_μουσική

Υπάρχουν πράγματα γνωστά, υπάρχουν πράγματα άγνωστα…

και ανάμεσα τους είναι ο Jim Morrison

Τζιμ, φιλαράκο, τόσα βράδια κάτσαμε παρέα και τα ήπιαμε, έχω το θάρρος να στο πω:

_το δάχτυλό μου αμφιβάλλει για κάθε πλήκτρο που πατάει. Πρέπει να σε κλείσω σε μιάμιση σελίδα. Τι να πρωτοπώ ρε για σένα όμως; Μην εκνευριστείς αν δεν τα καταφέρω, θα κάνω ό, τι μπορώ. Αλλά τι λέω; Λες και δεν ξέρω σε ποιον μιλάω, οπότε άραξε στο συννεφάκι σου, τύλιξε ένα γεμιστό και διώξε τα κυκλάκια σου ατάραχος. Δεν μ’ ενδιαφέρει ούτε η γενέτειρα σου, η Φλόριντα, ούτε ο ναύαρχος μπαμπάς σου που θαλασσοδερνόταν όταν εσύ γεννιόσουν στις 8 Δεκέμβρη 1943, ούτε οι σπουδές σου στον κινηματογράφο στο UCLA. Να κι αν έκανες τότε ταινίες μικρού μήκους, να κι αν δεν έκανες.

Εγώ θα πω για τ’ άλλα, τα ωραία, τα μεγάλα. Θα πω για τους απαγορευμένους, τους σκοτεινούς σου ποιητές που ρούφαγες από έφηβος, τον Μπλέικ, τον Μποντλαίρ. Για το Νίτσε που τόσο λάτρευες το νιχιλισμό του, για τον Τζακ Κερουάκ και το βιβλίο του “On The Road” που έγινε ιδεολογική σου μαία. Θα πω για την beat generation των 50’s και των 60’s, τη «χτυπημένη», την καταπιεσμένη από τον πουριτανισμό, την επαναστατική γενιά που η λογοτεχνία κι η ποίησή της φόβισε όσο τίποτα τότε το ανασφαλές κατεστημένο και το υλιστικό αμερικάνικο όνειρο που προπαγάνδιζε. Τη γενιά σου! Αυτή που χώνεψες και σε χώνεψε μονομιάς.

Ξέρω, Τζιμ, δεν το’ χες ανάγκη το παλιόχαρτο, δεν το χρειαζόσουν καν κι αν δε φοβόσουν ότι (μη όντας φοιτητής) θα καταταγείς στον Πόλεμο του Βιετνάμ, αυτή τη σφαγή που τόσο κατέκρινες, θα είχες παρατήσει το πανεπιστήμιο κι ίσως τότε να γλείφαμε μια σταγόνα παραπάνω απ’ το ποιητικό σου νέκταρ. «Δεν ήθελα να πάω στον στρατό, αυτή είναι η καταραμένη αλήθεια», έτσι δεν είχες πει; Γι’ αυτό και το πτυχίο σου πήρε τη θέση που του επιφύλασσες πλάι σου στην άμμο της παραλίας Venice του L.A. Εκεί που απολάμβανες τον μποέμικο ειρηνισμό σου κι εκεί που το 1965 σε βρήκε ο Ray Manzarek και φτιάξατε το θαύμα, παρέα με τον Robbie Krieger και τον John Densmore. Εκεί που έδωσες όνομα στο θαύμα: THE DOORS. Άραγε αν δεν ήταν ο Άλντους Χάξλεϋ και το βιβλίο του, “The Doors of Perception” (Οι Πύλες της Αντίληψης), τι όνομα θα έδινες;

Τρεις απορρίψεις είχες στη ζωή… κι οι τρεις πήραν τα τρία σου. Πρώτα, ο στρατοπειθαρχημένος πατέρας σου που τόσες ρότες καραβιών χάραξε στη φουρτούνα, μα τη δική σου δεν την ενέκρινε. Κι άντε, αυτός δεν ήξερε, τσιμπάει συγχωροχάρτι. Οι άλλοι δυο τραβάνε τα βυζιά τους απ’ τη σκασίλα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους εκδοτικούς οίκους που απέρριψαν την ποίησή σου γιατί αν δεν είχαν πέτρες για μυαλό, μπορεί και να μη σ’ άκουγα ποτέ. Κι άλλο ένα φάσκελο στην δισκογραφική “Columbia” που το ταμπόν στ’ αυτιά της έφτανε μέχρι το λαβύρινθο για να σας απορρίψει. “People Are Strange” my friend, όπως είπες κι εσύ. Σας πίστεψε όμως η “Elektra Records” και της ξηγηθήκατε σπαθί με 3 σινγκλάρες: το "Break on Through", το "Light My Fire" και το “Love Me Two Times”. Έγραψες πολλά που σήμερα με συνοδεύουν κι όμως, είμαι σίγουρος, πολύ λίγα μπροστά σε όσα ο ψυχεδελικός σου οίστρος δεν μπόρεσε να δώσει λέξεις. “Roadhouse Blues”, “Riders on the Storm”, “Hello I Love You”, “Touch me”, “Alabama Song”, "The End" κι η πλατίνα να ρέει άφθονη.

Πολλοί τη φθόνησαν, οι πιο επικίνδυνοι εχθροί σου όμως δεν ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτή αλλά για την πλατίνα της πένας σου, την άυλη που δεν μπορούσαν να λιώσουν. Αυτή που στοίχειωνε τα πιο υστερόβουλα όνειρά τους και την ήσυχη βόμβα της βαρύτονης φωνής σου που ίδρωνε το συντηρητικό τους μέτωπο. Δεν άφησες περιθώρια στον κόσμο να μη σ’ ακολουθήσει. Όλοι σε λάτρευαν κι όσοι περίσσευαν, λάτρευαν να σε μισούν. Η ποίησή σου δεν πήγε απλά τη ροκ ένα βήμα παραπέρα, έσπαγε τα ταμπού ένα ένα μαζί με τα νεύρα τους. «Lizard King» σε βάφτισαν, με τα δερμάτινα και τη φαρδιά σου ζώνη. Εγώ πάλι θα σε πω χαμαιλέοντα, γιατί μπορούσες από άγγελος να μεταμορφωθείς σε ρέμπελο μέσα σε μια στιγμή και με τη θεατρικότητά σου, ταξίδευες το κοινό στη σκοτεινή σου διάσταση, εκεί που μόνο ο αισθησιασμός κάνει κουμάντο. Δεν χαρίστηκες ποτέ στην εξουσία και τα όργανα της τάξης κι όσο τους ξεμπρόστιαζες επί σκηνής, τόσο έχαναν την ψυχραιμία τους. Σε κυνηγούσαν σαν γκρούπις κι έφτασαν μέχρι να σε συλλάβουν επί σκηνής. Θυμάσαι; Στις 9 Δεκεμβρίου 1967 στο "New Haven Arena" του Κονέκτικατ, για διατάραξη κοινής ησυχίας και προσβολή της δημοσίας αιδούς, επειδή ερωτοτροπούσες με μια μορρισον-ίτσα στα παρασκήνια. Πολλές οι αταξίες κι οι ακρότητες του χίπικου εγώ σου μα λίγο μ’ ενδιαφέρουν.

James Douglas Morrison, περπάτησες με πόδι γυμνό σ’ ένα δρόμο στρωμένο με καρφιά για να σπάσεις τις «πύλες της αντίληψης». Καίτοι φανατικά ενάντιος στο τρύπημα, η ψυχεδέλεια των υπόλοιπων ναρκωτικών μπορεί να βρήκε την Εδέμ σου αλλά εξάντλησε τ’ αποθέματα του ορυχείου σου. Αυτό όμως δεν θ’ αλλάξει ποτέ το γεγονός πως ό,τι έγραψες θα παραμένει άπιαστο εις την αιωνιότητα. Για να βρω μετά από σένα τέτοιο στίχο στη μουσική, ανοίγω την παλάμη και περισσεύει κι ένα δάχτυλο. Κάπου όμως το τιμόνι ξέφυγε κι άφησες το φιλμ σου να κυλάει μακρυά απ’ τα μάτια σου. Δεν ξέρω αν ήταν ο νιχιλισμός του Νίτσε που σε σκότωσε (όπως δήλωσε ο Densmore) ή το αλκοόλ κι η ντρόγκα. Ίσως και να’ ταν ο σωματοφύλακάς σου απ’ την επίγεια μετριότητα, οι υπηρεσίες του όμως αποδείχθηκαν πολύ ακριβές. Δεν ξέρω τι σε τρόμαξε στον ίδιο τον εαυτό σου την άνοιξη του 1971 και βρήκες στο Παρίσι την απόσταση που αναζητούσες απ’ το αντάρτικο βιογραφικό σου. Δεν ξέρω γιατί πια ένιωθες πιο ασφαλής στο άσυλο της ποίησης. Δε θα μάθω ποτέ την πραγματική αιτία θανάτου σου, αν ήταν μια μελαγχολική λίμνη σε σχήμα μπανιέρας, η κατάχρηση σ’ ένα καταγώγι ή ένα τρίτο σκοτεινό συμφέρον.

Ξέρω μόνο ότι έζησες 27 χρόνια «Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού» όπως αναγράφεται στα Ελληνικά στον τάφο σου, δηλαδή (κατά την αρχαιότητα) σύμφωνα με τη συνείδησή σου, ακούγοντας μόνο τον «προσωπικό σου θεό». Ξέρω μόνο ότι ακαριαία υποκλίνομαι σε κάτι που ίσως αδυνατώ να το συλλάβω απόλυτα. Ξέρω ότι αν μια ροκ λίστα δεν έχει μέσα εσένα, δεν είναι σοβαρή. Ξέρω ότι σαν τη μυσταγωγία της μουσικής και της ποίησής σου δεν θα βρω καλύτερη συντροφιά για το τσιγάρο που θέλει να χαλαρώσει μαζί μου στον καναπέ. Και σαν τον αισθησιασμό της φωνής σου, καλύτερη υπόκρουση στο πονηρό κρεβάτι μου. Ξέρω απλά ότι υπάρχουν πράγματα γνωστά, υπάρχουν πράγματα άγνωστα… και ανάμεσα τους είναι ο Jim Morrison...