_προσωπικότητες

Marco Pierre White

...ό,τι καλύτερο συνέβη στην μαγειρική

'At the end of the day, it’s just food, isn’t it?'

Έτσι ακριβώς… απλά φαγητό. Σήμερα η απλότητα στο φαγητό έχει χαθεί. Στα περισσότερα εστιατόρια τα πιάτα είναι γεμάτα με αρκετά υλικά και πολύπλοκες τεχνικές, σε μια προσπάθεια των chefs να αποδείξουν την αξία και τις γνώσεις τους σε μια άκρως ανταγωνιστική εποχή. Χάνοντας ίσως έτσι την ουσία της απλότητας και το σεβασμό στην πρώτη ύλη. Ο Marco Pierre White ήταν ο πρώτος ‘’rock star ‘’chef στο Λονδίνο στα τέλη της δεκαετίας του ‘80. Σε μια συνέντευξη του στα μέσα τις δεκαετίας του ’90, είχε πει ότι «H επιτυχία γεννιέται απ την αλαζονεία, όμως το μεγαλείο από την ταπεινότητα». Γεννημένος στο Λιντς , υπήρξε ο νεότερος chef βραβευμένος με τρία αστέρια Michelin στην ηλικία των 33 ετών. Στα δεκαέξι του έφτασε στο Λονδίνο με 7,36 λίρες, ένα κουτί βιβλία και ένα σάκο ρούχα. Το 1987 άνοιξε το ‘’Harvey’s‘’ στο Λονδίνο το οποίο λειτούργησε έως το 1993, κερδίζοντας 2 αστέρια Michelin. Από το Harvey’s, ως βοηθοί του Marco Pierre White, πέρασαν και δύο απ’ τους πιο διάσημους Chef της εποχής μας, ο Gordon Ramsay και ο Hesston Blumenthal.

Το διάστημα μεταξύ 1987 και 1993, όσο δηλαδή λειτούργησε το Harvey’s, ήταν ίσως το πιο δημιουργικό για τον Marco Pierre White. Το εστιατόριο ήταν ένα από τα καλύτερα της εποχής, με έμφαση στη γαλλική κουζίνα, αλλά και με αναφορές στην αγγλική. Η φήμη του Marco Pierre White άρχισε να εξαπλώνεται στο Λονδίνο και λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του, που πολύ συχνά ξεπερνούσε τα όρια της κουζίνας.
Συχνά πετούσε έξω από το εστιατόριο του πελάτες που τολμούσαν να εκφράσουν αντιρρήσεις για τα πιάτα του. Σε μια συνέντευξή του λέει : «όταν ένας πελάτης ζήτησε από τον σερβιτόρο τηγανητές πατάτες τις έφτιαξα εγώ προσωπικά και τις χρέωσα 25 λίρες… δεν είχε ρωτήσει την τιμή και φυσικά δεν ξαναζήτησε τηγανιτές πατάτες στο εστιατόριό μου».

Ήταν σκληρός με τους βοηθούς του, αλλά μοίραζε τις γνώσεις και τις εμπειρίες του. Ένα απόγευμα πριν το σέρβις, ένας απ’ τους βοηθούς του παραπονιόταν ότι έχει παρά πολύ ζέστη στην κουζίνα. Πήρε λοιπόν ένα μαχαίρι και του έκοψε την πλάτη της μπλούζας και το πίσω μέρος από τα μπατζάκια του παντελονιού του. Τον ρώτησε αν αισθάνεται καλύτερα. Ο βοηθός αναρωτήθηκε πότε μπορεί να αλλάξει, για να λάβει την απάντηση του σεφ: «μετά το τέλος του σέρβις». Όπως και έγινε.
Στις αρχές τις δεκαετίας του ‘90, ο Marco Pierre White εκδίδει το πρώτο του βιβλίο το "WHITE HEAT", που αποτέλεσε προϊόν ταύτισης και έμπνευσης για πολλούς chefs της εποχής. Το βιβλίο επανακυκλοφορεί φέτος με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων, σε μια ειδική έκδοση.

Το 1999 αποφάσισε να σταματήσει να μαγειρεύει και επέστρεψε τα αστέρια Michelin. Το τελευταίο γεύμα το μαγείρεψε στις 23 Δεκεμβρίου το 1999 στο Oak Room. Για αυτήν του την απόφαση δήλωσε «Τόσα χρόνια με έκριναν άνθρωποι που είχαν λιγότερες γνώσεις από μένα και δεν ξέρω αλήθεια αν άξιζε όλο αυτό. Έτσι είχα τρεις επιλογές: να συνεχίσω να είμαι φυλακισμένος σε όλο αυτό και να δουλεύω έξι μέρες την εβδομάδα, να συνεχίσω να χρεώνω πολύ ακριβά τα πιάτα μου για να ‘ταΐζω’ τη ματαιοδοξία μου ή να ανακαλύψω ξανά τον εαυτό μου». Αποτραβήχτηκε από τα φώτα της δημοσιότητας κι άρχισε να δημιουργεί καινούργια εστιατόρια στην Αγγλία και σε όλο τον κόσμο.

Ένας λόγος ήταν ίσως και η αυτοκτονία, το 2003, του φίλου και συναδέλφου του Bernard Loiseau, που όπως φημολογείται δεν άντεξε την πτώση του από την 17η θέση στην 19η του περίφημου οδηγού γαστρονομίας Gault Millau, αλλά και τις απειλές του οδηγού Michelin πως θα του αφαιρεθούν ένα από τα τρία αστέρια του.

O Marco είχε δηλώσει πάνω σε αυτό: «Σήμερα για να το πετύχεις αυτό (τη βράβευση) πρέπει να αναλώνεσαι σε πολλές παράπλευρες δραστηριότητες, όπως τηλεοπτικές εμφανίσεις, βιβλία κλπ, χάνοντας στο μεταξύ την πραγματική επαφή με την κουζίνα. Εγώ έφτασα στο σημείο να παρατήσω τη γαστρονομία. Ύστερα, είναι οι οδηγοί γαστρονομίας. Για να δημιουργούν θόρυβο κάθε χρόνο, κάνουν παιχνίδι με τους chef. Πώς αλλιώς θα πουλήσουν; Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα, πριν από δεκαετίες, δεν υπήρχαν οι σημερινές πιέσεις για τα αστέρια και τις διακρίσεις. Το μόνο που σκεφτόμασταν είναι πώς θα κάναμε καλύτερα τη δουλειά μας.»

Σήμερα, με καμία τριανταριά εστιατόρια στον κόσμο και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, απολαμβάνει την οικογένεια και την επιτυχία του. Και μάλλον, όπου και να είναι, θα το διασκεδάζει έντονα βλέποντας από μακριά το chef celebrity system της εποχής.