «ρόλους» στο ΚΘΒΕ…. Αυτή τη φορά, δουλέψαμε μαζί ως συγγραφέας και σκηνοθέτης, αντίστοιχα. Με κινητοποίησε, λοιπόν, η παρέα.. μια λέξη, λίγο «παλιά», αλλά από την αρχή των προβών μέχρι το τέλος, αυτό που κρατήσαμε ήταν πως είμαστε μια παρέα…Δεν πιεστήκαμε καθόλου. Οι πρόβες ξεκίνησαν την περίοδο που ήταν κλειστό το μαγαζί λόγω ανακαίνισης, άρα κάναμε πρόβες εκεί. Θυμάμαι, ότι μας άρεσε που βρισκόμασταν και γελούσαμε και παράλληλα φτιάχναμε και κάτι …

Εδώ έρχεται η Αθηνά.. ένα κορίτσι που αρχικά γνώρισα στα θεατρικά εργαστήρια και έπειτα την προετοίμασα για τις εισαγωγικές εξετάσεις στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ. Και πέτυχε!

Η Αθηνά είναι στο δεύτερο έτος της σχολής. Όταν διάβασα αυτό τον μονόλογο, μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό μου το πρόσωπό της, οι εκφράσεις της, το χιούμορ της .. η παρέα της ..

Ήμουν σίγουρος ότι έπρεπε να το παίξει αυτή ! Η αμοιβαία εμπιστοσύνη που μου είχαν ο Φώτης, ο Βαγγέλης και η Ροδή βοήθησε να τους πείσω γρήγορα να πάρουμε στην παράσταση μια φοιτήτρια και όχι μια απόφοιτη. Μετά, το «ταξίδι» ξεκίνησε..

Αυτή η παράσταση έχει κάτι το ιδιαίτερο. Έφερε κοντά τους καλλιτέχνες της πόλης. Κάθε Κυριακή έρχονται καλλιτέχνες ηθοποιοί και σκηνοθέτες από το ελεύθερο θέατρο και φυσικά από το ΚΘΒΕ. Μετά την παράσταση, συνήθως, θα πιούμε ένα κρασί και θα συζητήσουμε για τα προβλήματα της πόλης. Η κάθε επιλογή έχει τα υπέρ και τα κατά. Αυτή τη στιγμή, η Θεσσαλονίκη παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν, έχουν δημιουργηθεί δύο καινούργια θέατρα (Τεχνών και Αμαλία ) και υπάρχει κινητικότητα .. αλλά, γενικά οι νέοι ηθοποιοί θέλουν να κατέβουν στην Αθήνα..

Η Δραματική Σχολή είναι σαν ένα σπίτι με πολύ κόσμο βαβούρα και δημιουργία . Είμαι τυχερός γιατί όλοι οι καθηγητές είμαστε άνθρωποι της πόλης ,της ίδιας γενιάς και γνωριζόμαστε από πολύ μικροί. Συνεννοούμαστε πολύ γρήγορα και έτσι κερδίζουμε χρόνο στα διαδικαστικά της σχολής.

Το podcast το άφησα λόγω πίεσης χρόνου, αλλά θα το ξαναπιάσω το καλοκαίρι πολύ δυναμικά, γιατί είναι η μεγάλη μου αγάπη. Θα ήθελα κάποια στιγμή να έχω την δική μου εκπομπή για βιβλία και θέατρο σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό. Είναι κάτι που δεν έχω δοκιμαστεί ακόμη..

Ποιά είναι μια καλή παράσταση, για μένα; Μια καλή παράσταση την κάνουν οι άνθρωποι. Η επιλογή των συνεργατών είναι πολύ σημαντική. Μπορεί να θέλεις να δουλέψεις με κάποιον, αλλά το timing και οι ανάγκες του καθένα να μη συμβαδίζουν και να γίνει μετά από χρόνια. Όταν η ομάδα των συντελεστών έχει τις ίδιες ανάγκες γίνονται όλα πολύ πιο εύκολα.

Τα επόμενα σχέδια μου είναι να ασχοληθώ με το podcast λίγο παραπάνω , παράλληλα να συνεχίσω στη Δραματική Σχολή και στα καλλιτεχνικά εργαστήρια του ΚΘΒΕ. Μια άλλη μου ανάγκη, είναι ν´ ασχοληθώ με το εφηβικό θέατρο . Να δημιουργηθεί ένα στέκι, όπου θα ανεβαίνουν έργα γύρω από την εφηβεία και τους προβληματισμούς της.

O Άγγελος Κουτσοκώστας αυτοσκανάρεται

Γιώργος Παπανικολάου — Sun, 26 Apr 2026 17:45:10 +0000

κείμενο | άγγελος κουτσοκώστας */* φωτογραφίες | αρχείο άγγελου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Έχεις τρεις επιλογές

Λίγο πριν φύγω για το θέατρο και κάνοντας πάντα μια σχετική προετοιμασία, ετοιμάζω πάντα δυο τσάντες.

Στη μια, έχω τα πράγματα του ρόλου μου (το κείμενο κ.λ.π..) και στην άλλη, τα προσωπικά μου αντικείμενα. Τον πηλό για τα μαλλιά μου, το αποσμητικό μου, που πάντα είναι χρήσιμο γιατί ρίχνουμε πολύ ιδρώτα και στις πρόβες και στις παραστάσεις, και ένα πακέτο παστίλιες για το λαιμό, που μου τις πρότεινε μία συνάδελφος και κάνουν φανταστική δουλειά!

Αν επιλέξω να πάω με το αυτοκίνητο, δυστυχώς, δεν έχω και πολλές επιλογές. Μόνο ραδιόφωνο με ό,τι πιάνει εκείνη την ώρα, συνήθως αθλητικά της πόλης ή κανένα σταθμό με ξένα ροκ κομμάτια.

Αν, όμως, επιλέξω να περπατήσω, που το προτιμώ, γιατί μου αρέσει πολύ το περπάτημα στην πόλη, τότε οι επιλογές μου είναι hip hop τραγούδια συνήθως rap, όπως το κομμάτι ZOUGLA από το νέο δίσκο του 12^ου Πίθηκου, καθώς οι στίχοι του με βοηθάνε να συγκεντρωθώ πριν την παράσταση. Γιατί όπως λέει και ο στίχος “ο πιο έξυπνος τα καταφέρνει, ο πιο δυνατός επιβιώνει… καλώς ήρθες στην ζούγκλα.” Επίσης, το Ένοχοι και Αθώοι από το συγκρότημα Λόγος Τιμής… αυτό με βοηθάει περισσότερο στο σωματικό ζέσταμα και τέλος, το τραγούδι της Nina Simone με τίτλο Sinnerman… που με χαλαρώνει πολύ.

Οι επιλογές μου, γι’ αυτό το καλοκαίρι, συνοψίζονται σε τρία πράγματα.

Λίγες μέρες διακοπές με την κοπέλα μου, σε ένα μέρος που πάντα ήθελα να πάω, αλλά δεν σας το λέω, αγροτικές εργασίες στο χωριό μου, που εκεί κι αν χαλαρώνω, λέμε τώρα… και σίγουρα μικρές αποδράσεις για μπάνιο στην θάλασσα…. Γιατί, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει…!