...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης ερμηνεύει κάθε Δευτερότριτο ένα βαθιά ποιητικό κείμενο, στην Αθήνα, το πρώτο θεατρικό έργο του Μάνου Ελευθερίου. "Ο πατέρας του Άμλετ" σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, στο θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ εισπράττει αξιοσημείωτα καλά σχόλια κι έτσι τα Χριστούγεννα, θα βρεθεί σε κεντρικό θέατρο της Θεσσαλονίκης. Απέναντι από το "Απελπισίτο" με το Λάκη Λαζόπουλο, την Σοφία Φιλιππίδου και ένα θίασο νέων ηθοποιών, που θα παίζεται στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ, ενώ η παράσταση σε μουσική Σταμάτη Κραουνάκη, ήδη παρουσιάζεται στην Βουκουρεστίου, στο θέατρο ΑΘΗΝΩΝ, τα Δευτερότριτα.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει συγχώρεση στο πιο μεγάλο αδίκημα;

Λόγοι Θεάτρου

Στο "θέατρο Τ", "Στον Πάγο", ο Δημήτρης Ναζίρης καταθέτει μια σημαντική ερμηνεία, στο πλάι της Ελένης Δημοπούλου και της Σοφίας Βούλγαρη. Η παράσταση θα παιχτεί από Δεκέμβρη και Κοζάνη-καθότι πρόκειται για συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.. Έως τότε, μπείτε στην "φυλακή" μιας αρρωστημένης απελπισίας, που θέλει να δείξει ώσπου μπορεί να φτάσει η συγχώρεση. Αν μπορεί να φτάσει τελικά...



...και ποιός σου είπε ότι δεν γίνεται πόλεμος μέσα σε τέσσερις τοίχους;

Λόγοι Θεάτρου

Γιάννης Οικονομίδης και "Σπιρτόκουτο". Στάθης Μαυρόπουλος από τη μία, και μια ομάδα νέων ηθοποιών από την άλλη, ιδρώνουν τη φανέλα και καταθέτουν πίκρα μέσα στο γέλιο. Η ανοχή είναι πολύ κατάλληλη στις μέρες μας, για να είναι τόσο ακατάλληλη. Μια σημαντική θεατρική παραγωγή με την υπογραφή του Απόστολου Λιάπη. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, για λίγο ακόμα.



...και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει πάντα ένας μονόλογος, μόνο για σένα;

Λόγοι Θεάτρου

Τρεις τελευταίες παραστάσεις σε ένα έργο του Γιάννη Σκαραγκά, που ξεπερνά τα "επικά", τα "επετειακά" και κάνει ντου στην βαθιά αλήθεια μιας γυναίκας που το μικρό της πάθος, έκανε μέγα καημό. "Δεν τη φοβάμαι την ερημιά. Ποτέ δεν τη φοβήθηκα. Υπήρχαν χρόνια που αυτό εδώ το νησάκι, η Ρω, έμοιαζε με βασίλειο. Αυτός ήταν ο θρόνος μας. Μια ξεραμένη λεμονόφλουδα και γύρω της το μπλε. Ήμασταν εγώ, ο άντρας μου και το γαλάζιο. Αυτός ήταν ο λαός μας. Μπορεί να μην είχε φωνή, άλλαζε όμως αποχρώσεις, αμέτρητες αποχρώσεις και πρόσωπα, ανάλογα με τις εποχές και τις μέρες".



...και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

Λόγοι Θεάτρου

Άσε τους ιστορικούς και τους πολιτικούς. Μπες και δες οι απλοί άνθρωποι τι είδαν με τα μάτια τους και κάθε βράδυ, το κάνουν Τέχνη. Ειρωνεία σε πικρή και γλυκιά αναλογία. Η ιδεολογία σε κρυφή και φανταχτερή ισορροπία. Καιρός να δεις την "μεγάλη εικόνα" σε μια επανάσταση που θα γίνεται και θα ξαναγίνεται, μα...αλήθεια επετεύχθη ποτέ; Τσέζαρις Γκραουζίνις, Έντι Λάμε, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Γιάννης Τσεμπερλίδης. Τέσσερις λόγοι δεν είναι αρκετοί να υψώσεις τη σημαία στην αγωγή της ψυχής σου;



Τελειώνοντας, ρώτησα τον Κωστή Ραμπαβίλα, έναν νέο ηθοποιό, μα και-συνάμα- τον καλύτερο της γενιάς του, πως βιώνει θεατρικά αυτή τη χρονιά και γιατί θέλει και κάνει θέατρο. Κι εκείνος, απάντησε...

Λόγοι Θεάτρου

"Στα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" συνεχίζω για δεύτερη χρονιά και αισθάνομαι πως είναι άλλη πέρυσι κι άλλη εμπειρία, φέτος. Ισχύει στο θέατρο το "κάθε του χρόνου και καλύτερα". Είμαστε ένας "δεμένος" θίασος και ελπίζω μέχρι κι αρχές Γενάρη που θα παίζουμε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, να έχουμε "δέσει" κι ακόμα περισσότερο. Χαίρομαι που ο Γιάννης Καλαβριανός (διασκεύασε και σκηνοθέτησε το έργο) δούλεψε ομαδικά και δεν στάθηκε στις "μονάδες", ούτε για παράδειγμα, στην μεγάλη εμπειρία που έχει η Έφη Σταμούλη, ούτε στην απειρία που έχουμε εμείς, τα νέα παιδιά...να μας "μαστιγώσει" ή να μας κανακέψει. Όχι, δεν το έκανε. Ξέρεις, υπάρχουν και δύο και περισσότεροι τρόποι να ασχοληθείς με τον θίασο...Εκείνος προσπάθησε να φερθεί σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Άλλωστε με την ίδια συμπεριφορά, δεν υπάρχουν "αποδιοπομπαίοι τράγοι", δεν υπάρχει "στοχοποίηση". Έτσι, προσπάθησε να βγάλει το καλύτερο κομμάτι από όλους μαζί. Δεν παύει όμως να είναι και προσωπική δουλειά του καθενός. Κάθε ηθοποιός δουλεύει διαφορετικά, με άλλες τεχνικές. Το θέατρο δεν είναι "βγαίνω και τα λέω". Πόσοι φίλοι μας, ρωτάνε "πώς έμαθες τόσα λόγια;". Προφανώς και δεν είναι αυτό το ζήτημα. Αυτό είναι το τελευταίο.
Τί μου δίνει χαρά στα "Ανεμοδαρμένα"; Στις επαναλήψεις των παραστάσεων, χαρά μου δίνουν τα "μικρά γεμίσματα". Είναι αυτά που ο θεατής δεν τα παίρνει χαμπάρι, μα εμείς πάνω στο σανίδι τα αντιλαμβανόμαστε και μας χαροποιούν. Είναι αυτά τα μικρά βλέμματα, και επικεντρώνομαι στην Έφη Σταμούλη που "το ΄χει όλο επάνω της" σαν παράσταση...είναι μαγικό όταν γίνονται καινούργια πράγματα που σε ζωντανεύουν. Κι έτσι ξεχνάς λίγο το "ρομποτάκι" που έχεις μέσα σου και ξέρει τι θα πει στην επόμενη ατάκα, που θα βάλει το αριστερό του πόδι...ναι, αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Δεν ξέρω γιατί θέλω και κάνω θέατρο. Ξέρεις ποιος είναι ο βασικός μου στόχος; Αυτόν μπορώ να στον πω. Ποτέ να μην αρκούμαι. Όσα χρόνια εμπειρίας κι αν θα πάρω στην πλάτη μου-μακάρι να είναι αρκετά- θέλω να δουλεύω πολύ. Και να μην λειτουργώ με δεδομένα και όρια. Να μην αρκούμαι στα καλά λόγια του σκηνοθέτη που μπορεί να με "γλύφει", ούτε στο κάθετι που κάνω στη σκηνή. Θέλω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Μακάρι η τύχη να μου δώσει συνεργάτες που να συμπορευόμαστε στην εξέλιξη. Η εξέλιξη δεν είναι μοναχική δουλειά. Η εξέλιξη απαιτεί ομαδικότητα σε αυτή τη δουλειά. Γι αυτό και απέναντι, οφείλεις να είσαι καλός "πομπός", καλός "δέκτης", ανοιχτός και γενναιόδωρος. Προς όλους, σκηνοθέτη, συμπαίκτες, τεχνικούς, θεατές...ανοιχτός προς κάθε κατεύθυνση. Και οφείλεις να εκτιμάς τους "συνοδοιπόρους" σου.
Δεν επιθυμώ καμία επιτυχημένη στασιμότητα. Πάντα θέλω το παρακάτω ως εξέλιξη, που "με τρώει". Την προηγούμενη Κυριακή, η Θεσσαλονίκη "ανεμοδερνόταν" κυριολεκτικά λόγω κακοκαιρίας και κάναμε παράσταση. Μια πόρτα αφημένη- από λάθος- ανοιχτή, πίσω στα παρασκήνια, χτυπούσε ανελέητα και μας αποσυντόνιζε, εν ώρα παράστασης-ειδικά την Σταμούλη που αφηγείται. Κι εμείς αισθανόμασταν πως είμαστε στα..."Ανεμοδαρμένα Ύψη". Και λειτούργησε ιδανικά, αυτό το "περίεργο" που γινόταν στα παρασκήνια. Ο αποσυντονισμός αποτραβήχτηκε μέσα μας κι έγινε τρόπος να λειτουργήσει καλύτερα το όλον.
Στο θέατρο ότι κάνουμε είναι για τον άλλον. Και μέσα από αυτό κι εμείς γινόμαστε καλύτεροι. Η Έφη Σταμούλη μου έλεγε μια φράση, όσο σπούδαζα στην Σχολή, και την κράτησα μέχρι και σήμερα. Είναι σκηνική συμβουλή..."να γαντζώνονται οι λέξεις στο πάτωμα". Και αυτή η φράση σημαίνει να είσαι γενναιόδωρος πάνω στο σανίδι....να μην κρατάς τίποτα για σένα. Όλα να είναι για τον άλλον".



κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης