at a glance
Top

τελεία

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου  */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Τώρα τι να σου πω; Έτσι ήμασταν πάντα εμείς -εκείνο το και καλά πάντα μας, το πεπερασμένο. Μία αλήθεια κάθε δέκα ψέματα. Έτσι, για να σπάμε πλάκα και τη ρουτίνα. Έτσι, για να γαμιόμαστε κι ύστερα να μην μπορούμε να ησυχάσουμε, να μην μπορούμε να βάλουμε τελεία. Στρίψε τέσσερα βήματα προς τα πίσω κι έλα να με βρεις. Εκεί είμαι, στο τότε σου. Στο εδώ και στο τώρα σου μη με ψάξεις. Έχω κάψει τις γέφυρες της έλξης μας και δε θα βρεις τίποτε περισσότερο από λυμένους γόρδιους δεσμούς σκόρπιους δεξιά κι αριστερά να οδηγούν όλοι στον έναν έρωτα που αγάπησε τον εαυτό του.

Ξόρκι και κατάρα ο έρωτας μάγκα μου. Ξόρκι για την κατάρα που ο ίδιος προκαλεί και κατάρα για το ίδιο του το ξόρκι. Μα κάπως έτσι καταλήγεις πως δεν υπάρχει πιο καταιγιστική ζωντάνια από τη δύναμή του. Εσύ πόσα ονόματα έχεις ταυτίσει ως τώρα με το δικό του; Για πες, έτσι από περιέργεια, στάθηκε ποτέ το δικό μου δίπλα του; Κι αν ναι το έμαθε κανείς ποτέ ή κατάπιες κι εκείνον και το όνομά μου κι εσένα ολόκληρη;

Τώρα τι να σου πω; Εγώ να ζω έχω μάθει και δεν ξέρω αν έχω μεγαλύτερο ταλέντο από το να αισθάνομαι. Σ’ εκείνα, τα πρακτικά που σου εξασφαλίζουν την ύπαρξη, δεν τα πηγαίνω και τόσο καλά. Σε λίγο φοβάμαι ότι θα συνεχίσω “απλώς” να υπεραναλύω την ύπαρξή μου ενώ δε θα έχω πια δυνατότητα να υπάρχω για πολύ ακόμη, αστείο δεν είναι; Εγώ γελάω. Είμαι μια κινούμενη τραγική ειρωνεία. Μπορεί γι’ αυτό οι δρόμοι μας κάποτε να ταυτίστηκαν, τι λες; Σε ιντριγκάρουν οι σκέψεις, τα παράδοξα, οι τραγικές ειρωνείες, οι εκκεντρικοί, οι αλλοπρόσαλλοι κι οι καλλιτέχνες. Ή σ’ αρέσει να λες πως ιντριγκάρεσαι από όλα αυτά γιατί μέσα σου γουστάρεις να κρύψεις κάτι από εκείνους, αν με ρωτάς. Μα για να είσαι κιόλας, αν θες να πάψεις μόνο να ισχυρίζεσαι ή να ποθείς κρυφά, δεν αρκεί απλώς να φαντάζεσαι, πρέπει και να τολμάς. Να τους τολμάς. Να μας τολμάς. Να τολμάς εσένα.

Τι σου λέω τόση ώρα, πάλι ξέφυγα. Είδες; Αηδία έχω καταντήσει, σχεδόν πάντα χάνομαι κάπου ανάμεσα στις αδυσώπητες σταγόνες της βροχής μου. Τις σκέψεις μου εννοώ. Μούσκεμα με έχουν κάνει από μέσα και δε λέω να στεγνώσω. Έρχονται και κάτι νύχτες ξεμπροστιαστικές που κρυώνω κιόλας. Μα ευτυχώς έχω το εδώ και το τώρα μου. Ευτυχώς έχω τον έρωτα που αγάπησε και τον εαυτό του κι εμένα. Όσο βρεγμένη κι αν είμαι -ως το κόκαλο συχνά- να, μια αγκαλιά του έρωτα που τόλμησε να αγαπήσει την άβυσσό του αρκεί. Αρκεί για να γεννήσει λάβα η καταιγίδα μου. Γιατί δεν ξέρω αν έχω μεγαλύτερο ταλέντο από το να αισθάνομαι. Και μάντεψε. Κάπως έτσι εγώ βάζω τελείες.