R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

Frank Sinatra

Ο αιώνιος Frank Sinatra
“Χάρτινο το φεγγαράκι...”

14 Μαΐου 1998.

Φεύγει από τη ζωή μετά από πολλά χρόνια αρρώστιας ο Frank Sinatra.

Η αλήθεια είναι πως δε θα μπορούσα να γράψω κάτι για τον ίδιο το οποίο δεν έχει αναφερθεί στο παρελθόν.

Η ζωή του, τα τραγούδια και οι ταινίες του, οι γάμοι και τα παιδιά του, ακόμα και η ανάμειξή του με τη μαφία και τις αμερικάνικες κυβερνήσεις είναι κάτι παραπάνω από εύκολο να βρεθούν με μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο.

Frank Sinatra

Όμως σήμερα δεν είναι πρόθεση μου να κάνω μια καταγραφή όσων έκανε και πέρασε. Αντί αυτού, θα γράψω για όσα με κάνουν να τον θεωρώ, αν όχι τον σημαντικότερο, τότε έναν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα.

Κοντεύοντας πλέον τα 30, ανήκω στη γενιά των πιτσιρικάδων που μεγάλωσαν, από παιδιά, με δυτικό κινηματογράφο για νυχτερινή, καθημερινή διασκέδαση πριν τον ύπνο. Ταινίες που τότε είχαν ακόμη επιρροές από τον δικές τους κλασικές μουσικές των 40s και 50s. Μεγάλα ονόματα ηχούσαν ανάμεσα στις σιωπές των ηθοποιών θέλοντας έτσι, με τραγούδια τόσο συνυφασμένα με την ευτυχία που ένιωθαν μικροί, να αναδείξουν τα συναισθήματά τους και έτσι να ταυτίσουν το κοινό.

Μια φωνή εκεί μέσα, κυρίως υπό jazz και swing ρυθμούς ήταν και ο Frank. Σε τόσες και τόσες εικόνες οι πρωταγωνιστές βάζουν ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια για να ηρεμήσουν ή να ανεβάσουνε διάθεση κι εγώ, μικρός σε όλα τότε, συνδέω τους ήχους με τα συναισθήματα και τα παίρνω για αληθινά.

Frank Sinatra

Τα χρόνια περνούν και ενώ πλέον κανείς δεν αγοράζει cd, κάπου, σε κάποιο μαγαζί βρισκω παλιές του εκτελέσεις και αποφασίζω να αγοράσω δυο να υπάρχουν στο αμάξι του πατέρα όταν οδηγώ. Μια φωνή σταθερή, μακρόσυρτη, λίγο πονεμένη και ίσως αρκετά παραπάνω συμπονετική αρχίζει να μου κρατάει παρέα, και αν και στην αρχή το μυαλό μου θα πηγαίνει σε ταινίες, σιγά σιγά, ακούγοντας τους στίχους αντιλαμβάνομαι τι λέει.

Ένα βράδυ, γυρνώντας από τη δουλειά, σε μια από τις ταινίες που έβαζε η ΕΡΤ, εκείνες τις παλιές κι ασπρόμαυρες, τον πετυχαίνω να υποδύεται και όχι να τραγουδάει. Μου αρέσει ο τρόπος του, οι κινήσεις και η φυσικότητά του και μαθαίνω ότι είχε μάλιστα και βραβευτεί.

Δεν τον άκουγα ποτέ φανατικά και μάλλον δεν υπήρχε ποτέ αυτή η ανάγκη. Για μένα δεν ήτανε η φωνή και η μουσική του για συνέχεια. Μόνο όταν ήταν πρέπον, νύχτες ζεστές να μου θυμίζουν jazz clubs που δεν πρόλαβα και πρωινά των Χριστουγέννων τους χιονισμένους δρόμους μιας Νέας Υόρκης που ίσως και μακάρι να έζησα σε μια άλλη, προηγουμένη ζωή.

Frank Sinatra

Μερικά χρόνια πριν, μαθαίνω ότι πέθανε το ’98 από ένα κάρο αρρώστιες.

Δεν μπορώ να πω ότι στεναχωρήθηκα. Θα έπρεπε να ήμουν αφελής αν πίστευα ότι ζούσε. Αφελής και μια ιδέα εγωιστής.

Βέβαια, απ’ την άλλη ίσως απλώς να μην ήθελα να παραδεχτώ πως ένα κομμάτι των παιδικών μου χρόνων, έστω εκείνο που τεμπέλιαζε Τετάρτες βράδια μπροστά στην τηλεόραση, έχει φύγει μαζί του

Όπως και να ‘χει, έχω εκείνα τα δυο cd να τον θυμάμαι.

κείμενο | γιάννης κατάκης επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος