at a glance
Top

Tράπουλα

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

-Ποτέ δε θέλησα να σε μπερδέψω.

-Το έκανες όμως.

-Καλά, ίσως και να το ‘θελα…

-Ίσως να τα κατάφερες.

-Αλλά όχι για τον λόγο που νομίζεις.

-Τι νομίζω;

-Δεν είπα ότι ξέρω τι νομίζεις, ξέρω πως νομίζεις άλλο από αυτό που είμαι.

-Έτσι νομίζεις;

-Θα μπορούσε να κρατήσει αυτό για πολύ ακόμη…

-Είσαι μπουρινιασμένος ήλιος.

-Ή ηλιόλουστη καταιγίδα.

-Διαφέρει;

-Μπορεί και τα δύο τελικά.

-Δε μου είπες, διαφέρει;

-Δεν το χρειάζεσαι να σου το πω. Αν θες εμένα.

-Ποιο εσένα;

-Όλα είμαι εγώ.

-Εξίσου αληθινά;

-Όσο οι περιστάσεις.

-Είμαι μια περίσταση;

-Είσαι ένα γεγονός που περιλαμβάνει το πιο περιστασιακό όλων.

-Με σιγουριά;

-Εγώ; Σπάνια.

-Δεν τα κατάφερες.

-Το ξέρω.

-Δεν το είπες.

-…Γιατί νομίζεις πως δεν τα κατάφερα;

-Γιατί δεν ήθελες τελικά…

-Ναι. Άλλο τι ήθελα να νομίζεις ότι θέλω κι άλλο τι ήθελα στ’ αλήθεια.

-Τι ήθελες στ’ αλήθεια;

-Αυτό δεν το βρήκες;

-Το έχω ανάγκη. Να το ακούσω. Αν με θες.

-Να είσαι εσύ.

-Τι;

-…

-Εντάξει, ίσως και να αρκεί.

-Πώς ξέρω ότι θα μπορούσες να με διαβάσεις ακόμη κι αν δεν το ‘θελα;

-Αν δε σε έκανα να το θέλεις δε θα το άξιζα.

-Κι αν φοβόμουν όσα αξίζεις; 

-Η μόνη απάντηση που έχω είναι πως ήθελα όσο τίποτε να σε διαβάσω. Άρα…

-Πιστεύεις αρκεί;

-Όταν κάποιος το εννοεί, ναι.

-Κάποιοι πείθουν ως και τους εαυτούς τους.

-Τους άλλους όμως σπάνια. Μόνοι μας τυφλωνόμαστε.

-Γινόμαστε πιόνια.

-Φύλλα στην τράπουλά του. 

-Έχει κρυμμένους άσσους…

-Όπως εσύ.

-Και το πρώτο φιλί; Αυτό δεν τα λέει όλα;

-Στο πρώτο φιλί δίνεις τα ρέστα σου.

-Κι ο Άλλος τα βλέπει.

-Εγώ είδα μέσα σου.

-Γιατί έδωσα τα ρέστα μου.

-Μα και πάλι με κρατάς.

-Κι αν είναι μπλόφα;

-Μπλόφα είναι η ίδια η ζωή αλλά δε θέλουμε συνήθως να τη χάσουμε.

-Αυτό σημαίνει πως είναι όλα ψέμα.

-Αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος για τίποτε.

-Πάσο.

-Δεν το συνηθίζεις.

-Ένας καλός παίκτης ξέρει πότε πρέπει να κάνει τι. Κι ας μην ξέρει όντως.

-Νιώθει.

-Μόνο που αυτό δεν είναι ένα ακόμη παιχνίδι με χαρτιά, εδώ είναι παιχνίδι με ψυχές. Και τη δική μου θα τη βρεις ολόκληρη σε κομμάτια.

-Μαύρα και κόκκινα.

-Σπαθιά και κούπες (καρδιές τις έλεγα μικρή).

-Τώρα;

-Τώρα κρατάω σπαθιά και τις φυλάω για μένα.

-Μόνο;

-Το τέλος πάντα δείχνει πολλά.

-Του παιχνιδιού;

-Του έρωτα.

-Έχει πάντα τέλος;

-Ποιο παιχνίδι είναι ατέρμονο;

-Της ύπαρξης των πάντων ίσως.

-Ούτε καν αυτό δεν μπορείς να πεις με σιγουριά. Ούτε τα πριν ξέρεις ούτε τα μετά. Ούτε καν τα κατά τη διάρκεια σε όλο τους το μεγαλείο. Γι’ αυτό κάποια στιγμή πας πάσο.

-Ατέρμονο είναι το άπειρο γιατί μας ξεπερνάει. Κι εσύ με ξεπερνάς.

-Τώρα.

-Και το τώρα μας μπορεί να είναι αέναο όταν δεν μπορεί να ξεχαστεί. Κι αν πάω πάσο κάποια στιγμή θα είναι μόνο για να σε βρω αν χρειαστεί.

-Έρωτας, φθορά, θάνατος, άνθρωπος.

-Έρωτας άφθαρτος αιώνιος θεός.

-Του δίνουμε πνοή.

-Μας δίνει νόημα.

-Καμιά φορά σκέφτομαι πως μακάρι να ήθελα να σε μπερδέψω…

-Και τι θα κατάφερνες; Να με απομακρύνεις;

-Να γίνω αέναη μέσα σου.

-Τα ρέστα μου.

-Τα βλέπω.