at a glance
Top

τα χαμένα παιδιά στη χώρα του Ποτέ

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Κατά τη διάρκεια της πορείας αυτού του κόσμου, όπου συναντάμε τα δεινά της ιστορίας μπροστά μας ξανά και ξανά, πάντα υπήρχαν εκείνοι οι τρελοί και αποφασισμένοι να βάλουν ένα λιθαράκι διαφορετικότητας κάπου ανάμεσα στην αδικία, την υποκρισία, την ανέχεια και την απόλυτη εξαθλίωση.

Άνθρωποι που δε γνωρίζουν τι πάει να πει επανάπαυση, που παρέμειναν παιδιά στην ψυχή, που πεισμώνουν απέναντι σε κάθε ντροπιαστική για την ανθρωπότητα κατάσταση  κι ας έχει πυροδοτηθεί αυτή από την ίδια.

Πρόκειται για εκείνους που αρνούνται να υποταχτούν στην ασχήμια του κόσμου και που επιλέγουν με μια αφελή για τους πολλούς αισιοδοξία να παλεύουν ο καθένας με τον τρόπο του ώστε να μη χαθεί εντελώς και το τελευταίο ψήγμα ελπίδας για το μέλλον. Θα πεταχτούν επάνω αυθόρμητα για να βοηθήσουν όποιον τους έχει ανάγκη γιατί δε θα θέλουν και δε θα μπορούν να κάνουν αλλιώς. Βλέπεις μέσα τους υπάρχει ακόμη ζωντανή και μια άλλη φωνούλα εκτός από αυτές που έχουν οι πολλοί, αυτή της αλληλεγγύης.

Οι πράξεις τους δεν είναι αποτέλεσμα μιας ντεμέκ φιλανθρωπίας η οποία έχει φτάσει στο σημείο να στηρίζεται και να ανατροφοδοτείται από τις ανισότητες, αλλά πηγάζουν κατευθείαν από την καρδιά τους που αρνείται να παραδεχτεί ως τετελεσμένο γεγονός την «κακιότητα» της φύσης του ανθρώπου. Εξάλλου πιθανότατα ούτε οι ίδιοι έχουν πολλά να δώσουν. Όμως αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία στην όποια προσφορά τους.

Είναι εκείνοι που το πλήθος εύκολα θα ταμπελοποιούσε κατατάσσοντάς τους στους γραφικούς ουτοπιστές αυτής της γης. Είναι εκείνοι που δεν ξέχασαν ούτε τα δικά τους όνειρα κάτω από την απειλή μιας ζοφερής πραγματικότητας που τείνει να καταπιεί και να συνθλίψει προσωπικότητες κι επιθυμίες. Θα τους δεις να κυνηγούν μέχρι τελευταίας ρανίδας τα θέλω τους, να μην πτοούνται μπροστά στις δυσκολίες και τα εμπόδια, να μαθαίνουν από τις τρικλοποδιές, να επιμένουν, να πιστεύουν.

Ίσως κάποιοι από αυτούς να είναι ιδεολόγοι, εραστές μια ελευθερίας διαφορετικής από ‘κείνη τη μασκαρεμένη που βιώνουν όλοι οι υπόλοιποι. Μιας ελευθερίας που σέβεται τόσο τον Εαυτό ως ξεχωριστή οντότητα που αρνείται να μαζοποιηθεί, όσο και το σύνολο ως κάτι που χρειάζεται τη συμβολή των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων τους.

Μιας ελευθερίας που δε θυσιάζει ούτε την ατομικότητα στο όνομα μιας ανούσιας ομοιομορφίας, ούτε τη συντροφικότητα στο όνομα του Εγώ. Μιας ελευθερίας που στηρίζει την όμορφη διαφορετικότητα, αλλά εξακολουθεί να πιστεύει στην επιδιωκόμενη, πολυπόθητη ισότητα.

Είναι οι σύγχρονοι Πίτερ Παν των πόλεων, τα χαμένα παιδιά της χώρας του Ποτέ που κατέληξαν να ζουν στη χώρα του Τίποτε μα δεν το έβαλαν κάτω. Η ζωή τους είναι μια μικρή επανάσταση κάθε μέρα που περνάει, είτε επειδή στοχεύουν σε όσα άλλοι θεωρούν ξεγραμμένα είτε επειδή γι’ αυτούς η ανθρωπιά δεν είναι αποτέλεσμα κεκτημένης ταχύτητας, αλλά έμφυτη αρετή που παλεύουν με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν μέσα τους ζωντανή.