R

e

j

e

c

t

e

d

m

u

s

i

c

image

Ο Lemmy έφυγε νέος, στα 70 του

Live Fast, Die Young

Όταν ενηλικιώθηκε ο Αχιλλέας η μητέρα του, η Θέτιδα, του παρουσίασε δύο εναλλακτικές:

_ή θα παραμείνεις βασιλιάς στη Φθία, θα ζήσεις πολλά χρόνια αλλά θα πεθάνεις άγνωστος, ασήμαντος ή θα πας στην Τροία και θα σκοτωθείς εκεί, νέος, αλλά ένδοξος και όλοι θα σε θυμούνται για πάντα ως τον ημίθεο ήρωα Αχιλλέα. Η απάντηση του Αχιλλέα ήταν ξεκάθαρη από την αρχή: ζήσε έντονα και πέθανε νέος. Και έτσι έκανε. Ο Όμηρος αποδίδει στον Αχιλλέα δύο επίθετα: «ωκύπους» (γρήγορος στα πόδια) και «ωκύμορος» (γρήγορος στο θάνατο).

single photo Με τα επίθετα αυτά εκφράζεται ένα βασικό ομηρικό ιδεώδες, αυτό που θέλει τον άνθρωπο να ζει τη ζωή του έντονα, χωρίς συμβιβασμούς, γεμάτος πάθος και συναισθήματα. Ακόμα και ο Πλάτων, που αντιπαθούσε τον Όμηρο, έλεγε ότι σκοπός της ζωής μας δεν είναι να ζήσουμε πολύ αλλά να ζήσουμε καλά. Σημασία δεν έχει η διάρκεια (μπορεί κανείς να ζει πολύ στην αθλιότητα,) αλλά σημασία έχει να ζει «καλά», σύμφωνα με τις προσωπικές του επιθυμίες, σκέψεις και όνειρα. Ωκύπους και ωκύμορος είναι ο άνθρωπος που τρέχει γρήγορα προς το θάνατό του και ξέρει ότι – άσχετα με το τι πιστεύει ο καθένας μας – όλους μας ενώνει μια μοναδική πορεία προς μία και μοναδική κατεύθυνση.

Αυτό το ομηρικό ιδεώδες πέρασε μέχρι σήμερα αυτούσιο στη λογοτεχνία. Ο Ίρβινγκ Γιάλομ στο βιβλίο του «Ο Κήπος του Επίκουρου» αποδελτιώνει τα εξής:

«Μ' άλλα λόγια, όσο λιγότερο έχεις ζήσει τη ζωή σου τόσο μεγαλύτερο είναι το άγχος θανάτου σου. Όσο αποτυγχάνεις να βιώσεις ολοκληρωμένα τη ζωή σου τόσο περισσότερο θα φοβάσαι τον θάνατο.
Ο Νίτσε εξέφρασε με πολύ δυνατό τρόπο αυτή την ιδέα σε δύο σύντομα επιγράμματα: «Ανάλωσε τη ζωή σου» και «Πέθανε τη σωστή στιγμή» -όπως έκανε κι ο Ζορμπάς- για πολλούς ανθρώπους που αναλογίζονται ή που αντιμετωπίζουν τον θάνατο: τη θετική συσχέτιση ανάμεσα στον φόβο του θανάτου και στην αίσθηση μιας αβίωτης ζωής.
Προτρέποντας, «Μην αφήσεις στο θάνατο τίποτ' άλλο από ένα καμένο κάστρο», και ο Σαρτρ στην αυτοβιογραφία του: Τζέημς: «Βάδιζα ήσυχα προς το τέλος μου... βέβαιος ότι το τελευταίο ξέσπασμα της καρδιάς μου θα γραφόταν στην τελευταία σελίδα του έργου μου κι ότι ο θάνατος δεν θα έπαιρνε παρά έναν άνθρωπο νεκρό»»

single photo

Live fast, die young: Ανάλωσε τη ζωή σου, πέθανε στην κατάλληλη στιγμή και μην αφήσεις τίποτε να σου πάρει ο θάνατος παρά ένα καμένο κάστρο, ζήσε έντονα, ζήσε τα πάντα και στο τέλος ο θάνατος θα πάρει έναν άνθρωπο που θα τα έχει ζήσει πια όλα, δεν θα έχει απωθημένα, έναν άνθρωπο νεκρό. Ωκύπους και ωκύμορος…

Έναν άνθρωπο νεκρό πήρε και ο θάνατος. Ο Ian Fraser Kilmster είναι ο μοναδικός άνθρωπος που – έχοντας ζήσει τα πάντα - πέθανε νεκρός και νέος σε ηλικία 70 ετών. Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1945 και πέθανε λίγες μέρες μετά τα 70ά γενέθλιά του. Γεννήθηκε μέσα στη φτώχεια και παρόλο που ξέφυγε από αυτήν ως μπασίστας στους Hawkwind και ως τραγουδιστής και ιδρυτής των Motorhead παρέμεινε απλός άνθρωπος, τραγουδώντας μέχρι το τέλος. Βλέποντας το ντοκιμαντέρ Lemmy ταξιδεύουμε στη ζωή ενός ανθρώπου που μέσα από τους στίχους και τη μουσική του επέζησε το Ομηρικό ιδεώδες. Ο ίδιος χαρακτηριστικά έλεγε ότι «γεννήθηκα για να χάνω αλλά ζω για να κερδίζω» (born to lose, live to win) και με τον τρόπο αυτό μας δίδαξε και την στάση του ανθρώπου στη ζωή: ακόμα κι αν είμαστε καταδικασμένοι να χάνουμε εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε για να κερδίζουμε.

Ως ύστατο φόρο τιμής κλείνω αυτό το κείμενο μετουσιώνοντας σε πρόζα την ποίηση του Lemmy από τους στίχους του τραγουδιού του Live to win:

«Το ξέρεις ότι δεν μπορούν να σε βλάψουν, πρέπει να πιστέψεις στο άστρο σου. Οι άνθρωποι πάντα θα σου συμπεριφέροντα σκάρτα, θα πιέζουν αλλά δεν μπορούν να σου στερήσουν το δικαίωμα να μιλάς, αν έχεις πραγματικά κάτι να πεις. Θα προσπαθήσουν να σε φιμώσουν, αλλά εσύ πρέπει να ζεις για κερδίζεις τη ζωή.»

«Το ξέρω…είναι δύσκολο…είναι κουραστικό να αγωνίζεσαι στη ζωή...πρέπει όμως…αν δεν θέλεις να είσαι νωθρός…αν πιστεύεις ότι έχεις δίκιο σε αυτά που πιστεύεις. Μπορεί τώρα να έχουν την εξουσία, σύντομα όμως θα είναι δική μας. Γιατί εμείς ξέρουμε ποιοι είμαστε, από πού ξεκινήσαμε και πού θα καταλήξουμε. Εμείς ζούμε για να κερδίζουμε.»

«Δεν χρειάζεται να φωνάζεις. Δεν χρειάζεται να κάνεις φασαρία. Δεν χρειάζεται καν να είσαι περήφανος για αυτό που κάνεις γιατί έτσι είναι σα να παίζεις το παιχνίδι τους. Σπάσε τους τοίχους. Ζήσε μέχρι τέλους. Είναι σειρά τους να πέσουν. Η Αναρχία έρχεται, αρκεί να ξέρεις να ζεις για να κερδίζεις.»

Καλό ταξίδι…

κείμενο | δημήτρης ταχματζίδης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου