at a glance
Top

Τι Ξέρεις Για Μένα;

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Τι ξέρεις για μένα εκτός από το πώς με φωνάζουνε για να γυρνάω και να μπορώ να συνεννοούμαι με έναν κόσμο χτισμένο πάνω σε ονόματα; Τι ξέρεις για τις στιγμές που έγιναν η ζωή μου; Για τις αξέχαστες εκέινες που με σημάδεψαν επειδή…-δε σου λέω. Για τις άλλες τις άσχημες που με καθόρισαν κι άλλαξα επειδή έτσι γούσταρα για να τους πάω κόντρα; Για τις αναμνήσεις μου, για τα φιλιά που πηγαινοέρχονται μέσα στο κεφάλι μου κατά πώς τα παρασέρνει ο άνεμος του χρόνου, για κάτι αγκαλιές που ακόμη με ανατριχιάζουν όταν τις ζωντανεύω σχεδόν ψυχαναγκαστικά πια με κάθε εικόνα που θυμίζει εκείνη που…-δε σου λέω. Για τα λόγια που ταξιδεύουν σαν σαπουνόφουσκες από το χτες στο σήμερα. Σαπουνόφουσκες που έσπασαν ακριβώς το δευτερόλεπτο εκείνο όταν ξέφυγαν από το στόμα της κι ύστερα το κενό τους σκόρπισε αρώματα σε παρελθόν και μέλλον.

Τι ξέρεις για όσα ένιωσα κι όσα δε θέλω πια να νιώθω; Για όσα ποτέ δε θα σου πω τι υποθέτεις; Είσαι καλός εσύ στις υποθέσεις υποψιάζομαι. Κάθε σου συμπέρασμα και μια υπόθεση. Κάθε σου υπόθεση κι ένα συμπέρασμα. Και κάπου ανάμεσα σε υποθέσεις και συμπεράσματα για τους άλλους χάνεις τον εαυτό σου. Τι ξέρεις για τα όνειρά μου και για όσα κατάφερα ως τώρα; Για έναν έρωτα που με στοίχειωσε μα τον σκότωσα, για πολλούς έρωτες που με κυνήγησαν μα τους πρόδωσα, για έναν έρωτα που έζησα στα άκρα, για έναν έρωτα που πλήγωσα ακραία; Τι ξέρεις για τα χείλη που γεύτηκαν την ψυχή μου μέσα από τα δικά μου; Για όσες καρδιές τόλμησαν να πλησιάσουν την καρδιά μου κι ας τους τρόμαζε ο ρυθμός της; Για όσες αγάπες τρόμαξαν εμένα, για τις φυγές και τις λιγοστές επιστροφές μου;

Γνώρισες τις πληγές που με κρατούσαν ξάγρυπνη ξημερώματα όταν όλη η πόλη έμοιαζε να απολαμβάνει έναν μακάριο λήθαργο στα σκοτάδια; Αποκωδικοποίησες ποτέ τις άπειρες σκέψεις που ακολουθούσαν κάθε μου βήμα πιο εμμονικά κι από την ίδια τη σκιά μου; Εκείνες που γυρνώντας σπίτι μου τις νύχτες ανέβαζαν τον πυρετό μου σε επίπεδα κόκκινα για κάθε εποχή. Τι ξέρεις για τις υπερβάσεις μου; Για τα σπασμένα μου όρια τι έχει πάρει το αυτί σου; Μήπως σου είπε ποτέ κάποιος, κάπου, κάποτε, κάτι για το όνομά μου; Μικρός ο κόσμος εξάλλου, διαφωνείς; Τι ξέρεις για τον τρόπο που μπορώ κι έχω ανάγκη να ταξιδεύω σε χωροχρόνους παράλληλους; Για τους κόσμους που έχω φτιάξει επειδή τούτος εδώ δε μου κάθεται καλά; Τι ξέρεις για όσα δεν αντέχω; Μέχρι πού πιστεύεις ότι επιθυμώ άρα μπορώ να φτάσω για ένα θέλω μου;

Ξέρεις τι κάνω όταν δεν είμαι εδώ; Ξέρεις ποια στ’ αλήθεια είμαι πέρα από ένα όνομα που το’ χω για να με φωνάζουν και να γυρνάω επειδή δε θα μου άρεσε να με φωνάζουν “ψιτ εσύ!”; Τι ξέρεις για όσα έχουν δει τα μάτια μου; Για όσα δεν έχουν δει μα τα φαντάστηκα ως παιδί για να μη μου μείνουν και καλά απωθημένα; Τι ξέρεις για τα χάδια που μοιράστηκα; Άλλα έκοβαν σαν ξυράφι κι άλλα επούλωναν πληγές μα αυτά τα δεύτερα τα φοβόμουν πιο πολύ. Τι με κοιτάς; Πού να σου εξηγώ τώρα…

Προφέρεις απλώς το όνομά μου. Κι ύστερα κοτσάρεις διάφορα επίθετα, άλλοτε όμορφα άλλοτε άσχημα και προσβλητικά, το γιατί ποιος το ξέρει. Ούτε καν εσύ. Φταίνε άραγε οι πεποιθήσεις σου που κόβουν και ράβουν ανθρώπους στα μέτρα τους; Φταίει που ξύπνησες στραβά; Φταίνε τα ωραία μου τα μάτια που με συμπάθησες και το χρώμα των μαλλιών μου που με αντιπάθησες; Θα σου ζητούσα να μου το εξηγήσεις μα πάντα κάτι θα έχεις μάλλον να μου πεις κι ας μη με ξέρεις. Θα είμαι εγώ που παρέσυρα το παιδί σου να ακολουθήσει τα θέλω του κι έτσι με μίσησες. Είμαι εγώ που κατάφερα να σε εκφράσω με κάτι που είπα ή έγραψα οπότε με συμπάθησες πολύ. Είμαι εγώ που πέτυχα ένα από τα όνειρά σου και με θαύμασες ή που με φθόνησες για τον ίδιο λόγο. Κι ας μη με ξέρεις.

Κι ας μην ενδιαφέρθηκες ποτέ να με μάθεις. Ίσως και να μπορούσες κάποτε. Μα τώρα δε θα μπορούσα πλέον εγώ να σου υποσχεθώ τίποτε γιατί αδικώ ακόμη κι αυτούς που θέλουν να το κάνουν. Τώρα πάω παρέα με τον άνεμο. Τον δικό μου. Κι αφήνομαι. Θέλοντας εγώ η ίδια πια να μάθω εμένα.