at a glance
Top

Αντίνοος Αλμπάνης

κάποιος τον προσέχει

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | κωστής χατζής */* επιμέλεια Ι γιώργος παπανικολάου

“Η θεατρική παράσταση  “Κάποιος να με προσέχει” ολοκληρώνει την πορεία της, μετά από 14 μήνες, στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, εκεί που πρωτοξεκίνησε. Εδώ και λίγες μέρες, μπήκαμε στο τελευταίο κύκλο παραστάσεων και θα έχω να θυμάμαι ότι το θέατρο δεν είναι η Αθήνα. Ή δεν είναι -τέλος πάντων- αυτό που εμείς οι ηθοποιοί έχουμε συνηθίσει στην Αθήνα να πιστεύουμε ότι είναι. Βλέπεις,για εμάς τους ηθοποιούς,  η δική μας πραγματικότητα ξεκινάει, τελειώνει και εξαντλείται στη πρωτεύουσα. Αυτό, δεν το λέω με την έννοια του “μένω στην Αθήνα, παίζω εκεί, αλλά θα κάνω και δύο παραστάσεις στη Περιφέρεια ή στη Θεσσαλονίκη”. Η δουλειά μας, μπορεί να υπάρξει, και μάλιστα με σοβαρούς επαγγελματικούς όρους και εκτός Αθηνών. Υπάρχει το κοινό να στηρίξει αυτές τις δουλειές. Αυτό το κοινό “διψάει “για φροντισμένες παραγωγές. Για δουλειές, που δεν είναι “αρπαχτές”. Δουλειές που δεν είναι “για λίγο”. Αλλά, δουλειές που πάνε σε μια πόλη, ξεκινάνε από αυτή τη πόλη και απευθύνονται σε αυτή τη πόλη”… Ο Αντίνοος Αλμπάνης στο rejected…

“Όταν ολοκληρωθούν οι παραστάσεις το Φεβρουάριο, θα έχω να θυμάμαι τη μεγάλη αγκαλιά του κοινού της Θεσσαλονίκης. Το πόσο πολύ ένιωσα ότι τους αφορούσε, αυτό που παρουσιάζουμε. Και μπορώ να πω, ότι με ένα περίεργο, μεταφυσικό τρόπο, νιώθω κομμάτι αυτής της πόλης. Θα έχω να θυμάμαι τους παραγωγούς μου, που πίστεψαν, επένδυσαν σε μένα και μου επέτρεψαν να κάνω το όνειρο μου, πραγματικότητα. Ήταν μια μεγάλη διαδρομή, που ξεκίνησε πριν πολλούς μήνες, η οποία με γέμισε χαρά, ικανοποίηση και ανακούφιση. Είναι κάτι που θα έκανα ξανά και ξανά και ξανά”.

“Η Θεσσαλονίκη έχει σα δυνατό σημείο της- μα διαπιστώνω ότι οι Θεσσαλονίκεις δεν το πολυσυμμερίζονται ή τελοσπάντων δεν το έχουν κάνει κομμάτι της κουλτούρας τους- ότι σαν πόλη είναι πολύ εύκολο να τη περπατάς. Είναι πολύ εύκολο να τη διασχίζεις. Είναι πολύ εύκολο να πας από τη μία άκρη στην άλλη, με τα πόδια. Κι αυτό, μου λείπει στην Αθήνα, γιατί οι αποστάσεις είναι χαοτικές. Η Αθήνα δεν είναι μια “επίπεδη” πόλη, να πεις “θα πάρω τη Τσιμισκή και θα πάω ευθεία”. Στη Θεσσαλονίκη, βλέπω ότι οι κάτοικοι εμπιστεύονται τα οχήματά τους, για τις μετακινήσεις τους, παρά τα πόδια τους. Θα μου πεις, “κι εσύ, αν ζούσες σε αυτή τη πόλη, μετά από 2-6 μήνες, μπορεί να βαριόσουν αυτή τη διαδικασία”. Εγώ, όμως, παρατηρώ ότι κάθε φορά που έρχομαι, η λαχτάρα μου είναι να περπατήσω τη πόλη. Μια πόλη με εξαιρετική αρχιτεκτονική, που μας λείπει από την Αθήνα. Έχετε παλιές πολυκατοικίες που είναι “κοσμήματα”. Το μάτι μου ξεκουράζεται, κάθε φορά που έρχομαι Θεσσαλονίκη. Από την άλλη, στη Θεσσαλονίκη με θλίβει-και το διαπίστωσα τώρα- όλο αυτό που γίνεται με το flyover. Τί εννοώ; Ξεκίνησε ένα τεράστιο έργο, που προφανώς για καλό πάει να γίνει, αλλά ξεκίνησε σε μια στιγμή που υπάρχει ένας Περιφερειακός δρόμος που εξ ορισμού είναι προβληματικός. Δεν έχει ανοίξει το ΜΕΤΡΟ, για να αξιολογήσουμε ποιό κομμάτι κόσμου θα απορροφήσει, με αποτέλεσμα να φρακάρουν πάρα πολύ οι δρόμοι. Η αγωνία μου είναι, οι Θεσσαλονικείς να μην πάθουν αυτή τη νεύρωση που έχουμε εμείς οι Αθηναίοι. Μη ταλαιπωρηθούν τόσο με τη κίνηση και γίνουν νευρωτικοί, σαν κι εμάς”.

When something so near and dear to life explodes inside
You feel your soul is set on fire

“Με ρωτάς, ποιός με προσέχει, όπως ο τίτλος του έργου…Οι φίλοι μου με προσέχουν- άνθρωποι που είναι οικογένεια μου πια, οι συνεργάτες μου με προσέχουν, η σκηνοθέτιδά μου η Αθανασία Καραγιαννοπούλου με προσέχει. Σίγουρα, το σκυλί μου το γλυκό, με προσέχει. Έχω ένα σφιχτό πυρήνα ανθρώπων που με προσέχει, στους οποίους μπορώ να ακουμπήσω επάνω τις αγωνίες μου, τις ανασφάλειές μου, τα άγχη μου και να τα μοιράζομαι. Εγώ, ποιούς προσέχω; Επιστρέφω σε αυτούς τους ανθρώπους, αυτό που μου δίνουν, στην ολότητά του. Δεν θα μπορούσα αλλιώς να κάνω. Αυτές οι σχέσεις είναι αμφίδρομες. Δεν θα μπορούσα να κάνω κατάχρηση της καλοσύνης, της ευγένειας, της ανεκτικότητας των ανθρώπων, αν και εγώ ο ίδιος δεν είμαι έτσι, σωστός απέναντί τους”.

When something so deep and so far and wide falls down beside
Your cries can be heard so loud and clear, oh

“Στην ερώτηση που κάνεις για το MAESTRO, αν έχω άγχος μετά το πήχη που ήταν ανεβασμένος, την επιτυχία που έκανε εντός και εκτός συνόρων, πώς θα είναι και αν θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες του κόσμου ο δεύτερος κύκλος, θα σου απαντήσω δίχως να θέλω να ακουστεί υπερφίαλο, μα είναι η απόλυτη πραγματικότητα… Εμείς οι ηθοποιοί- ασχέτως παραγωγών και αν τα σήριαλ είναι στο Netflix ή όχι, αν αυτά τα σήριαλ είναι ακριβές παραγωγές ή όχι, αν είναι καθημερινά σήριαλ ή εβδομαδιαία ή μίνι σειρές, δεν έχουμε το μηχανισμό να δουλεύουμε λιγότερο ή λιγότερο καλά. Οι ηθοποιοί, με τον ίδιο τρόπο που θα δουλέψουμε σε μια ακριβή παραγωγή με διεθνές εκτόπισμα, με τον ίδιο τρόπο θα δουλέψουμε και σε μια υποδεέστερη παραγωγή. Οπότε, οι ηθοποιοί ότι δουλειά μπορούμε να κάνουμε, την κάνουμε. Την κάνουμε, όπως και να ΄χει. Είτε αμειβόμαστε καλά, είτε όχι, γιατί δεν ξέρουμε να κάνουμε αλλιώς. Όπως και όταν θα παίξουμε σε μια παράσταση, είτε μιλάμε για Επίδαυρο, είτε για μια μικρή σκηνή 100 θέσεων, πάλι θα δώσουμε το 100% μας, μη σου πω και το 200% του εαυτού μας! Ναι, λοιπόν, υπάρχει μια ευθύνη να φανούμε στο MAESTRO, αντάξιοι των προσδοκιών του δημιουργού. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρουμε να κάνουμε κάτι λιγότερο, από αυτό που μπορούμε να κάνουμε. Είμαστε απόλυτα διαθέσιμοι να δουλέψουμε, να κάνουμε πρόβες, να αναλύσουμε, να εμβαθύνουμε, να φτάσουμε στο σημείο εκείνο, που θα βρούμε τις πιο λεπτές αποχρώσεις και τις ποιότητες που πρέπει να αναδειχθούν, για να συνθέσουμε ένα χαρακτήρα. Θα το κάναμε, έτσι κι αλλιώς!”

“Οι “Μαύροι Πίνακες” είναι μια -επίσης- φιλόδοξη τηλεοπτική σειρά 10 επεισοδίων,που θα συμμετάσχω. Ένα αστυνομικό θρίλερ- για μένα, αυτή η σειρά έχει μεγάλη αξία για αρκετούς λόγους. Πρώτον, είναι και αυτή μια φροντισμένη παραγωγή. Υπάρχει ο χρόνος να δουλευτούν οι σκηνές, να προβαριστούν όπως πρέπει, έχουμε αρκετές μέρες γύρισμα το κάθε επεισόδιο. Πέρα από αυτό, είμαι πολύ χαρούμενος γιατί η διανομή αυτής της σειράς, απαρτίζεται από ηθοποιούς που εκτιμώ πολύ, ηθοποιούς που ήθελα και στο παρελθόν να συνεργαστώ και τους θαυμάζω απεριόριστα”.

“Βρίσκεται σε post production η μεγάλου μήκους ταινία του Στράτου Τζίτζη, που κάναμε το καλοκαίρι. Είναι το “Έχω κάτι να πω” είναι μία- εντός πολλών εισαγωγικών- “αυτοβιογραφική” ταινία του Στράτου, όπου υποδύομαι τον ίδιο. Τώρα, βρίσκεται σε μοντάζ σε στούντιο στο Βερολίνο, όπου θα μεταβώ και εγώ το Μάρτιο, για κάποια συμπληρωματικά. Έχω μεγάλη χαρά γι αυτή τη ταινία, ενώ είναι μια low budget παραγωγή, έχει κάποια στοιχεία που την κάνουν πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερη κι ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα της. Ελπίζω, μέχρι το καλοκαίρι, να είναι έτοιμη να βγει σε διανομή”.

“Η φωνή δεν είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα. Η ερμηνεία ενός ηθοποιού ξεκινά από τα μαλλιά και καταλήγει στα νύχια. Με ρωτάς, αν λόγω σπικάζ που κάνω, δίνω γενικά έμφαση πρώτα στη φωνή. Όχι, κανένα εργαλείο του ηθοποιού δεν αποκόπτεται από το σύνολο. Δεν πιστεύω στις ωραίες, “βελούδινες” φωνές. Υπάρχουν δείγματα ηθοποιών των οποίων οι φωνές είναι και έως ενοχλητικές- θα μπορούσε κάποιος να πει. Παρόλα αυτά, σε μια ερμηνεία μπορούν- όχι να σε κάνουν να ταξιδέψεις, να μαγευτείς, να παρασυρθείς- αλλά να ακούσεις αυτή τη “περίεργη” φωνή, σα να είναι η πιο μελωδική του κόσμου. Αυτή είναι η δική μας δουλειά. Δουλειά των ηθοποιών δεν είναι να ακκιζόμαστε με αυτά που μας έχει προικίσει η φύση. Δεν είναι να χαιδευόμαστε, “δείτε τί ωραία φωνή που έχω”, “δείτε πόσο περίτεχνα μπορώ να χρησιμοποιώ το εργαλείο μου και να το φέρνω εκεί που επιθυμώ”. Αυτά είναι τεχνικά ζητήματα που αφορούν εμάς, και δεν έχουν να κάνουν με το τελικό αποδέκτη, το θεατή. Εμείς, πρέπει να εντάσσουμε όλα μας τα εργαλεία κάτω από μία ομπρέλα και να γινόμαστε συμπαγείς-ένα πράγμα, που θα εξυπηρετεί το ένα, το άλλο. Τη κίνηση μας, την ενέργειά μας, το συναίσθημά μας”.

When something so dear to your life explodes inside
You feel your soul is burned alive

“Στην ερώτηση, αν μετά το “Κάποιος να με προσέχει” που μαζί με την Αθανασία, όπου εμείς προτείναμε να συμβεί και δεν ήμουν η επιλογή ενός σκηνοθέτη, αλλά εμείς πήραμε τα πράγματα στα χέρια μας και το ορίσαμε, αν θα το ξανάκανα…θα σου απαντήσω, ότι όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Έχω φτάσει σε μια ηλικία, που αν τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς όπως τα ονειρεύομαι ή δεν με διακινούν με ένα τρόπο που εγώ να νιώθω ζωντανός, δεν έχω λόγο να τα κάνω. Προτιμώ μια σεζόν να μείνω εκτός θεάτρου, απ΄το να συμμετέχω σε ένα “στοίχημα” που δεν νιώθω ότι εξελίσσομαι ή δεν με αφορά 100%. Οπότε, είμαι ανοιχτός σε προτάσεις, σε κάθε περίπτωση αν μου γίνει μια πρόταση που μου αρέσει, θα συμμετέχω. Αλλά, εγώ είμαι αυτός που πρέπει να φτιάχνει το δρόμο μου, από εδώ και πέρα. Εγώ είμαι αυτός που θα πρέπει να σκέφτομαι, τί είναι αυτό που θέλω “να μιλήσω” κάθε φορά και νομίζω ότι μόνο έτσι μπορώ να εργάζομαι και να νιώθω πλήρης”.

Your life is your own
You're in charge of yourself
Master of your home
In the end
In the end
You have to face it alone

“Αν το φως υπερτερεί, επί προσωπικού, σε σχέση με το σκοτάδι; Θα ήμουν αγνώμων, αν δεν έλεγα ότι στη ζωή μου υπερτερεί το φως. Γιατί κάνω μια δουλειά που αγαπάω πάρα πολύ, με ανταπόκριση, ο κόσμος μου δείχνει την αγάπη του. Για μένα, είναι κινητήριος δύναμη να βλέπω ότι αυτό που κάνω, αφορά το κόσμο. Έρχομαι συνέχεια, σε επαφή με καινούργιους καλλιτέχνες που εκτιμώ. Νιώθω ότι εξελίσσομαι και καλλιτεχνικά και προσωπικά. Όλα αυτά, μόνο φως έχουν”.

When the moon has lost its glow
You have to face it all alone

“Όταν τελειώνει η παράσταση, μου δίνει χαρά μια κουβέντα με τους θεατές, πέντε χαμόγελα. Μετά, θέλω να κάνω τη βόλτα μου στη πόλη, να πάω να φάω κάπου ήσυχα ένα ωραίο και ζεστό φαγητό, να πω δυο κουβέντες με τους συναδέλφους μου, να κάνουμε μια ανασκόπηση της ημέρας, της παράστασης και ύστερα να ξεκουραστώ”.

“Τη νέα χρονιά θέλω να μην είμαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό μου. Να σταματήσω να είμαι τόσο σκληρός με μένα. Να, ένας στόχος που έβαλα επί προσωπικού, μιας και με ρωτάς…

Τελευταία, συγκινήθηκα με μια είδηση που διάβασα και αφορούσε στα παιδιά της Γάζας, που έλεγε πως πρώτη αιτία θανάτου στα παιδιά αυτά, είναι το έμφραγμα. Αυτά τα παιδιά πια, από την εξάντληση, από την αυπνία και την ασυτία, καταλήγουν να πεθαίνουν από έμφραγμα. Από το φόβο τους. Ήταν μια είδηση που με συγκλόνισε και με στεναχώρησε”…