...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

Δύσκολες (και) θεατρικές εποχές. Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ο κόσμος δεν βγαίνει εύκολα έξω. Έχει απαιτήσεις πια και στο θέατρο. Σκέφτεται τον οβολό του και αποζητά επάξια να του τον τιμάνε. Όχι μόνο να τους τιμά. Κι από την άλλη, ο καλλιτέχνης οφείλει να βγει από τη γυάλα του, να κοιτάξει ολόγυρα, ουσιαστικά να αφουγκραστεί, να προοικονομίσει για να προτείνει. Κομμένα τα αυτονόητα, τα "μια από τα ίδια" και οι καλλιτεχνικές "συνταγογραφίες". Πλέον για να πας θέατρο, πρέπει να ΄χεις λόγο. Κι όσοι δεν το καταλαβαίνουν, θα βρεθούν προ εκπλήξεων...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει πάντα ένας μονόλογος μόνο για σένα;

Λόγοι Θεάτρου

Φωτεινή Μπαξεβάνη γίνεται "κυρά της Ρω". Ιστορία συναντά μυθοπλασία δια χειρός Γιάννη Σκαραγκά. Έπειτα περιοδεία. Ελλάδα και εξωτερικό. Σημαία μια κουκκίδα στο χάρτη. Κι ένα τσέλο επί σκηνής, "να μελωδεί" τα πάθη ενός μικρού αγώνα. "Περίεργο πράγμα η ματιά. Πέφτει πάντα σε αυτά που δεν έχεις. Στην αρχή χαίρεσαι που τα έχει ο άλλος. Μετά σκέφτεσαι, εγώ ποτέ; Μετά, γιατί όχι εγώ; Και μετά δεν έχει τίποτα. Το πότε γίνεται ποτέ. Τα χάνεις όλα για έναν τόνο. Και μαζί χάνεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αυτού που ζούσε με την ελπίδα".



...και ποιός σου είπε ότι δεν αξίζει τα Δευτερότριτα να πας θέατρο;

Λόγοι Θεάτρου

Aκατάλληλο; Όχι. Κατάλληλο. Στις βρώμικες μέρες που ζούμε, οι "καθαρές" παραστάσεις είναι ζητούμενο. Ένα μεγάλο μπράβο στο σκηνικό της Σοφίας Τσιριγώτη, που μαζί με τον Πηλέα Τερζή δημιούργησαν την ιδανικότερη ματιά για το "Σπιρτόκουτο" του Γιάννη Οικονομίδη. Ο Στάθης Μαυρόπουλος, τι κι αν υποδύεται τον "βασιλιά του καναπέ" δεν επέλεξε το σύνηθες, αλλά και διάλεξε μια ομάδα ηθοποιών που δημιουργούν την ιδανική "κατάσταση". "Κατάσταση" που δεν είναι εύκολη. Ούτε καν ιδεατή. Η Λένα Πετροπούλου στο μικρό της ρόλο, κάνει μεγάλα πράγματα. Ο Πέτρος Μαλιάρας μαζί με τον Γιάννη Κοντό βουτηγμένοι στο απόλυτο ζητούμενο του έργου, διαθέτουν το σθένος και την ενέργεια που μαγνητίζει. Η Δήμητρα Σταματίου δείχνει πως την ιντριγκάρουν τα δύσκολα και τα καταφέρνει, ενώ είναι και στιγμές που η Ιωάννα Λαμνή διαχειρίζεται ορθά το βάρος της δυσκολίας του ρόλου της. Οι μουσικές επιλογές και προσθήκες στο έργο, την πήγαν πολύ "και παραπέρα". Όπως κι εκεί, που όλοι σας, είστε γύρω μου.



...και ποιός σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα;

Λόγοι Θεάτρου

"Ριχάρδος ο Β". Μια πίστη στο τρόπο και στη ματιά έχει πάντα η Έφη Μπίρμπα. Δεν την προδίδει και δεν την πρόδωσε. Κι εδώ η κινηματογραφική ματιά στον Σαίξπηρ είναι σαγηνευτική. Ένα εικαστικό περιβάλλον που σε γοητεύει. Ένα χρυσό κολάρο δύναμη, ασπίδα και ελπίδα πριν την πτώση. Μα πως; Μα ναι! Η εξουσία δεν έχει διαχρονικότητα. Κι όταν η έπαρση την συναντά, η σιωπή δίνει την σκυτάλη στη ποιητικότητα του τραγικού. Σαν χαθούν όλα-τί κουβαλάς, τί απέμεινε, τί κέρδισες από το ταξίδι; Μια παράσταση-καθρέπτης στο εγώ σου. Ένας θίασος επάρκειας και αξιοσύνης σε περιμένει κάθε βράδυ, ως την Κυριακή. Μη τυχόν και δεν.



...και ποιός σου είπε ότι το θέατρο δεν δίνει απαντήσεις;

Λόγοι Θεάτρου

Τελειώνοντας, ρώτησα τον Δημήτρη Ναζίρη, που πρωταγωνιστεί "Στον Πάγο" (κλέβοντας-πάλι- τις εντυπώσεις) στο θέατρο Τ, αν υπάρχει ελπιδοφόρα κάτι καινούργιο, να συμβαίνει θεατρικά στην Θεσσαλονίκη κι αν οι νέοι άνθρωποι το ακολουθούν;

"Δεν θ’ αρχίσω με κοινοτυπίες του τύπου «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία», αλλά όντως είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθείς από τη θέση του εθισμένου παρατηρητή τα νέα ενδιαφέροντα, τις νέες τάσεις, τις νέες ιδέες που προκύπτουν από τη γενικότερη διάθεση για ανανέωση, όχι μόνο θεατρικά, όσο και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη. Απλώς, η Θεσσαλονίκη δε θα έμενε πίσω, ας πούμε στο μέτρο της ευθύνης, αλλά και του ανταγωνισμού που της αναλογούν.
Ευτυχώς, η Τέχνη δεν οφείλει μερίδιο στο στρίψιμο της βίδας που προκαλούν η πολύμορφη κρίση και τα άλλα ανάποδα που μας άφησε κληρονομιά ο 20ος αιώνας, ο, κατά μιαν έκφραση, φοβερότερος όλων.
Οι άνθρωποι παράγουν τέχνη, θαρρείς ως αυτονόητη αντίδραση στο ανελέητο σκοτάδι, στο οποίο μας έχουν οδηγήσει οι επιλογές των παντοίων «κεφαλών». Το αυτονόητο και αυταπόδεικτο είναι ότι, σ’ αυτή την ελπιδοφόρα διάθεση πρωτοστατούν οι νέοι καλλιτέχνες θα έλεγα, περιορίζοντας κάπως το σχετικά αμβλύ «νέοι άνθρωποι» της ερώτησης.
Οι νέοι θα έπαυαν να είναι τέτοιοι, αν απεμπολούσαν το αυτονόητο δικαίωμά τους στη δημιουργία ονείρου και ελπίδας.
Το Πανεπιστήμιο, οι Δραματικές Σχολές, όχι φυσικά στο ίδιο μέτρο όλες, τα διάφορα Εργαστήρια και Ομάδες Θεατρικής Δράσης, φυσικά όχι στο ίδιο μέτρο και με την ίδια αποτελεσματικότητα όλα, είναι ευτυχώς, σχεδόν νομοτελειακά, εκκολαπτήρια νέων ως επί το πλείστο, δημιουργών με γενικότερη διάθεση για αλλαγή.
Όσο και αν, σχεδόν πάντα, με τον καιρό, θα έρθει η στιγμή να χρειαστεί να ρίξουμε κάποιο νερό στο κρασί μας, έτσι κι αλλιώς, αφού η φωτιά και το τσεκούρι ποτέ δε βοήθησαν την καλλιτεχνική δημιουργία να εδραιωθεί, οι νέοι δημιουργοί προτείνουν καινοτόμες ιδέες.
Συνοδοιπόρους στο ταξίδι τους αυτό, οι νέοι δημιουργοί είχαν πάντα τα νιάτα.
Κι εκεί ακριβώς «καιροφυλακτεί» πάντα η ελπίδα".



κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης