R

e

j

e

c

t

e

d

m

u

s

i

c

image

Ο Άγιος Καζαντζίδης

Όπως είναι η Ακρόπολις, είναι κι ο Καζαντζίδης ο Στέλιος

«Ο Στέλιος θα μείνει στην ιστορία. Όπως είναι η Ακρόπολις είναι κι ο Καζαντζίδης ο Στέλιος. Κατάλαβες, παιδί μου, τι λέω; Είναι σοβαρά τα πράγματα. Κι εκείνοι τα κάνουν αστεία…»

Άγιος, ναι. Είναι τυχαίο που ο Στέλιος έφυγε ανήμερα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού; Αυτός που με τα τραγούδια του κατάφερε να σηκώσει τον σταυρό που κουβαλούσαν στις πλάτες τους οι Έλληνες στην αφιλόξενη ξενιτειά, που πρόσφερε παρηγοριά και ζεστασιά σε κάθε παραπονεμένη ελληνική ψυχή; Αν υπάρχει ένας τραγουδιστής που μπόρεσε να επιβεβαιώσει τον ρόλο της τέχνης ως προσωρινό καταφύγιο των πληγωμένων, αν κάποιος κατάφερε να κοινωνήσει στο λαό το καβαφικό αντίδοτο της μελαγχολίας, αυτός είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης. Και το έκανε απλόχερα, αβίαστα και μεθυστικά.

single photo Εξάλλου είναι τόσο συχνή η χρήση της λέξης «ιεροσυλία» σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Καζαντζίδη. Φοβούνται να πουν τα τραγούδια του οι σύγχρονοι καλλιτέχνες. Τρέμουν τη σύγκριση και πώς να κάνουν αλλιώς; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις από τη ψευδαίσθηση πως κάποιος μπορεί να πει τα τραγούδια του. Εξάλλου, δεν ταιριάζει με το ουίσκι των βλαχομάγαζών μας το ρεπερτόριο του Στέλιου. Χρειάζεται ψυχή, οδύνη, χάρισμα και μαλαματένια αρχίδια για να σταθείς εκεί που πάτησε εκείνος.

Δίνεται παράγγελμα «Λόχος προσοοοοοοοχη» και μετά μπαίνει το δισκάκι του. Ο Στέλιος ακούγεται μόνο συντροφιά με αγαπημένους φίλους, με αγνό, ντόπιο κρασάκι και φρέσκο ψάρι. Να μυρίζει θάλασσα. Αυτή την ίδια θάλασσα που αλμύριζε τα γένια του Ομήρου, που έσπρωξε τον Έλληνα στα πέρατα του κόσμου και στάθηκε πάντα σύντροφος του Στέλιου Καζαντζίδη, εκεί στον αγαπημένο του Άγιο Κωνσταντίνο.

Θα έπρεπε να αναφέρω το «επίκαιρος όσο ποτέ» και άλλες τέτοιες εύκολες κοινοτοπίες, αλλά τότε θα αμφισβητούσα έμμεσα τη διαχρονικότητα της αξίας του. Κι αυτή είναι δεδομένη. Ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι η σύγχρονη ιστορία μας μελοποιημένη. Θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Εδώ η ανάμνηση και η φωτογραφία του Στέλιου υπάρχει ακόμα στα σπίτια, πλάι στις εικόνες και τις οικογενειακές φωτογραφίες, αλλά εμείς επιλέγουμε να διδάσκεται στα κείμενα της β’ Γυμνασίου το «Τι έπαιξα στο Λαύριο», του Σαββόπουλου. Πρέπει όλα να είναι μάλλον έτσι λίγο γλυκανάλατα, λίγο ασφαλή, λίγο βελούδινα και ακίνδυνα. Κι όμως τα τομάρια μας ξαναζυμώθηκαν με τα τραγούδια του Στέλιου, αυτά είμαστε εμείς, αυτός ο ήχος είναι η μουσική αποτύπωση της ταυτότητάς μας

Αιωνία σου η μνήμη, Στέλιο Καζαντζίδη. Δώσε σε όλους μας δύναμη και παρηγοριά.

κείμενο | αλέξανδρος κόγκας
φωτο εξωφύλλου | κωνσταντία μαζαράκη
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + πωλίνα ταϊγανίδου