R

e

j

e

c

t

e

d

m

u

s

i

c

image

‘Ούτε σπόντα’

Κι εγώ σας λέω πως παίζουν soul…

«Μα αν καθίσεις και το ψάξεις γιατί γίνονται όλα αυτά, όλα γίνονται για χάρη της κοιλιάς του Βασιλιά… μα εσύ έχεις μπει στο λούκι και φαντάζεσαι εχθρούς, και το μόνο σου μεράκι πως θα φας το στρατιωτάκι…»

Αυτοί οι στίχοι, σου λύνουν το πρόβλημα. Δεν σε απασχολεί πια το πώς θα εκφραστείς για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Περιγράφουν με χαοτική απλότητα αυτό που φαντάζει πολύπλοκο. Μόλις άκουσα το συγκεκριμένο τραγούδι, σκέφτηκα ότι πρέπει να τους δω οπωσδήποτε live αυτούς τους τύπους και τελικά βγήκα κάτι παραπάνω από κερδισμένος.

Ούτε Σπόντα

Επιπλέον, το όνομα της μπάντας είναι ήδη κι αυτό από μόνο του ισχυρό κίνητρο. «Oύτε σπόντα», ελεύθερη μετάφραση της λέξης “omerta”… Η απαγόρευση δηλαδή, οιασδήποτε διαρροής μιας συγκεκριμένης πληροφορίας που αφορά στο συγκρότημα. Επτασφράγιστο μυστικό που ακολουθεί τα παιδιά από την ημέρα που δημιουργήθηκαν μέχρι σήμερα, χωρίς να έχει καταγραφεί η παραμικρή απώλεια! Όλοι έχουν καταφέρει, μέχρι κι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις το άρθρο, να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Να μην ακουστεί «ούτε σπόντα» για τη μυστηριώδη αυτή πληροφορία.

Ούτε Σπόντα

Η κοιλιά του βασιλιά λοιπόν, είναι η μοναδική κοιλιά που μπορεί να χωρέσει σε live τους, καθώς δεν θα υπάρξει καμία άλλη σε κάποιο σημείο της παράστασης. Μα προσπάθησα να βαρεθώ και δεν με άφησαν ούτε για ένα λεπτό. Όλο και κάποια φωνάρα ανέβαινε στη σκηνή, όλο και κάποιο περίεργο όργανο έκανε την εμφάνισή του, κι όλα αυτά με οδήγησαν σ’ ένα απόλυτο συμπέρασμα: οι «Ούτε σπόντα» παίζουν soul.

Όσο και να διαφωνήσετε, όσα μαλλιά και να χάσετε εξαιτίας της άποψής μου, εγώ τo πιστεύω. Αυτό που συνέβη στο stage της Μαύρης Τρύπας όταν τους είδα (έχει λίγο καιρό, αλλά είναι διαχρονικά τα παιδιά) είχε να κάνει με ψυχή. Όλα έβγαιναν από την ψυχή και πάλι εκεί οδηγούσαν. Μία συναυλία χωρίς σύνορα και μουσικά ταμπού. Όταν στο ίδιο set, κάνει παρέα το ‘’I will survive’’ με τον Φοίβο Δεληβοριά, όταν παντρεύεται ο Herbie Hancock με τον Μάνο Λοΐζο, όταν διασκευάζεται ο Γιώργος Ζαμπέτας και αμέσως μετά εκσυγχρονίζεται ο παλιός ήχος της Νέας Ορλεάνης, τότε σημαίνει ότι δεν έχεις μουσικές φοβίες και ότι κοντεύεις να πάθεις ασφυξία από το πολύ ταλέντο.

Ούτε Σπόντα

Λεπτές ισορροπίες, οι οποίες θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν έντονα από ανθρώπους που βάζουν γραμμές στη μουσική και θεωρούν ότι κάθε είδος πρέπει να έχει τα δικά του αυστηρά όρια και το δικό του φράχτη. Οι «Oύτε σπόντα» τα ανατρέπουν όλα αυτά τόσο έξυπνα και τόσο αθόρυβα, που νιώθεις στο τέλος της βραδιάς ότι έχεις παρακολουθήσει 3 μπάντες σε μια… Όταν φύγετε από το χώρο, δε θα νιώθετε ούτε ικανοποιημένοι, ούτε χαρούμενοι, αλλά ευτυχισμένοι. Από τις ελάχιστες φορές που όταν λέει ο τραγουδιστής «και τώρα θα παίξουμε κάτι δικό μας» δε θέλεις να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο με μανία. Αντιθέτως, περιμένεις το επόμενο κομμάτι με λαχτάρα. Κι ας μην το ξέρεις. Την επόμενη φορά που θα πάρει το αυτί σου ότι παίζουν τα παιδιά, να πας να ταΐσεις την ψυχούλα σου, γιατί το μενού τους είναι gourmet.

Ούτε Σπόντα


Το αγαπημένο μας πλέον παρεάκι αποτελούν οι:
Γιάννης Παπαγεωργίου - ακουστική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Χρήστος Παπαδόπουλος - κλαρινέτο, σαξόφωνο, φωνή
Τζίνα Μιξαφέντη - φωνή
Αστέρης Τσαλίκης - ακορντεόν, πλήκτρα
Αντρέας Καπετανάκης - ηλεκτρικό μπάσο
Στέλιος Σιούλας - ντραμς

κείμενο | σίμος παράσχος
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας