_μουσική

His show will always go on

Freddie Mercury

1955, Ζανζιβάρη :

«Farrokh, αγόρι μου, άσε κάτω την αγελάδα. Ο πατέρας σου θέλει να σου μιλήσει. Είσαι μεγάλος πια, έγινες 9 χρονών. Είσαι ένας Bulsara και σου αξίζει υψηλή παιδεία και ανώτερη μόρφωση. Σε λίγες μέρες φεύγεις με το καράβι για την πατρίδα μας, την Ινδία. Στη Βομβάη σε περιμένει μια θέση στο αγγλικό οικοτροφείο St. Peter’s School. Είμαστε περήφανοι για σένα γιε μου. Με την ευχή του… Αχούρα Μάζντα, ελπίζουμε να φτιάξεις την τύχη σου.»

1957, Βομβάη | «Μπαμπά, Μαμά, εδώ όλα είναι πολύ καλά. Τρώω μαμά, μην ανησυχείς. Έχω κάνει φίλους και οι Άγγλοι με φωνάζουν Freddie, γιατί το Φαρούκ είναι τους είναι δύσκολο να το θυμούνται. Ο διευθυντής του σχολείου μου είπε να ξεκινήσω μαθήματα πιάνου και μ’ έβαλε και στη χορωδία γιατί, λέει, έχω ταλέντο. Η μουσική μου αρέσει πολύ. Έχουμε κι ένα συγκρότημα, τους “The Hectics” και παίζουμε σε σχολικές εκδηλώσεις. Στον ελεύθερό μου χρόνο ασχολούμαι και με το μποξ. Σας αγαπώ!»

1963, Ζανζιβάρη | «Γιε μου!!! Καμάρι μου!!! Επιτέλους γύρισες. Πω πω πώς μεγάλωσες κι ομόρφυνες. Σωστός άντρας.»

1964, Λονδίνο | «Πίστεψε με αγόρι μου, θα είμαστε καλύτερα εδώ. Οι συνθήκες στην πατρίδα, με την επανάσταση κατά του Σουλτάνου, ήταν πολύ άγριες και δεν θέλουμε εσύ κι η αδερφή σου να μεγαλώσετε σε τέτοιο περιβάλλον. Εδώ ο κόσμος είναι αλλιώς. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Τι είναι αυτό που επιθυμείς;» - «Να σπουδάσω γραφιστική και ν’ ασχοληθώ τη μουσική!»

Και κάπου εκεί, λίγα χρόνια μετά και ύστερα από πειραματισμούς με διάφορες μπάντες, εν έτει 1970 η μοίρα υποκλίνεται στο ταλέντο, το πάθος και την γιγάντια προσωπικότητα του Freddie… Mercury (θεός Ερμής). Του αγγελιοφόρου της πιο γνήσιας, της πιο διαχρονικής, της πιο εμψυχωτικής, της πιο μαγευτικής φωνής και της ανεξίτηλης ροκ μουσικής των QUEEN. Ο κατάλληλος άνθρωπος τη σωστή στιγμή. Η επιτυχία άργησε λίγο να έρθει, αλλά το καλό ουίσκι πρέπει και να μεστώσει. Έτσι και με τους ηχητικούς πειραματισμούς του Φρέντι και της παρέας του, του Brian May, του John Deacon και του Roger Taylor.

Ώσπου στα τέλη του 1975 έγινε το μεγάλο μπαμ! «Γεια σας. Θέλουμε να δούμε τον Kenny Everett, το ραδιοφωνικό παραγωγό… Κέννυ, ηχογραφούμε τον 4ο δίσκο μας. Λέγεται “A Night At The Opera”. Τσίμπα λίγο κι άκου ένα τραγούδι όποτε έχεις χρόνο, να μας πεις τι γνώμη σου και πάρε μας» - «Χμμ Bohemian Rhapsody. Για να δούμε…. What!?!?! Πότε θα το κυκλοφορήσουν; Δεν γαμιέστε μαλάκες; Το τραγούδι τα σπάει και θα το παίξω στην εκπομπή, έχει δεν έχει βγει και το κρίμα στο λαιμό μου» Αυτό ήταν! Ο αρχιδάτος θεός της Ροκ παντρεύτηκε on air την κλασάτη θεά της Όπερας και απ’ το επόμενο πρωί, όλοι οι δισκοπωλητές έβγαλαν σπυριά με πύον απ’ τον πανζουρλισμό του κοινού που ζητούσε αφηνιασμένο ένα τραγούδι που δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα. Νο.1 στα αγγλικά charts για 9 εβδομάδες, 3ο βρετανικό best-seller single όλων των εποχών, τα ορυχεία των ΗΠΑ στέρεψαν από πλατίνα, «Τραγούδι της Χιλιετίας» από το Βιβλίο Γκίνες και το 1ο χρονικά μουσικό βιντεοκλίπ παγκοσμίως. Με λίγα λόγια, από τότε μαζεύει τίτλους με τη σέσουλα κι οι Queen γεμίζουν αρένες μ’ ένα φτέρνισμα.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όμως, ενώ η μουσική υπόσταση των Queen φαντάζει (κι όχι άδικα) τεράστια, η φωνή κι η παρουσία του Freddie Mercury τον κάνουν να δείχνει ακόμα μεγαλύτερος κι από τον πανύψηλο μοναχικό του θρόνο να κοιτάει με αυτοπεποίθηση την πλάση. Στη ρομαντική κι ατίθαση εφηβεία μας, εκεί που όλα πρέπει νομοτελειακά να είναι ή άσπρο ή μαύρο, υπάρχει μία και μοναδική απάντηση σε όλα, μία και μόνο ταμπέλα. Έτσι και στην ερώτηση για την καλύτερη φωνή ever, η απάντηση πάντα ήταν μία, έστω και διαφορετική για τον καθένα. Ό,τι μα ό,τι και να λέμε, όποιον κι αν θέλαμε να εκθειάσουμε επειδή μας άρεσαν τα τραγούδια του, όσο και να πατούσαμε ψυχαναγκαστικά τα μηχανικά μολύβια μας, φωνή (και ξαναλέω ΦΩΝΗ) σαν του Freddie Mercury δεν υπάρχει! Δια στόματος δε Μονσερά Καμπαγιέ (με την οποία συνεργάστηκε στο άλμπουμ Barcellona και το ομώνυμο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης το 1992) «μπορεί να σταθεί οπουδήποτε». Αν ήταν σοκολάτα, πιο γάλακτος δεν γίνεται ρε παιδί μου. Μισαλλόδοξοι, ομοφοβικοί και σεμνότυφοι ας ρίξουν το ξύδι τους σε άλλη σαλάτα, ας φυλάξουν την κριτική για άλλο κεφάλαιο κι απλά ας αναγνωρίσουν το μεγαλείο (άντε, μιας) από τις μεγαλύτερες φωνές που κόλλησαν τα χείλη τους σε μικρόφωνο. Αλλιώς, στην επόμενη κούπα της ομάδας τους ας βρουν άλλο τραγούδι να κλάψουν αντί του “We Are The Champions” κι ας πατήσουν το mute στους τίτλους αρχής του Χαϊλάντερ (Princes of the Universe).

Η κριτική που δέχθηκε για τη ζωή του, τις επιλογές του και τα πολυσυζητημένα κοσμικά πάρτυ του μεγάλη. Όποιος κι αν είναι ο αντίλογος, όσο βάσιμος κι αν είναι, η αυθεντικότητά του είναι υπεράνω αμφισβήτησης. Μια μεγάλη προσωπικότητα δικαιούται τις ιδιομορφίες της. Ο Freddie Mercury ήταν ο τρόπος του Φαρόκ να είναι ο εαυτός του. Είναι η απελευθέρωση από το καλουπωμένο «εγώ» της στρατοπειθαρχημένης Ινδίας και του ρατσιστικού Λονδίνου που η ομοφυλοφιλία παρέμενε δακτυλοδεικτούμενη, παρά το ότι είχε πάψει να θεωρείται παράνομη. Η εικόνα του είναι η αλήθεια του και τη χάριζε ολοκληρωτικά χωρίς να κρατάει κομμάτι για τον εαυτό του, μέσα σ’ ένα ηχείο ή μια οθόνη. Πόσο μάλλον στη ροκ αρένα του, την οποία μοιραία κατάπινε με τη σκηνική του παρουσία. Όλα κι όλα όμως, προειδοποιούσε : “We Will Rock You”. «Πάντα πίστευα ότι θα γίνω σταρ, απλώς τώρα ο κόσμος συμφωνεί μαζί μου». Γιατί, εκτός από το θάρρος της γνώμης και το θάρρος της επιλογής, ο απόλυτος καλλιτέχνης, ερμηνευτής, στιχουργός, συνθέτης και frontman Freddie Mercury είχε και το θάρρος της ζωής.

Αγάπησε παράφορα τη σύντροφό του, Mary Austin, για την οποία κι έγραψε το “Love of my life” αλλά και μετά την παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του, πάντοτε ήταν ο πιο δικός του άνθρωπος. Θρήσκο δεν θα τον πεις, αλλά το μότο του Ζοροαστρισμού στην πατρίδα του, ότι η ζωή είναι γιορτή, το ρούφηξε ως το μεδούλι. Πάντοτε ειλικρινής άλλωστε, βροντοφώναζε “I Want It All”. Και την έζησε έτσι ακριβώς, μέχρι να πέσει κι ο τελευταίος κόκκος άμμου στην κλεψύδρα του. Μέχρι την 23η Νοεμβρίου 1991 και τη δημόσια δήλωσή του απ’ την επιθανάτια κλίνη του ότι έπασχε από τον ιό του AIDS. Τσάτιζε γι’ αρκετά χρόνια την ανίατη νόσο. Την περιφρονούσε, αρνούμενος να παραδεχθεί την ύπαρξή της και παρότι δήλωνε παρούσα στο αδυνατισμένο του κορμί και τα αραιά μαλλιά του, αποτύγχανε παταγωδώς να μειώσει έστω και λίγη απ’ την ηλεκτρική του ενέργεια επί σκηνής. Το βράδυ της μέρας εκείνης λύγισε σιωπηλά και περήφανα στο κρεβάτι του από βρογχοπνευμονία, μια επιπλοκή του AIDS, χωρίς να του χαρίσει ούτε μια κραυγή πόνου. Ο Freddie δεν φοβήθηκε καθόλου το θάνατο, μόνο οι γύρω του φοβήθηκαν. Αυτός τους ανέβαζε το ηθικό, αντί για το αντίθετο. Φρόντισε μάλιστα λίγους μήνες πριν να περάσει το μήνυμά του, ένα μήνυμα που λίγοι αποκρυπτογράφησαν τότε. “The Show Must Go On” και μια κρυφή ευχή αυτό ν’ ακολουθήσει το θάνατό του, αντί για πένθος.

Ο Freddie Mercury είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που η αναφορά στη μουσική των Queen καπελώνεται από την τεράστια προσωπικότητά του. Ίσως λίγο άδικο, ναι, αλλά ποιος θα καταργήσει τους νόμους της Φυσικής; “Friends will be friends” κι εμείς στο πρόσωπό του βρήκαμε έναν παντοτινό φίλο.