R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

Duke Ellington

Στις 24 Μαΐου 1974, ο 'Δούκας' της Jazz αποχωρεί.

Αν ήσουν αρκετά τυχερός να ζεις στη Νέα Υόρκη τη δεκατία 1930-40, ακόμη κι αν δεν το γνώριζες, κάποια στιγμή θα περνούσες έξω από το Cotton Club στη συνοικία του Harlem. Kαι στην είσοδο θα σταματούσες, επειδή θα άκουγες κόρνε, κλαρινέτα, τρομπέτες, σαξόφωνα, πιάνα, όλα τους να φωνάζουν το όνομα σου και να σε καλούν να μπεις μέσα. Χωρίς να διστάσεις λεπτό, θα άνοιγες την πόρτα και θα τους έβλεπες όλους:
τον L. Armstrong, τον J. Hodges, τον H. Carney, "ένα φασαριόζικο ασκέρι ατομιστών με σιδερένια θέληση".

Duke Ellington

Το βλέμμα σου θα πλανιόταν στο χώρο, ώσπου θα έβλεπες τον Duke Ellington να ερωτοτροπεί με το πιάνο του και να σου χαμογελά, να σε προκαλεί να συμμετέχεις. Xωρίς ουσιαστικά να έχεις επιλογή, θα γινόσουν ένα με το χώρο που θύμιζε ζούγκλα, τη μουσική, τα όργανα, μαγνητισμένος απ΄το θέαμα και τον ήχο, χαμογελαστός και ευτυχισμένος.

Γιατί έτσι ήταν ο Ellington. Χαρακτηρισμένος από πολλούς ως ένας από τους πατέρες της τζαζ, μαύρος σε μία εποχή που το χρώμα καθόριζε τη ζωή των ανθρώπων, αλλά αποφασισμένος να ξεπεράσει τους φυλετικούς περιορισμούς μέσω της μουσικής του, χαμογελούσε πίσω απ'το πιάνο και θαρρείς μέχρι και το χαμόγελο του είχε ρυθμό.

Duke Ellington

Γεννημένος στην Ουάσινγκτον το 1989, στα δεκαεφτά του παράτησε το σχολείο για να ασχοληθεί με τη μουσική. Φιλόδοξος, εγωκεντρικός, λάτρης των γυναικών, του καλού φαγητού και φυσικά της μουσικής, την οποία αποκαλούσε ερωμένη του, ήδη το 1924 αποκτά τη δική του μπάντα και παίζει στην ολοζώντανη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης. Η παραμονή του στη σκηνή του Cotton Club, ήταν ζωτικής σημασίας για την καριέρα του και του έδωσε την ώθηση για μία λαμπρή συνέχεια.

Συνδυάζοντας τις εκκεντρικές προσωπικότητες των μουσικών του, τους σόλο αυτοσχεδιασμούς τους και τη δική του χαρισματική συνθετική και ενορχηστρωτική ικανότητα, ο Ellington ηχογράφησε τραγούδια-σταθμούς για την ιστορία της τζαζ και της σουίνγκ, όπως το "Caravan" (1937), το "Mood Indigo" (1931) και το "Take a train" (1941).

Duke Ellington

Θα έμενες στο Cotton Club μέχρι το τέλος της βραδιάς, ίσως και χωρίς να καταλάβεις πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα. Η μουσική θα σταματούσε, αλλά θα συνέχιζε να ακούγεται στα αυτιά σου. Ίσως την επόμενη μέρα τα πόδια σου θα σε οδηγούσαν πάλι πίσω. Ίσως χωρίς να το καταλάβεις. Αν ήσουν αρκετά τυχερός. Γιατί έτσι ήταν ο Ellington.

Πέθανε το 1974, στη Νέα Υόρκη, λέγοντας : Η μουσική είναι ο τρόπος που ζω, το γιατί ζω, το πώς θα με θυμούνται.

Έτσι κι έγινε. Γιατί η μουσική του είναι ακόμα ζωντανή.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος