_μουσική

Παύλος Σιδηρόπουλος

Άντε και καλή τύχη μάγκες…

"Εμένα η ζωή μου είναι τέτοια που, θέλω δε θέλω, θα κάνω ροκ εν ρολ"

Βρίσκεται στην αγκαλιά του Κόκκινου Μύλου από τις 6 Δεκέμβρη του 1990. Οι εφημερίδες έγραψαν: «Σε μια χώρα ιμιτασιόν, πέθανε κάτι ορίτζιναλ.» Νέος, όμορφος, δημιουργικός και αυτοκαταστροφικός. Ελάχιστοι επώνυμοι περιτριγυρίζονταν από ένα τεράστιο πλήθος κόσμου, το οποίο συγκλονισμένο παρακολουθούσε με θλίψη την κηδεία του Παύλου Σιδηρόπουλου. Αλλά ας το πάρουμε αλλιώς γιατί το προτιμάμε και γιατί ταιριάζει καλύτερα στον Παύλο…

27 Ιουλίου 1948. Γεννιέται ο Παύλος Σιδηρόπουλος ή αλλιώς μια καινούργια σελίδα για το ελληνικό ροκ. Σε όλη του τη ζωή φρόντιζε ό,τι χαρτί έπεφτε στα χέρια του να εκπληρώσει επαρκώς το σκοπό του! Έγραφε. Πού; Σε χαρτιά, σε χαρτοπετσέτες, σε ο,τιδήποτε. Τι; Στίχους, ανησυχίες, ιδέες, προβληματισμούς.

Ο ίδιος αποκάλυψε πως δεν ήξερε και ούτε αναρωτήθηκε ποτέ ποιος ήταν πραγματικά ο δικός του ρόλος στο ελληνικό ροκ. Αισθανόταν μόνο μεγάλη ευθύνη απέναντι στον κόσμο που τον άκουγε. Αρρώσταινε αν έβλεπε ότι δεν περνούσαν καλά όπου έπαιζε και ηδονιζόταν με το αντίθετο. Έλεγε πως την ώρα που έπαιζε, δεν το έβαζε ποτέ κάτω γιατί το ροκ στηρίζεται στην ανθρώπινη επαφή. Συγκεκριμένα το ελληνικό ροκ το θεωρούσε μια κατάσταση η οποία ούτως ή άλλως δε θα μπορούσε ποτέ να μείνει έτσι. Γι’ αυτόν πάντα θα υπάρχουν ανήσυχα μυαλά που δε θα αφήσουν τα πράγματα ίδια. «…να πω ότι πρέπει να γίνει αυτό ή το άλλο δεν το κάνω γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι σε τι αυτιά θα πέσει. Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν, ούτε στην ίδια μου τη φάτσα, που τη βλέπω στον καθρέφτη» .

Για τον Παύλο, μέσα στο ελληνικό ροκ υπάρχει και διανόηση και μουσική και αθλητισμός και ναρκωτικά και πολιτική. Πίστευε ότι η μουσική είναι η μόνη γλώσσα που όλος ο κόσμος καταλαβαίνει κι ότι θα έρθει η στιγμή κάποτε που δε θα χρειάζεται να μιλάμε. Καταλόγιζε ένα μικρό μερίδιο επηρεασμού πάνω του από το Διονύση Σαββόπουλο, ενώ αναγνώριζε τα σημάδια που του άφησαν ο Jagger, ο Bowie και ο Brood.

«Υπάρχει ένα παρελθόν σε μένα… Είμαι δισέγγονος του Ζορμπά και ως γνωστό ο Ζορμπάς ήταν ροκ εν ρολ… έχω και σπέρμα από τη γενιά των Αλεξίου… Κι έτσι έχω μέσα μου και τον διανοούμενο και τον αλήτη. Από τη σύγκρουση αυτών των δύο βγαίνει άλλοτε καταστροφή κι άλλοτε δημιουργία.»

Ρωτήθηκε για την ηρωίνη και συμβούλεψε όλους τους πιτσιρικάδες να μην την πλησιάσουν για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορεί να τους δώσει κανένα όραμα, καμιά ψευδαίσθηση… κανένα βίζιον. Αντίθετα, εκμηδενίζει. «Είναι ένας μύθος, μια μπούρδα…»

Δεν πούλησε ποτέ την τέχνη του και χαρακτηρίστηκε από ‘δάσκαλος’, ‘κύριος’ και ‘μάγκας’ μέχρι και ‘πρίγκιπας’. Με μόνιμη περιφρόνηση για τα υλικά αγαθά να τον συνοδεύει μέχρι το τέλος της ζωής του, αφήνει πίσω του κληρονομιά στίχους και δημιουργίες μοναδικές. Μετά το «Άντε και καλή τύχη μάγκες», συμπληρώνει «…εγώ πάω να βρω τη μανούλα μου.». Διάλεξε ο ίδιος με ποιον τρόπο θα ταξίδευε, όπως σε όλη του τη ζωή διάλεγε τα πάντα.

κείμενο | ιωάννα αναστασιάδου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης

Μπορείτε να δείτε πλούσιο και σπάνιο υλικό για τον Παύλο Σιδηρόπουλο στην υπέροχη ιστοσελίδα που έχει δημιουργηθεί για αυτόν.