...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Χριστούγεννα με θέατρο. Χριστούγεννα με-επιτέλους-γεμάτες από κόσμο αίθουσες, στο ιδιωτικό θέατρο της Θεσσαλονίκης. Όχι τόσο ίδιο δυνατά για Αθήνα. Άλλωστε οι κλίμακες, οι επιλογές, ο πληθυσμός δεν συγκρίνονται. Τελικά, η Θεσσαλονίκη έχει αυτό που δεν τέλειωσε ακόμη. Την ανάγκη να βγει κανείς από το σπίτι και να πιστέψει σε κάτι που θα του προσφέρεις- "να δοκιμάσει". Κι ας μην είναι το τέλειο...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι και στο θέατρο, ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη;

Λόγοι Θεάτρου

Η Σοφία Φιλιππίδου σαγηνεύει σε αυτή την επιθεώρηση μικρού "δωματίου". Μικρότερου- προσδοκιών- δωματίου, μα εκείνη δεν καταλαβαίνει Χριστό. Σπάει ντουβάρια και ταβάνια, πατάει πάνω σε γκρεμισμένους τοίχους και σαν αερικό, με μέτρο και σκηνική ευφυΐα, γνωρίζοντας πως με ένα αξιοπρεπές κείμενο του Λάκη Λαζόπουλου, μπορεί με το ταπεραμέντο της, την βόλτα που έκανε από όλα τα είδη που αγάπησε κι υποστήριξε με πόνο και μόχθο, να την μετουσιώσει σε θεία κωμωδία με τον πιο απλό τρόπο. Και θα λάμψει. Γιατί το μπορεί. Μπορεί να μετακινείται και να περνάει από όλα τα είδη θεάτρου, συγγραφείς, ρόλους, ρεπερτόρια και να μετατοπίζει το κέντρο βάρους της, δίχως να χάνει την αλήθεια της. Αυτό είναι το μεγάλο ατού της. Μπορεί και να επιστρέφει -μετά τα σπουδαία έργα και ρόλους που έπραξε-σε αυτό που ξέρει καλά να κάνει και να είναι όλο δικό της. Η "Βαγγελιώ" της, το νούμερο στο δεύτερο μέρος της παράστασης, είναι το απαύγασμα της σοφίας ενός απενοχοποιημένου σπάνιου ταλέντου που γνωρίζει από όρια, δραματικότητα και βαθιά συναίσθηση του τι δημιουργεί στο σανίδι. Κάθε φορά που βγαίνει στη σκηνή του "Αριστοτέλειου" δεν την χορταίνεις.



...και ποιος σου είπε ότι φασισμός και διαφορετικότητα, δεν χωράνε σε μια παράσταση;

Λόγοι Θεάτρου

"Έχω μάθει να είμαι μόνος μου, από τότε που ήμουνα παιδί. Αυτό ξέρω. Φυσικά και νοιάζομαι για σένα. Απλώς, είναι όλα τόσο περίεργα. Θέλουν να αισθανόμαστε ενοχές. Θέλουν να μην υπάρχουμε". Η Δήμητρα Ματσούκα ξεχωρίζει ερμηνευτικά-ναι, ναι, όπως το διαβάζεις-έχοντας δίπλα της έναν -αναμενόμενα- καλό Σταύρο Ζαλμά. Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες από την σκηνοθεσία της Άσπας Καλλιάνη. Η τελευταία, τόσο με το "Τίμημα", όσο και με την "Παράνομη Οδήγηση", άλλα είχε υποσχεθεί. Δεν τόλμησε. Θα εξακολουθήσω να την πιστεύω σκηνοθετικά στα επόμενα. Δεν είναι άλλωστε και πολλοί οι σκηνοθέτες που έχεις για να ποντάρεις στην Ελλάδα. O Αλέξανδρος Ρήγας με μια λιτή διασκευή, άφησε την ατμόσφαιρα να "μιλήσει". Κι αν ακούγονται συγκρατημένα τα παραπάνω, δεν παύει να είναι μια παράσταση που αφορά κάθε γυναίκα. Στερημένη ή μη. Και δεν παύει η Ματσούκα να σου υπενθυμίζει ότι βάζουμε ταμπέλες, εκεί που μας βολεύει. Ποια αρχέτυπα να καταστρέψεις, στον φασισμό της "ταξινόμησης" που έχουμε βαλθεί να τοποθετούμε τους ανθρώπους;



...και ποιος σου είπε ότι αυτός ο κόσμος, ο θεατρικός, δεν είναι από γυαλί;

Λόγοι Θεάτρου

Γιώτα Φέστα και Γλυκερία Καλαϊτζή συναντήθηκαν για χάρη του Τένεσυ Ουίλιαμς. Από κοντά τους, τρεις νέοι, ταλαντούχοι ηθοποιοί. Στο μικρό θέατρο Τ, τα κείμενα είναι μεγάλα. Ένα έργο για τις απώλειες, τις "αναπηρίες" κάθε είδους, τις ματαιωμένες προσδοκίες. Μια παράσταση-ελεγεία στα λάθη. Και τις αψιμαχίες που δεν άξιζαν. Μάτωσαν και πάτησαν pause στα "θέλω" σου.



...και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση για αυτή την εβδομάδα;

Λόγοι Θεάτρου

"Ο χρόνος είναι παιχνίδι στα χέρια των παιδιών. Χιόνι από χρυσάφι μοιάζει. Μήτε θυμάται, μήτε ξεχνάει. Δεν τρώει και δεν πίνει. Δεν αγαπάει, μήτε μισεί. Ποτέ δεν αρρωσταίνει. Δεν ξέρει να μετράει κι ας είναι αμέτρητος". Αυτός ο χρόνος έφερε τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, στην σπουδαιότερη ερμηνευτική του στιγμή. Σε κείμενο του Μάνου Ελευθερίου, σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόνη, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης "αλωνίζει" τη σκηνή με πλουσιοπάροχο κώδικα υποκριτικής. Πιλοτάρει και σε πάει ψηλά. Πιο ψηλά από όσο φαντάζεσαι. Στα ανείπωτα παραδεισένια σου. 70 λεπτά με έναν θεατράνθρωπο που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Άφωνο με την ζεστασιά και τον οίστρο που σε βουτάει σε αυτή την ειδική συνθήκη παράστασης-που είναι πολιτιστική στάση. Τον "φάρο" που έψαχνες, θα τον βρεις Βασιλίσσης Όλγας. Να πας. Μη τυχόν και δεν.



Τελειώνοντας, ρώτησα τον Σπύρο Χατζηαγγελάκη, αν ο έρωτας χωράει λεξικά, τί ετοιμάζει σε τηλεόραση και θέατρο, μα και πως σχολιάζει τον φετινό, αθηναϊκό, θεατρικό χάρτη.

Λόγοι Θεάτρου

"Με την παράσταση "Σεξ λεξικόν" που παίζω, τίθεται το ερώτημα αν ο έρωτας χωρά επιστήμες και λεξικά. Ο ομιλητής, λοιπόν, λέει κατηγορηματικά όχι. Μπορεί να είναι πάντα χρήσιμες οι στατιστικές και οι έρευνες, οι δειγματοληψίες και οι θεωρητικές αναλύσεις, οι προφήτες και οι δάσκαλοι, οι χρήσιμες "συμβουλές" και η όποια επίκληση σε κάποια αυθεντία επί του θέματος, αλλά ο έρωτας στην πραγματικότητα απαιτεί την φυσική παρουσία δυο (ή περισσότερων ανθρώπων)...Ο έρωτας είναι πιο πραγματικός από την ίδια την επιστήμη και τα όποια λεξικά. Το μόνο που χρειάζεται είναι η επαφή, το άγγιγμα, η στιγμή εκείνη στην οποία η ανταλλαγή των ενεργειών εκλύεται με τέτοιο μοναδικό τρόπο για το κάθε ζευγάρι, που όποιος επιστήμονας και ειδήμονας ήταν παρών θα αισθανόταν αμήχανα. Είναι η στιγμή που η λογική καταργείται και μένει μόνο το αρχέγονο αυτό ένστικτο που κουβαλάμε πάνω μας όλοι οι άνθρωποι...και αυτό το ένστικτο θα κάνει μόνο του τη δουλειά του, αν είμαστε παρόντες φυσικά, αλλά και πνευματικά.

Προσωπικά, πειραματίζομαι και σε άλλα μέσα που δεν ήταν μέσα στο πεδίο της προσοχής μου μέχρι πρότινος. Πέρα από το θέατρο λοιπόν, φέτος κάνω και τηλεόραση "Μην αρχίζεις την μουρμούρα" στον Alpha ΤV και θα συμμετέχω σε ένα πολύ φιλόδοξο και ιδιαίτερο project για ένα ιντερνετικό κανάλι (Netwix.gr) που θα ονομάζεται "Athens Dark" και θα είναι μια μίνι σειρά τρόμου-φαντασίας με τρόπο και μέσα που δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα.

Μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν με το ΓΚΛΟΥΜ και την εδώ και χρόνια προσπάθειά μας να υπάρχει μια ομαδική σκηνοθεσία στις παραστάσεις μας, θα επιχειρήσουμε σαν επόμενο πειραματικό βήμα της ομάδας να βάλουμε έναν "σκηνοθέτη" απέναντι μας για να δούμε πως θα λειτουργήσει αυτό πάνω μας. Έτσι, ο Παύλος Παυλίδης (μέλος της ομάδας) θα επιχειρήσει να σκηνοθετήσει το "Το δαχτυλίδι της μάνας", ένα παραμύθι γραμμένο από τον Γιάννη Καμπύση το 1898. Μια ιδιαίτερη, χριστουγεννιάτικη, απλή ιστορία για μια φτωχή οικογένεια γραμμένη με ιδιωματισμούς που θυμίζει αμέσως χωριό, γιαγιά, έθιμα και παράδοση. Ένα έργο που στηρίζεται πολύ στην ατμόσφαιρά του και θα το παρουσιάσουμε από 1 έως 10 Ιουνίου στο Tempus Verum- εν Αθήναις στο Γκάζι.

Λόγω πολλών υποχρεώσεων δεν κατάφερα να δω πολλές παραστάσεις το δεύτερο μισό του 2017. Γενικότερα, υπάρχει μια μεγάλη αύξηση των θεατρικών παραγωγών κάθε χρόνο, με το κοινό της Αθήνας να μην είναι έτοιμο ακόμα για μία πολιτιστική / θεατρική επανάσταση. Οι προτάσεις που παρουσιάζονται, όταν μιλάμε για 1500 παραστάσεις τον χρόνο, περιλαμβάνουν από πολύ ουσιαστικές δουλειές μέχρι "άρπα κόλλα" παραγωγές που δεν έχουν να πουν τίποτα. Γενικά οι mainstream παραγωγές κερδίζουν κατα κράτος τις μικρότερες πιο πειραματικές παραγωγές σε κοινό, που κατά τη γνώμη μου, έχουν να πουν περισσότερα πράγματα. Με αποτέλεσμα, αυτό που συμβαίνει στην καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε να συμβαίνει και στην μικροκοινωνία των θεάτρων. Οι έχοντες να κερδίζουν περισσότερα και οι μη έχοντες να χάνουν περισσότερα (σε οικονομικά μεγέθη). Καιρός όμως είναι, εφόσον ξέρουμε ότι συμβαίνει αυτό, να βρούμε το θράσος και το θάρρος να δημιουργήσουμε και μέσα από τη θεατρική πράξη να θέσουμε ερωτήματα στην κοινωνία χωρίς να μας επηρεάζουν και να μας νοιάζουν τα οικονομικά μεγέθη. Άλλωστε, αυτή είναι η τέχνη μας, και αυτό οφείλουμε στους εαυτούς μας και στην κοινωνία."



κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης