at a glance
Top

Θα’ ρθουν και θα φύγουν…

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Alice: How long is forever?

White Rabbit: Sometimes, just one second.

Μέσα στο κλείσιμο ενός ματιού μπορεί να χωρέσει μια στιγμή που θα ισοδυναμεί με μια ολόκληρη ζωή. Τα πιο όμορφα, επώδυνα, ανεξήγητα, ζωτικά πράγματα όπως ο έρωτας συμβαίνουν κάτω από τις πιο ανύποπτες συγκυρίες, το ξέρεις. Όμορφα γιατί τα επίπεδα της ντοπαμίνης μέσα σου σπάνε όλα τα κοντέρ ενόσω τα βιώνεις. Επώδυνα γιατί η έντασή τους σε κάνει να μην μπορείς να χωρέσεις στην ίδια σου την ύπαρξη. Και γιατί ξέρεις ότι όλα κάποτε συνήθως έχουν ένα τέλος. Ζωτικά γιατί κάνουν το αίμα σου να βράζει κι αυτά, όλα μαζί, τελικά είναι ζωή.

Θα’ ρθουν και θα φύγουν. Λόγια που θα πιστεύουν τον εαυτό τους μόνο το λεπτό ακριβώς που θα ξεστομίζονται κι αυτό ίσως να είναι αρκετό. Ας τα καταπίνει έπειτα ο χρόνος, η και καλά λήθη του μυαλού που δε θα άντεχε χωρίς τις άμυνές του, ο άνεμος που ξεσηκώνουν πίσω τους οι μέρες καθώς τρέχουν μονίμως μπροστά σχεδόν πανικόβλητες. Τι νόμιζες αγάπη μου; Ότι θα μας περίμεναν; Πόσο γελιόμαστε όταν πιστεύουμε στα άφθαρτα…

Θα’ ρθουν και θα φύγουν. Άνθρωποι που θα πιστεύουν τον εαυτό τους όσο θα διαρκεί αυτό που τους έκανες να αισθανθούν. Ας τους καταπιεί έπειτα το παρελθόν. Οι άλλες αγκαλιές της παρηγοριάς. Οι επόμενοι έρωτες που θα σκάσουν μύτη για να σε γλιτώσουν απ’ την ατέρμονη ανακύκλωση των συναισθημάτων. Να σου πω ένα μυστικό όμως; Αφού υπήρξαν κάποτε δε θα σταματήσουν να υπάρχουν. Τα μαζί πεθαίνουν, όχι όσα τα γέννησαν. Τι νόμιζες μάτια μου; Ότι μπορείς τόσο εύκολα να ξεφυγεις απ’ όσα αρνείσαι να παραδεχτείς; Πόσο γελιόμαστε όταν πιστεύουμε στα τετελεσμένα…

Θα’ ρθουν και θα φύγουν. Αγκαλιές που νόμιζες ότι θα είναι ανοιχτές αιώνια για πάρτη σου. Χάδια που πίστευες ότι θα έχουν μονίμως δέκτη τους εσένα. Μάτια που σκεφτόσουν ότι πάντα εσένα θα ψάχνουν και θα ξεχωρίζουν μέσα στο αδιάφορο πλήθος. Λόγια που ήλπιζες ότι στο δικό σου αφτί θα βρίσκουν καταφύγιο τα βράδια. Πάθη που ήθελες μόνο εσύ να ξεσηκώνεις. Και κάπως έτσι παύεις να τα διεκδικείς γιατί θεωρείς πως τα έχεις κατακτήσει. Μέχρι που ξυπνάς ένα πρωί και δεν είναι πλέον τίποτε το ίδιο, δεν είναι τίποτε πια εκεί για σένα. Πόσο γελιόμαστε όταν υποτιμάμε τα “δεδομένα”…

Θα’ ρθουν και θα φύγουν. Απωθημένα που θα τρώνε τη σάρκα του είναι σου λίγο-λίγο κάθε μέρα κι εσύ θα νομίζεις ότι σου χαρίζουν ζωή. Αν σταματήσεις να πονάς, πιστεύεις, θα σκοτώσεις ό,τι σου έχει απομείνει από κάτι που δε θέλεις να ξεχάσεις. Και θυμάσαι με το ζόρι και σκαλίζεις πληγές και ματώνεις από βίτσιο και χαζεύεις το αίμα που τρέχει λες κι ελπίζεις σε μια άγνωστη μαγική τελετή κάτω από κάποια πανσέληνο που θα σου ξαναφέρει πίσω όσα δεν είναι πια εδώ. Πόσο γελιόμαστε όταν υποτιμάμε τ’ απωθημένα…

Θα’ ρθουν και θα φύγουν. Δάκρυα συγκίνησης ή απώλειας. Πένθους ή πάθους. Κι όλα ο οργανισμός τα μετατρέπει σε συνήθεια για να μη γίνουν παράνοια. Ο πόνος συνηθίζεται, το πάθος συνηθίζεται, το “έλα” γίνεται “πάλι εσύ” το “μου λείπεις” γίνεται “κάτσε να δεις πότε ήταν που…” και πάει λέγοντας. Ένστικτο επιβίωσης γαρ, πώς αλλιώς θα διατηρούσαμε σώας τας φρένας; Πόσο γελιόμαστε όταν υποτιμάμε τη συνήθεια…

Ξέρεις κάτι όμως; Όπου κι αν είσαι εσύ που έφυγες, όπου κι αν πας εσύ που κάποτε θα φύγεις είσαι κομμάτι μου κι είμαι κομμάτι σου κι έτσι θα παραμείνουμε, Όλα τα υπόλοιπα είναι απλές οδοντόκρεμες ενός μυαλού που προσπαθεί να επιβιώσει σε επίπεδα λογικής. Υπήρξες κι υπήρξα. Σου γάμησα το μυαλό και μου γάμησες τα δεδομένα. Κι αυτό δε χάνεται. Δε σβήνεται. Δεν ακυρώνεται. Δεν ξεχνιέται. Πόσο γελιόμαστε όταν υποτιμάμε το παρελθόν μας…

Πάμε γι’ άλλα, λοιπόν, μάτια μου. Γι’ άλλα πιο έντονα, πιο αληθινά για όσο πιστεύουν τα ίδια στον εαυτό τους, πιο χειροπιαστά, πιο τολμηρά. Αυτά μας αξίζουν εξάλλου. Τα συναισθήματα με το μεγαλύτερο θράσος. Μα να ξέρεις. Σε κρατάω και με κρατάς. Κάπου μέσα μου και κάπου μέσα σου (θα) υπάρχουν δυο αρχικά που χαράχτηκαν σαν πορείες καρμικά διασταυρωμένες. Μα τώρα πάμε γι’ άλλα. Ας έρθουν κι αυτά κι ας φύγουν μετά. Εμείς ας μη γελαστούμε υποτιμώντας και το παρόν μας.