at a glance
Top

Συνειρμικά

κείμενο | έλλη πράντζου */* φωτογραφίες | έλλη πράντζου

Λέγε με χάος να τελειώνουμε

Στις νύχτες που δε σου χάρισα ακόμη δε χωράνε υποσχέσεις. Να είμαι εκεί και να σε κρατάω. Αυτό μόνο. Μοιραζόμαστε ένα πάθος που ξεκινάει από «λ» γι’ αυτό και είναι ό,τι πιο σωστό μας έχει συμβεί. Να σε φιλάω. Αυτό μόνο.

Είναι υπερβολικά καλό για να είναι αληθινό, σκέφτομαι. Ψάχνοντας τον εαυτό μου μαθαίνω τους ανθρώπους καλύτερα, σου είχα πει. Αυτός είναι ο τρόπος των εσωστρεφών να παρατηρούν τον κόσμο. Τώρα όμως σε κοιτάζω και μόνο εσένα μου βγαίνει να ψάξω μέσα-έξω κι όσο πιο βαθιά γίνεται, να σε βρω και να χαθώ μαζί σου εκεί όπου κρύβεις όσα κομμάτια σου ξεφεύγουν ακόμη κι από εσένα.

Θα έφευγες μαζί μου; Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και σκέφτομαι. Μη μου απαντήσεις αν πιστεύεις πως δεν το εννοώ. Τις παρορμήσεις μου σε χρόνους ανύποπτους τις έκανα πράξεις. Θα έφευγες μαζί μου πριν φύγεις από μένα; Ή πριν σου φύγω εγώ; Αν.

Για μένα ταμπού είναι κάποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες. Εθελοτυφλώ αισιόδοξα ως γνήσιος τυχοδιώκτης και σου ζητάω για άλλη μία φορά το απόλυτο μα και το πιο γεμάτο τίποτε καρφώνοντας πάνω σου δυο μάτια που απαιτούν με τρόπο ανεξιχνίαστο τα πάντα. 

Λοιπόν, για πες. Να σου ζητήσω κάτι; Μα τη στιγμή που διστάζω να μιλήσω, τη στιγμή ακριβώς που οι σκέψεις μου με ξεπερνάνε και τις παλεύω για να σε παλέψω, πριν ακόμη αρθρώσω οποιαδήποτε επιθυμία μου εσύ την έχεις εκπληρώσει ήδη. Χωρίς να έχεις συνειδητοποιήσει καν πως μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα εγώ σκεφτόμουν ακριβώς ό,τι ένιωσες την ανάγκη να πεις ή να κάνεις για εμάς.  Και κάπως έτσι σου δίνω κάτι ακόμη δικό μου.

Α! Και να χαμογελάς. Αυτό μόνο.  Δε στο είπα. Και είναι από τα πιο σημαντικά. Κάπου ανάμεσα στους αναστεναγμούς σου χάνω και βρίσκω το νόημα της ύπαρξής μου. Να σε κάνω να χαμογελάς περισσότερο και να αναστενάζεις λιγότερο. Να το νόημά μου. Να και το νόημα που χάνω όταν πετυχαίνω τελικά το αντίθετο. 

Έπεσε τις προάλλες ο ήλιος ακριβώς πάνω στο βλέμμα σου την ώρα που με κοιτούσες. Σκάλωσα, φίλε, δεν ήξερα τι ήταν αυτό που ήθελα να σου πω. Έμεινα εκεί μην μπορώντας να συνειδητοποιήσω τα μάτια σου κι όσα με έκαναν να αισθανθώ. Να, κάτι τέτοιο έπαθα και τώρα. Σκάλωσα ανάμεσα στις λέξεις. Σκάλωσα γιατί σε σκέφτομαι πάλι ενώ κάθομαι δίπλα σου, σκάλωσα για τις φορές που δεν είμαι εκεί να σου δείξω με κάθε τρόπο που μπορώ όσα νιώθω, σκάλωσα γιατί σε θέλω τόσο που δεν προλαβαίνω να με βάλω σε σειρά.

Να μου θυμίζεις τις ίδιες μου τις σκέψεις, σκόρπιες είναι. Εσύ τις ξέρεις. Να μου τις θυμίζεις όπως μου θυμίζεις να πίνω νερό γιατί ξεχνάω ακόμη και τα πιο ζωτικής σημασίας πράγματα που μπορεί να με αφορούν. Θυμάμαι μόνο να αναπνέω και να μετράω τις ανάσες σου όταν μ’ έχεις αγκαλιά. Θυμάμαι μόνο να θέλω να είσαι καλά. Θυμάμαι μόνο την αγάπη που δεν αξίζω μα τη λαμβάνω σαν να μην υπάρχει αύριο. Θυμάμαι μόνο την αγάπη που θα ήθελα να μπορούσα να δώσω.

Σε ξαναγνώρισα μέσα από έναν πίνακα ζωγραφικής που θέλησε να μετατραπεί σε άλλη μορφή τέχνης με τη βοήθεια των ματιών σου. Κι εγώ τώρα γράφω αλλοπρόσαλλα κι ασταμάτητα δίπλα σου ξεκλέβοντας ματιές ενώ εσύ με διακόπτεις για να σχεδιάσεις στην άκρη της σελίδας μου μια μικρή κόκκινη κοινή μας σκέψη. Και θέλω τόσο να σε φιλήσω. Και θέλω τόσο να σε πειράξω όταν κάνεις ό,τι σου έρχεται πρώτο στο μυαλό ομορφαίνοντας τα κενά περιθώρια του τετραδίου μου όπως ομορφαίνεις τα κενά μέσα μου.

Ανάθεμα αν θα μπορούσε κανείς να με καταλάβει. Εσύ γιατί μπορείς; Κάπως έτσι γεννιούνται όμως τα μαζί. Προσπερνώντας ακόμη και τις αυτοκαταστροφικές μας τάσεις. Εγώ είμαι εδώ ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, δες με. Εγώ είμαι κι αυτή κι εκείνη που σου είπαν ότι είμαι προειδοποιώντας σε να μείνεις μακριά κι η άλλη που ακόμη δε γνώρισες μα σαν να την έχεις αγαπήσει φέρεσαι τρομάζοντας μια λογική που σπανίως βγαίνει από πάνω μαζί σου.

Εγώ είμαι. Εδώ είμαι. Δες με.